Blog van Luc Cortebeeck

Luc Cortebeeck verkozen als adjunct-voorzitter IVV

2010-06-25T22:38:00.025+02:00

25 juni 2010
IVV-congres Vancouver

Het Internationaal Vakbondscongres in Vancouver Canada eindigde bijzonder feestelijk met het zingen van "Solidarirty Forever," begeleid door een Canadees solidariteitskoor. De verkiezing van de Algemene Raad en van de leiding had geen onvoorziene moeilijkheden meer meegebracht, de inhoudelijke werkzaamheden werden goed afgewerkt en na enkele dagen discussie (117 tussnkomsten) kon consensus worden bereikt over alle thema's. Dit is helemaal niet vanzelfsprekend voor een internationaal congres met zoveel nationaliteiten, volkeren, culturen, religies, visies.

Op het Internationaal Vakbondscongres te Vancouver werd op de slotdag van het congres een nieuwe leiding verkozen. Er werd ook hulde gebracht aan Guy Ryder als afscheidnemend secretaris-generaal (zie verder).
De nieuwe leiding ziet er als volgt uit :

- Secretaris-generaal : Sharan Burrow (Australische vakbond)(zie verder)

- Voorzitter : Michael Sommer (DGB Duitsland)
- Adjunct-voorzitter : Luc Cortebeeck (ACV-CSC België)

- Adjunct-voorzitster : Nair Maria de Jesus Goulart (Brazilië)

Luc Cortebeeck zal in deze functie gedurende 4 jaar binnen het IVV het uitvoerend bestuur (bureau exécutif) voorzitten.
Op het Congres zelf leidde hij de plenumzitting van woensdagnamiddag en de slotzitting.

Ann Van Laer, nationaal secretaris, werd vanuit de Vrouwencommissie voorgedragen als lid van de Algemene Raad.

Benoît Constant, verantwoordelijke Jeunes CSC, werd vanuit de Jongerencommissie voorgedragen als lid van de Algemene Raad en wordt ondervoorzitter van de Jongerencommissie.

In het vaste secretariaat werd Jaap Wienen bevestigd als adjunct-algemeen secretaris. Een tweede adjunct-algemeen secretaris zal in december op de Algemene Raad benoemd worden. Met een groepsfoto van de nieuwe Algemene Raad kon ook het congres definitief worden afgesloten.

De leden van de ACV-delegatie - die hard gewerkt hadden op het congres - waren moe maar tevreden. Zo een week ondergedompeld worden in de internationale vakbondswereld, die ervaring vergeten ze nooit.

Einde blog IVV-congres Vancouver - British Colombia - Canada

Ryder blijft lid

2010-06-25T20:07:00.004+02:00

Uiteraard vandaag ook een bijzonder warm afscheid van Guy Ryder. Die hield het in zijn afscheidswoorden opvallend kort. Met vooral vier dankwoorden.
Eén, voor allen die hem al die jaren gesteund hebben.
Twee, voor TUC, de Britse vakbond waar hij uit stamt.
Drie, voor de staf van het IVV-secretariaat.
Maar ten vierde ook, een opvallend dankwoord aan de Belgische vakbeweging, hier vertegenwoordigd door Luc, Rudy en Jan. Een sterke, prachtige beweging, zei hij, waar hij – sinds hij in Brussel werkt – al jaren lid is. Met de belofte dat hij, na zijn overstap naar Genève, zijn lidkaart zou houden.

Voordien hadden Luc Cortebeeck en Brendan Barber (TUC) hem uitgewuifd. Luc had het over de historische rol van Guy Ryder. Samen met Willy Thys van onze internationale (het WVA) zijn wij erin geslaagd het IVV, de wereldvakbond op te richten. Guy Ryder heeft er de basis van gelegd tijdens deze laatste vier jaar. Hij erkende de verschillende tendenzen, het pluralisme en slaagde erin één beweging uit te bouwen, geen organisatie met twee vleugels (het oude IVVV en het oude WVA). Samen met het IVV wenst het ACV Guy veel succes in zijn nieuwe functie als adunct-directeur-generaal bij de Internationale Arbeidsorganisatie.

Een vrouw vooraan in de vakbond

2010-06-25T19:44:00.005+02:00

Vanochtend werd Sharan Burrow door het Congres unaniem verkozen tot nieuwe secretaris-generaal van het IVV, in opvolging van Guy Ryder. Die stapt over naar de ILO, om daar Kari Tapiola op te volgen als deputy director general van de Internationale Arbeidsorganisatie te worden. Ze was tot op heden de voorzitter van de Australische vakbondskoepel, ACTU, en ook al voorzitter van het IVV. Zij is nu de eerste vrouw in de allerbelangrijkste vakbondsfunctie, die van secretaris-generaal van het IVV.

Jongeren

2010-06-25T19:11:00.006+02:00

Op het einde van dit IVV-Congres kregen de jongeren het woord, waarbij ze aandacht vroegen om méér jobs, duurzame jobs. Ook vroegen ze het Congres rekening te houden met hun eigen inbreng en vertegenwoordiging binnen het IVV.
Ze boden Luc Cortebeeck die ook vandaag het Congres voorzit een plantje aan en vroegen hem dit voldoende water te geven zodat het kan uitgroeien tot een stevige boom.

Vredesdividend

2010-06-25T18:29:00.002+02:00

IJveren voor vrede, ook dat is vakbondswerk. Griekse en Turkse vakbonden willen in dat verband hun wederzijdse samenwerking nog versterken. In een gemeenschappelijke verklaring klagen ze aan dat de militaire uitgaven overal blijven stijgen, ondanks grote overheidsschuld en draconische besparingen. Wereldwijd werd in 2009 1.244 euro uitgegeven voor militaire doeleinden. Dat is een stijging met haast 50% sinds 2000. Binnen de NAVO hebben Griekenland en Turkije de grootste militaire uitgaven, na de VS.
De Griekse en Turkse vakbonden zullen er samen voor strijden dat die uitgaven drastisch verminderen. Het overheidsgeld dat zo zou kunnen worden bespaard noemen ze een vredesdividend. Vermits het gaat om belastinggeld van de werknemers eisen ze dat dit dividend wordt geïnvesteerd in nieuwe jobs, onderwijs, gezondheidszorg en sociale bescherming. Zo’n sociaal beleid in beide landen zal ook de democratie en de vrede ten goede komen, geloven ze.
Ze maken zich sterk dat ze die eisen waar kunnen maken door de kracht van de solidariteit. In het verleden hebben ze immers al vaker getoond wat solidariteit onder vakbonden vermag, bijvoorbeeld ten tijde van de aardbeving in Istanbul of in het vredesproces rond Cyprus.
Terwijl de Turkse en Griekse delegatie van op het podium hun samenwerking in de verf zetten, zit ik naast een Braziliaanse vakbondsvrouw die haar acht maanden oude baby op de schoot heeft. Wanneer het applaus uitsterft zegt ze ontroerd: “Dit is erg belangrijk. Only workers can do this”. Blijkt dat haar echtgenoot een van de Turkse vakbondsleiders op het podium is. De baby lacht. Hij mag fier zijn op zijn ouders.

Marijke Persoone

Guinees biggetje

2010-06-25T01:56:00.004+02:00

Vandaag chique (en mooi) volk op visite: Christina Fernández de Kirchner, de presidente van Argentië.
In Argentinië weten ze alles over financiële crisissen. Argentinië was ooit de beste leerling van de internationale financiële instellingen. We waren het Guinees biggetje, zei Fernández de Kirchner , zeg maar het proefkonijn van de neoliberale klas. Die brave leerling heeft er wel een totaal bankroet aan overgehouden. Waaruit ze wijze lessen hebben getrokken: prioriteit aan de werkgelegenheid, versteviging van de binnenlandse vraag, een fatsoenlijk minimumloon (het hoogste van Latijns-Amerika), betere pensioenen. En daardoor vandaag uit het hal. En behoorlijk bestand tegen de financiële crisis. Met een stevig relancebeleid om erger te vermijden. En met een bijzonder actief overheidsbeleid om ontslagen in deze crisis te voorkomen. Een echte obsessie voor mij, zei ze. Want een job is met een pennentrek weggevaagd. Maar een job creëren, dat doe je niet in een hik en een knik. En dus spaar je veel werk uit door ontslagen te vermijden.

En met in één beweging ook een duidelijke boodschap voor de G20 in Toronto dit weekend, waar ze ook van de partij is. Laat ons het internationale instrumentarium eens tegen het licht houden. Geen enkel land werkt nog met de instrumenten van na de tweede wereldoorlog. Maar internationaal doen we dat wel, met de Bretton Woods-instellingen, die gegroeid zijn uit de oorlog, in een bipolaire wereld. Wordt het niet eens tijd dat we die instellingen eens tegen het licht houden? Niet in het minst omdat het per slot van rekening die instellingen zijn die ons in deze crisis hebben gestort, of minstens niet in staat zijn gebleken die crisis te vermijden?
Wij hebben ons huiswerk gedaan, besloot la Kirchner. Maar wat we vooral niet meer gedaan hebben, is naar de pijpen dansen van de internationale financiële instellingen. Met de zachte wenk naar de Europese landen om dat nu ook niet te doen. Staande ovatie uiteraard, wat wil je.

Vancouver : het leven zoals het is

2010-06-24T23:38:00.006+02:00

Na enkele dagen verblijf krijgen we stilaan een beeld van deze stad.
Onze korte toeristische trip zondag per bus, onze dagelijkse wandelingen tussen het hotel en het congrescentrum toonden ons een vrij nieuwe stad met vooral torengebouwen , winkels en hotels. De ‘oude’ gebouwen dateren uit de jaren 30 !
Rare regels
We berichtten al over de ‘speciale’ actieregels (cfr. deeltje rond de jongerenactie), maar ook roken mag je slechts op 7,5m van het congresgebouw. Over roken gesproken, een pakje sigaretten kost hier tussen 9 à 12 Canadese dollar (8 à 10 euro), tijd om te stoppen.
Trouwens, niet enkel sigaretten zijn duur. Een gewoon pintje kost 6 à 9 dollar. Herman wilde een paar schoenen kopen à 500 dollar en liet ze dan toch maar staan. Op alles komt ook een taks (btw ?) bovenop, nooit inbegrepen in de prijs.

Mooie ligging
Gisteren trokken de wolken weg en kwam de zon er door. Daardoor kregen we een beter zicht op de omgeving : een stad geheel omgeven door bergen. Deze schijnen zo’n 1000 à 1500m hoog te zijn, boven bedekt met sneeuw (we zitten hier al vrij noordelijk). Niet voor niets trouwens dat de Olympische winterspelen hier onlangs plaatsvonden (de speciale Olympische vlamconstructie staat hier trouwens opgesteld naast het congrescentrum waar ook het ijshockeytornooi werd gehouden, een sport waar de Canadezen op kicken).

Canadese vakbonden
Canada is een enorm groot land, met grote verschillen op vlak van weer, natuur, bevolking,… (we zien en horen op de TV over aardbevingen, overstromingen, windhozen, … telkens in een ander deel van het land. Ook de vakbonden verschillen nogal hier. Gisteren gingen we langs bij een kleine vakbond met 50.000 leden, vooral in de bouw en de zorgsector. Hun voorzitter (geboren in Nederland, sinds zijn 14e Canadees) woont hier op enkele honderden kilometer en heeft zijn bureel in Toronto, hier zo’n 3000km vandaan ! Hun vertegenwoordiging in de bedrijven is op Amerikaanse leest geschoeid nl. wie de meeste aangeslotenen heeft ‘the winner takes it all’ .Enkele van onze delegatieleden haalden enkel het einde van deze receptie omdat ze gedurende ruim een uur geblokkeerd geraakten in de lift. De brandweer had heel wat moeite om ze uit hun penibele situatie te bevrijden. Deze avond zien we een grote vakbond uit Québec . Benieuwd wat zij te vertellen hebben en hoe zij werken.

Speciaal

Canada is Europa niet, dat is nu wel duidelijk : in de haven hier vliegen permanent watervliegtuigen op en af, je kan hier met speedbootjes walvissen gaan spotten, er staat hier vlakbij op straat een grote klok waar stoom uitkomt, in de grote park op een eiland hier vlakbij zouden er bevers gesignaleerd zijn (volgens de bordjes en volgens Marijke), de ruitenwasser hier steekt een stok met borstel omhoog van ongeveer 10m.

Deze namiddag gaan we wellicht ook iets speciaal beleven : de presidente van Argentinië Kirchner komt naar het congres en vanaf 15u dient iedereen in de zaal te blijven. De veiligheidsmensen, met honden, lopen hier al in de gangen. Alles wordt beveiligd en afgesloten.

Monnikenwerk

2010-06-24T23:18:00.000+02:00

Op het Congres gebeurt het meeste spektakel in de centrale conferentiezaal, zo groot als en voetbalveld. Parallel doorworstelt een kleine groep, de Resolutiecommissie, de ontwerpresoluties. Om stuk voor stuk de laatste amendementen te bespreken. Monnikenwerk. Voor het ACV zetelt Claude Rolin, algemeen secretaris, in die commissie. Ging redelijk vlotjes, zei Claude ons. Heel veel problemen waren al bij de eerste amendementenslag opgelost. Maar de sfeer zat meteen goed, om in alle sereniteit oplossingen te vinden voor de resterende meningsverschillen. Vooral de vredesresolutie, met daarin een luik over Palestina, zorgde nog voor stevige discussie. Niet in het minst omdat de recente aanvallen op de hulpkonvooien naar Gaza, de gemoederen aardig hadden verhit. Toch opvallend hoe Palestijnen en Israëli hier die onderlinge tegenstellingen weten te overstijgen en dat samen een bijzonder evenwichtige resolutie kon worden bereikt. Ook dat is werknemerssolidariteit.

De jongerendelegatie op het IVV-Congres gearresteerd in de metro van Vancouver (23 juni)

2010-06-24T19:07:00.003+02:00

Op uitnodiging van de CLC (Canadian Labour Congress) en de COPE (Canadian Office and Professional Employees Union) voerden de jongeren (onder wie Benoît Constant – jongerenverantwoordelijke CSC-Jeunes) actie aan de luchthaven van Vancouver bij Hertz. De werknemers zijn daar al sinds februari in staking om hun sociale verworvenheden te verdedigen (aanval op de lonen, meer flexibiliteit, precaire contracten,…).
Vooraf had men de manifestanten gewezen op de strikte Canadese regels inzake actievoeren o.a. het verkeer niet hinderen, 4 meter verwijderd blijven van de onthaalbalie, geen personen hinderen die het gebouw in of uit willen, in volledige stilte manifesteren, de actie in de tijd beperken,…
Bij het niet respecteren van deze regels zou de delegatie onmiddellijk opgepakt worden. De jongerendelegatie manifesteerde dus gedurende 5 minuten , in stilte (alles werd gefilmd) ! Ongezien en ongebruikelijk : geen pétards (gelukkig), maar ook geen fluitjes, geen slogans scanderen, geen spandoeken, geen muziek, geen stakingspiket…

Op de terugweg vroegen de jongeren de metroreizigers de petitie rond kinderarbeid in Canada (Canada weigert voorlopig conventie nr. 138 van de IAO hier rond te ondertekenen). Onmiddellijk daarop werden ze door de politie van de metro geplukt en gearresteerd. Hun vervoerbewijzen werden afgenomen en hun identiteitsbewijzen werden gecontroleerd.
De jongeren willen met klem protesteren tegen zulke beperkingen bij het actievoeren.

Meer info : Benoît Constant 0476/697172

Naar de markten en de dorpen

2010-06-24T07:02:00.002+02:00

Al even veel indruk maakte Amsatou Sow Sidibé, Senegalees mensenrechtenactivitiste. En zo te horen ook uitgesproken feministe. Laat ik maar voor de vrouwen spreken, startte ze. E zijn mannen genoeg om voor de mannen te spreken. Dat viel al direct in de smaak van het vrouwelijke gedeelte van de ACV-delegatie (zie foto).

Sidibé had vooral vier klare boodschappen naar de vakbeweging.
Eén: mensenrechten en arbeidsrechten staan niet los van elkaar. Het gaat om dezelfde strijd.
Twee: erken vrouwen als motor voor ontwikkeling. Ze hebben de competenties. Dat bewijzen ze elke dag in hun huishouden en (in Afrika) in de wijze waarop ze overleven in de informele economie.
Drie: kom uit jullie kantoren. Ga de boer op. Letterlijk. Trek naar de landbouwers (vaak landbouwsters). E n trek naar de markten en de dorpen, dus (in Afrika) naar de informele economie. Kortom, ga naar de uithoeken waar de vrouwen werken.
En vier: maak eindelijk werk van die internationale sociale zekerheid. Want de huidige conventie nr. 102 van de IAO werkt niet. Kom af met iets dat beter werkt. Dat is het debat over de internationale “social protection floor”.
Wat een madam.

Poker

2010-06-24T06:59:00.001+02:00

Indrukwekkend ook, Kumi Naidoo, voorman van Greenpeace. Een Zuid-Afrikaan, maar die ook een beetje thuis speelde. Want 35 jaar geleden werd Greenpeace hier in Vancouver boven de doopvont gehouden.
Ook Naidoo had het over de gemeenschappelijke strijd, van milieu- en arbeiders beweging deze keer. Met een alleszeggend voorbeeld. Neem de olieramp bij BP, zei die. Dat is een milieuramp, zonder weerga. Maar heeft iemand al gedacht aan de elf dodelijke slachtoffers? BP speelde niet enkel poker met de natuur. Het speelde ook poker met de werknemers.
En een ander voorbeeld: de oorlog (van Bush) tegen het terrorisme, die heeft iedereen verdacht gemaakt, vakbonden én milieuactivisten. Laat ons samen, in front, de verdediging opnemen van alle activisten die bedreigd worden door dat soort oorlogsvoering.
Ach, erkende Naidoo, er zijn verschillen tussen arbeiders- en milieubeweging, maar is dat een probleem? Versta de kunst om die verschillen te managen. In functie van gemeenschappelijke doelen.
En geloof in het vermogen dingen te veranderen, zei Naidoo: “when the going gets tough, the though get going”. Da’s naar een liedje van Billy Ocean. (Al te) vrij vertaald: als ’t moeilijk gaat, moeten de moeilijken er voor gaan.

Vuurwerk

2010-06-24T02:30:00.003+02:00

Deze namiddag beluisterden we een bijzonder boeiend debat op het Congres, over de samenwerking tussen vakbeweging en andere NGO’s. Sterker samenwerken was een uitdrukkelijke opdracht van het eerste IVV-Congres, ingebouwd in de statuten van de nieuwe wereldvakbond. Het debat moest de balans opmaken. Met drie bijzonder charismatische figuren:
- Poul Nyrup Rasmussen, voorzitter van de Europese socialistische partij en co-voorzitter van het Global Progressive Forum;
- Kumi Naidoo, kersvers uitvoerend bestuurder van Greenpeace International
- en Amsatou Sow Sidibé, mensenrechtenactiviste, van de Uiversiteit van Dakar (Senegal).
Met een unisono boodschap van hen. Ja, we moeten samenwerken. Omdat we samen sterker staan. En omdat wat ons bindt belangrijker is dan wat ons scheidt. Dat vond ook Guy Ryder, afscheidnemend secretaris-generaal van het IVV: het was in Wenen een bijzonder verstandige keuze de samenwerking met gelijkgezinden te zoeken. Meer detail in de volgende blogberichten.

Een te kleine wereld voor hebzucht

2010-06-24T02:28:00.000+02:00

Rasmussen begon eerst al met iedereen te feliciteren met de integratie van de internationale vakbeweging in Wenen vier jaar geleden. Een van de mooiste realisaties die ik heb gezien in mijn latere leven, stelde hij. Of nog: de mooiste overwinning is de overwinning op je eigen enge belangen. Je zag dat het meer was dan een captatio benevolentiae. Per slot van rekening stamt hij uit de Deense vakbond. Voor zijn doen bijzonder kort over de financiële crisis. “Het leven is te kort voor vervelende speeches”, zei hij. Voor hem vandaag minder de vraag wat me moeten denken over de financiële crisis en wat we er aan doen. Dat is dus veel meer een kwestie van strategie en tactiek. En in dat kader ook een kwestie van samenwerking – “wees niet bang voor nieuwe allianties” -, ook tussen vakbeweging en politiek. En nog iets, voegde Rasmussen er aan toe: het geloof dat je dingen in beweging kunt zetten. Niet de werkgevers, niet de conservatieve partijen, zijn onze eerste vijand. De eerste vijand is apathie. En dus is de eerste uitdaging om mensen te overtuigen dat je kunt veranderen en dat ze daar zelf ook een bijdrage toe moeten leveren. Het ging recht naar het syndicale hart.
Om wat te bekomen, dan? Wel, zei Rasmussen, laat ons al voor één speerpunteis gaan: de taks op de financiële transacties. De vakbeweging en links hebben de crisis grotelijks ondergaan. Laat ons nu niet hetzelfde meemaken voor de exit uit de crisis. En laat ons ruimer de hebzucht reguleren. Of vinden jullie het normaal dat de drie bestverdieners in private equity elke 10 minuten verdienen wat een modale werknemer slechts in een jaar verdient. Ghandi gedachtig, die ooit zei: “de aarde biedt voldoende om ieders behoefte te bevredigen maar niet ieders hebzucht”. We zijn al aardig gevorderd, zei Rasmussen. “The bankers are shaking in their trousers”. Vrij vertaald: ze zitten met de billen toegeknepen. Maar we moeten nu doorbijten, zodat de financiers terug de dienaars worden van de economie in plaats van de meesters.
Met een uitdagende slotvraag aan alle aanwezige vakbondsleiders: hoe vaak op jullie dagelijkse besturen, op jullie algemene vergaderingen, in jullie toespraken… spreken jullie over de internationale uitdagingen en over de internationale vakbeweging? Je zag sommige van die leiders zitten schuiven op de stoel. En nog eentje om het af te leren: hoe springen jullie om met al het geld van jullie pensioenfondsen? Dat is jullie geld, daagde Ramsussen uit. Als jullie dat gebundeld en gericht investeren, dan kan je het verschil maken. Mee te nemen.

Genodigden Willy Thijs en Willy Peirens

2010-06-24T00:04:00.001+02:00

Willy en Willy werden door het IVV uitgenodigd omdat zij beiden een grote internationale verdienste hebben.
Willy Peirens was voorzitter van het ACV (tot 10 jaar geleden) en nam heel wat internationale opdrachten waar in de IAO, het EVV, het WVA.
Willy Thijs leidde tot over vier jaar het Wereldverbond van de Arbeid (WVA) en stond mee aan de wieg van de nu eengemaakte internationale vakbond IVV.
We vroegen hen in de wandelgangen van het Congres naar hun bedenkingen, naar hun evaluatie van deze nieuwe organisatie.
Ze zijn het beiden eens dat een fusie nodig was : het nu eengemaakte IVV heeft aan invloed gewonnen in belangrijke wereldspelers zoals de Wereldbank, de Wereldhandelsorganisatie, de Internationale Arbeidsorganisatie, de G-20, de Verenigde Naties enz. Het grotere pluralisme dat er nu is binnen het IVV heeft dit zeker mee mogelijk gemaakt.
Alhoewel de beroepsactie, de professionele vakbondsactie (Global Unions) nog geen hechte structurele band heeft met het IVV (bv. Één van de grootste internationale beroepscentrales – bouw/constructie/energie/…- heeft hier op het congres slechts 4 vertegenwoordigers, waaronder Luc Van Dessel) is dit toch al een vooruitgang, want we moeten ook toegeven dat binnen het WVA de beroepswerking het zwakke broertje was.
Ook de meeste vroegere WVA-organisaties (veelal uit de derde wereld) handhaven zich vrij goed in de nieuwe structuur en spelen vooral in de regionale organisaties een belangrijke rol. De invloed, de kracht binnen het IVV wordt natuurlijk voor een groot stuk bepaald door hun betekenis op het terrein, in hun eigen land.
Zowel Willy Peirens als Willy Thijs zijn momenteel niet meer internationaal actief. Ze volgen natuurlijk wel nog met veel interesse de huidige evoluties.
Inhoudelijk zijn ze wel te spreken van dit IVV-Congres : veel beter dan Wenen, wel kan de formule (4 volle dagen plenum met 1500 deelnemers en talloze speeches en tussenkomsten) best wel wat dynamischer.

Actie : Manif openbare diensten en petitie Home Workers

2010-06-23T23:34:00.003+02:00

We zijn nu woensdagmiddag en vandaag is er - naast het voortkabbelende debat in de grote congreszaal – ook actie voorzien.
We zoeken bijna automatisch naar onze groene outfit, onze spandoek, megafoon…tevergeefs, hier waren we niet op voorbereid.
Het is vandaag de ‘Internationale dag van de Openbare Diensten’ en omdat we ook aan de vooravond van de G20 in Toronto zijn (eveneens hier in Canada) , hebben de plaatselijke vakbonden van Vancouver een manifestatie of eerder een militantenconcentratie georganiseerd, op het plein voor het congresgebouw. De congresdeelnemers werden uiteraard opgeroepen aanwezig te zijn en dat doen we dus. Vooraan staat Dominique Cabiaux, ondervoorzitter van ACV-Openbare diensten, en delegatielid op het Congres.
De jongeren op het congres zijn eveneens prominent aanwezig met speciaal voor de gelegenheid gemaakte t-shirts.

Een ander actiemoment op initiatief van ACV-CSC was de petitieactie deze morgen tijdens het ontbijt waarbij een 50-tal handtekeningen werden verzameld van hotelgasten in Four Seasons. Er werd voor deze avond een afspraak gemaakt met de hotelmanager voor de overhandiging van de petitie en een toelichting hierbij. De vakbondsleidster van de Home Workers in Vancouver (die zelf ook werkzaam is in dit/ons hotel) had ons daar om gevraagd om zo wat extra druk te zetten op de onderhandelingen voor een nieuwe CAO die morgen moeten starten. De hotelmanager blijkt deel uit te maken van de werkgeversdelegatie. Hopelijk draagt onze kleine actie bij tot een spoedig en goed akkoord.
Zie hierover ook een vorig bericht op de blog (met foto van de militanten, in gesprek met Marijke Persoone).

Januskop

2010-06-23T08:21:00.015+02:00

Ook in debat deze namiddag: Pascal Lamy, baas van de Wereldhandelsorganisatie (WHO). Een behoorlijk contrast met het showgehalte van DSK. Stoïcijns, maar – ieder zijn smaak – toch interessanter.
Al bij al behoorlijk kritisch over de wijze waarop de Top van de G20 werd versmald tot macro-economische coördinatie. Omdat de herregulering van de financiële markten nog niet rijp is. Zomin als de ecologische transitie of de uitdieping van de vrijhandel. Lamy zei onomwonden – zij het in persoonlijke naam - dat je best naar een geïntegreerde benadering gaat, waar parallel op al die aspecten wordt beperkt. Gedurfder dan Strauss-Kahn, die vooral met een pleidooi pro domo kwam.
En al bij al ook behoorlijk kritisch over de verschillende opstellingen vanuit de internationale instellingen. Met aan de ene kant de benadering vanuit IMF en WHO. En aan de andere kant de meer sociale benadering vanuit de IAO. Voor een deel verklaarbaar. Want in de IAO zijn ook vakbonden en werkgevers betrokken. Maar ook voor Lamy toch wel vreemd.

Die sprak van een Januskop, een beleid met twee gezichten. Wat normaal niet zou mogen. Want zowel IMF, WHO als IAO zijn “member driven”, gestuurd door de Lidstaten. En dus zou de benadering ten gronde niet echt mogen verschillen . In het IMF en de WHO regeren geen andere landen dan in de IAO.
Opvallend ook hoe Lamy, net als Straus-Kahn, de hand reikte naar IVV om in debat te blijven gaan. Het is ooit anders geweest.

Waardig werk

2010-06-23T04:17:00.003+02:00

Na de congresuren vinden er hier verschillende events of workshops plaats. Vandaag maakten we deze van 'Decent work, decent life' mee.
In 2007 startte in Nairobi deze campagne op initiatief van IVV, EVV, Wereldsolidariteit, Solidair en het Global Progressive Forum. Dit jaar zal op 7 oktober (ook in Brussel)de derde internationale dag hier rond georganiseerd worden.
Sharan Burrow wees op het belang van deze campagne, refererend naar haar eigen land Australië waar men de uitgangspunten van 'waardig werk' heeft toegepast (oa.sociaal overleg, sociale zekerheid, arbeidsrechten, investeren in duurzame jobs, enz)en zo de crisis snel bedwongen heeft (na 5 maanden , daar waar een vorige crisis hen 7 jaar gekost heeft).
Poul Nyrup Rasmussen (ex eerste minister van Denemarken)sloot zich aan bij het belang van de waardig werk agenda. Indien we dit niet doen, ook in deze moeilijke tijden, dan voorspelt hij 4 à 5 miljoen meer werklozen de komende jaren!
In Denemarken is het succes hiervan bewezen : ondanks hoge belastingen ,een goede sociale zekerheid is zijn land toch bij de 10 meest competitieve landen.
André Kiekens van Wereldsolidariteit ging in op de Belgische campagne (die een E-Award kreeg op vlak van communicatie)die aantoont dat een internationale campagne ook nationaal goed moet ingevuld worden met een goede coördinatie tussen vakbonden en NGO's, met het bewerken van politici, werkgevers en de werknemers zelf, met werklunches, enz.
Mét resultaat : 40% van de bevolking weet wat de campagne inhoudt, het Parlement heeft een waardig werk resolutie aangenomen, slechte handelsakkoorden (bv. met Columbia) worden niet geratificeerd,...

DSK

2010-06-23T02:43:00.002+02:00

Deze namiddag was het vooral ook uitkijken naar de tussenkomsten van Dominique Strauss-Kahn, chef van het IMF, en van Pascal Lamy, chef van de Wereldhandelsorganisatie. Vooral het IMF kreeg hier al veel kritiek te verduren. Benieuwd hoe DSK daarop zou reageren. Werkgelegenheid en waardig werk, daar gaat het ook bij ons om, opende die. IMF heeft er mee voor gezorgd dat we na de financiële crisis niet verder zijn weggezakt. Tegelijk zorgde die crisis ook voor een momentum voor een betere economische coördinatie. Al erkende hij dat dit dreigt te verdwijnen. De G20 in Toronto moet volgens hem de weg effenen naar een gemiddeld groeiritme van 2.5 % per jaar. Als we daar in slagen, dan hebben we uitzicht op 30 miljoen bijkomende jobs en 35 miljoen minder armen in de wereld.

We waren echter vooral benieuwd hoe DSK zou reageren op de kritiek hier op het harde IMF-optreden m.b.t. de budgettaire sanering. En of hij toch wat meer opening zou maken voor de taks op de financiële transacties, die de vakbonden vragen. Redelijk ontgoochelend. Sanering is nodig, stelde IMF, echter niet te snel, maar ook niet te traag. Te bekijken land per land. En de financiële sector aanspreken, dat moet, stelde Strauss-Kahn. Maar of dat nu via een taks op de banken moet (op hun winsten, toplonen en bonussen), zoals het IMF voorstelt, of een taks via de financiële transacties, zoals de vakbonden vragen, dat is louter een technische kwestie. Waarom vinden we de bankentaks beter dan de taks op financiële transacties? Omdat ze simpeler is. En dus minder makkelijk te ontwijken. Al gaf hij in één beweging Canada een veeg uit de pan. Canada heeft de financiële orkaan goed doorstaan, ook omdat ze niet bezweken zijn voor de neo-liberale verleiding van deregulering van de financiële sector. Maar die zien daarom ook niet in waarom er nu een bankentaks moet komen. Ridicuul, stelde Strauss-Kahn, wie zegt dat ze beschermd zijn tegen een nieuwe crisis?
En dan een wat ongelukkige uitsmijter: per slot van rekening dienen we dezelfde doelstellingen. We hebben meer gemeen dat het lijkt. We moeten elkaar niet als vijanden bekijken. Want de eigenlijke tegenstelling is er een tussen internationaal handelen en eng nationalisme. En vanuit dat oogpunt zit de internationale vakbeweging en het IMF in dezelfde kamp. Aldus DSK. Het kon de zaal niet echt overtuigen. En Michael Sommer (voorzitter van DGB, de Duitse vakbond, en vice-voorzitter van het IVV), namiddagvoorzitter hier, zeker niet. Die liet achteraf zijn ontgoocheling de vrije loop.
Al was DSK’s benadering van Griekenland toch wel interessant. We zijn toen, zoals steeds, laat op het toneel verschenen, zei hij, nadat Europa al druk had gezet op een brutale sanering. En hebben, ook na overleg met de IAO, een aantal zaken bewust tegengehouden, die toen op tafel lagen, zoals een ingreep in de vrijheid van loononderhandelingen in de privé-sector of een aanval op de minimumpensioenen. IMF is niet altijd de eerste boeman.

Ban asbest

2010-06-23T00:46:00.002+02:00

Deze namiddag ook nog een ACV’er aan de “talking stick”. Die stok staat opgesteld naast het spreekgestoelte. Deze keer Luc Van Dessel, voorzitter van ACV Bouw, Industrie en Energie, maar hier in Vancouver in naam van de internationale vakbond van bouwvakkers en houtwerkers, BWI. Gefocust op één bijzonder vraagstuk: veiligheid en gezondheid. Met een dubbele focus. Enerzijds asbest, een serial killer, die elk jaar 100.000 dodelijk slachtoffers maakt, in het bijzonder in de bouw. Anderzijds arbeidsongevallen, per jaar goed, of liever slecht, voor 108.000 doden in de bouw. Dat zijn geen fataliteiten. Dat is het gevolg van laksheid, hebzucht en corruptie, stelde Van Dessel. Met ineens ook maar een gedurfde uithaal naar het gastland, Canada. Onder luid applaus van de zaal. Want Canada blijkt een wereldleider te zijn op het gebied van asbestexport. Honderdduizenden ton per jaar. Vooral naar groei- en ontwikkelingslanden in Azië. Indische werknemers hebben daar al scherp op gereageerd. Die noemen het zelfs een voorbeeld van racisme. Daarop is maar antwoord, stelde Luc, ban asbest.

Jongerenstem

2010-06-23T00:41:00.002+02:00

Nog voor de start van het Congres verzamelden de jongeren reeds in Vancouver. Benoît Constant maakt deel uit van de delegatie als nationaal verantwoordelijke van CSC-Jeunes.
Benoït : ‘wij hebben een resolutie besproken, genaamd ‘Een waardig leven voor jonge arbeidsters en arbeiders’. Verder hebben we een discussie gevoerd over specifieke structuren voor jongeren binnen onze organisaties. We benadrukten ook het belang van vorming en opleiding. Ongerustheid was er over de ongelijke toegang op vlak van digitale ontwikkelingen. Communicatie, het internet, … spelen een steeds grotere rol in het leven van jongeren en zij vragen het IVV dan ook hier meer aandacht aan te schenken. De jongeren eisen een vertegenwoordiging van 10% op het volgend IVV-Congres (nvdr. Een Scandinavische vakbondsleidster vroeg de jongeren in de zaal recht te staan hetgeen maar een mager - niet zo een fraai gezicht opleverde). De campagne ‘Waardig Werk’ kan op de volle steun van de jongeren rekenen, ze speelt een mobiliserende rol in hun rangen. In het overzicht van de activiteiten per land kwam ook Canada zelf aan bod, waar de minimumleeftijd om te werken in het oog sprong. Inderdaad, Canada heeft nog steeds niet de Conventie 138 van de IAO geratificeerd die het werken slechts vanaf 15 jaar toelaat.’

Tussenkomst ACV-CSC

2010-06-23T00:06:00.005+02:00

Voorzitter Luc Cortebeeck vroeg en kreeg eveneens het woord (zoals elke spreker 4 minuten): hij stelde dat de financiële goeroes hun fouten moeten toegeven en dienen gereguleerd te worden, dat regeringen voor oplossingen moeten zorgen , dat de arbeidsmarkt moet werken op basis van sociaal overleg, waardig werk regels. Ons systeem van sociaal overleg, een degelijke sociale zekerheid hebben we werknemers deels van meer onheil gespaard.We riskeren nu opnieuw 'business as usual'. Daarom moeten we internationaal blijven druk uitoefenen in Toronto (G 20), in Cancun (wereldtop rond klimaat). De verdere ontwikkeling van het syndicalisme op nationaal en op internationaal vlak is meer dan ooit nodig.

Enkele opmerkelijke tussenkomsten

2010-06-22T23:44:00.003+02:00

De eerste echte congresdag vroegen heelwat organisaties het woord, hierbij enkele indrukken :
- Als splinternieuwe voorzitter van het CNV (Christelijk Nederlands Vakverbond) verdedigde Jaap Smit het Rijnlandmodel (gebaseerd op sociaal overleg).
- het conflict in Palestina kwam reeds enkele malen ter sprake via de Tunesische vertegenwoordiger en vooral via een Palestijnse vakbondsleider : hij klaagde de bezetting aan, de muur van discriminatie, de werkloosheid en armoede die daar het gevolg van is.
- Zuid-Korea dankte het IVV omdat dank zij hun steun ze in eigen land een 13-jarig conflict rond arbeidsrechten positief hebben kunnen beslechten.
- ook de vertegenwoordigster van meer dan 2000 hotelarbeidsters in Vancouver kreeg het woord (zij werkt trouwens in het hotel waar heel wat IVV-delegaties, waaronder de ACV-CSC delegatie verblijven): ze vertelde van de manifestatie die zij vorige week organiseerden om druk te zetten op de onderhandelingen rond een nieuwe CAO die deze week moeten beginnen.Deze militant en hun organisatie kreeg een overdonderond applaus van het Congres

Congresthema

2010-06-22T23:26:00.002+02:00

Guy Ryder presenteerde het Congres als secretaris generaal een Congresrapport, een analyse van de wereldsituatie.Hij ging uiteraard uitgebreid in op de financiële crisis en de rampzalige gevolgen voor de werknemers : werkloosheid, armoede, meer onzekere kontrakten, meer flexibiliteit,...Deze crisis is de ergste sinds de jaren dertig en vraagt dan ook radicale veranderingen en een doortastend optreden van de vakbond op nationaal en op internationaal vlak. De financiële wereld moet gereguleerd worden en zij moeten mee betalen voor de crisis via een transitietaks. Het neoliberale beleid moeten we bestrijden door vaste standaarden (bv. conventies Internationale Arbeidsorganisatie), solidariteit (bv. tussen landen en vakbonden)te bewerkstelligen. De uitdagingen zijn groot, maar enkel door een doortastend, efficiënt, solidair optreden van het IVV en zijn aangesloten vakbonden kan 'waardig werk' gerealiseerd worden.

Congres van start

2010-06-22T07:18:00.007+02:00

Maandag, 16 uur. Start van het Congres.
Met al onmiddellijk twee kippenvelmomenten.
Eerst de openingswoorden van twee oudere Canadase indianen, van de Musqueamstam. Kennelijk een gebruik op de congressen van de Canadase vakbond. Met bovenop twee Indiaanse liederen. Over onderlinge verbondenheid. Over de verbondenheid met de voorouders. Over de verbondenheid met de natuur ook . Ecologische transitie heet dat vandaag. Gevolgd door de overhandiging door de indianen van de ‘Talking Stick’ (de spreekstok), een soort kleine totem, aan Sharon Burrow, voorzitter van het IVV. Met bijsluiter.

Wanneer Indianen debatteren gaat die spreekstok rond. Alleen hij die de spreekstok heeft, mag spreken. De anderen moeten terwijl luisteren. Moeten ze eens proberen in De zevende dag. Niks nieuws onder de zon, zegt Marleen Mens (secretaris van Luc Cortebeeck) me. Haar kinderen hadden zo’n stok ook al in de kleuterschool, bij juffrouw Bea. In de Wetstraat zijn ze naar de verkeerde school geweest.

En dan allen rechtop voor een ingetogen eerbetoon aan de syndicale leiders die sinds het vorige Congres zijn overleden. Klassieke muziek door de zaal. En dan één voor één de namen van de afgestorvenen op het scherm. Met ook twee Belgische namen: André Vandenbroucke en Georges Debunne, overleden voormannen van het ABVV.
Van Sharan Burrow kregen we de openingstoespraak. Uiteraard over de financiële crisis. En de fall out in alle uithoeken van de wereld. Over de nieuwe financiële crisis ook in Europa. Met nu weer een zwaar saneringsprogramma in Spanje tot gevolg. Luid toegejuicht door het IMF. En daarom ook scherp met de vinger gewezen door Burrow. Een toespraak die in een notendop de thema’s aangaf die de komende dagen centraal zullen staan in de debatten. Met uiteraard ook tal van signalen naar de G20 die binnen enkele dagen in Toronto vergadert.
Behoorlijk indrukwekkend ook: de toespraak van George Papandreou, premier van Griekenland.

Die kwam binnen via satellietverbinding in real time vanuit het hoofdkwartier van de IAO in New York. Daar vergaderen de socialistische partijen deze dagen. In vloeiend Engels. Geleerd in Canada. Toen zijn familie daar in ballingschap was tijdens de Griekse dictatuur. Die toespraak hing vooral op aan één basisvraag: who has the power? wie heeft het voor het zeggen? De democratisch verkozenen? Of de financiële markten,waar de manisch-depressieve opeenvolgingen van euforie en angst elkaar opvolgen? En een mooie uitsmijter over de vraag: regering of markt? Wel, zei premier Papandreou. Ik ben noch voor markten, noch voor regeringen. Markten, zowel als regeringen, moeten de mensen dienen. Door markten te reguleren en regeringen de democratiseren. Je voelde dat het gemeend was. Per slot van rekening begon zijn politiek leven onder de politieke dictatuur en eindigt het onder de dictatuur van de markten. Voor de beide geldt dezelfde zorg, stelde Papandreou. Hoe vermijden dat enkelen het voor het zeggen krijgen in plaats van velen?
Een openmondmoment ook: de Inuit Throat Singers. Twee vrouwelijke Indianen van Noord-Canada. Met een bijzonder vreemde, virtuoze combinatie van zang en keelgeluiden. Luc Decavel, secretaris van ACV-Zuid-West-Vlaanderen en ook in de ACV-delegatie, had het al eerder gehoord. Bij de Last Post aan de Ieperse poort, ter ere van de Canadezen die hun leven lieten in de loopgraven van de Westhoek. Indrukwekkend.

Vrouwenvertegenwoordiging

2010-06-22T05:04:00.001+02:00

Op maandagmorgen kwamen de vrouwelijke congresleden samen om hun vertegenwoordiging binnen de beleidsorganen van het IVV te bespreken. In een vroegere resolutie werd immers overeengekomen om 30% vrouwen op te nemen in alle beleidsinstanties, samen met de aanbeveling om nadien via een nieuw groeipad tot pariteit/50% te komen. Het voorstel van de vrouwen om nu naar 40% te gaan (om zo op relatief korte termijn naar een gelijke vertegenwoordiging te evolueren) werd echter afgehouden, zogezegd omdat dan de Algemene Raad van het IVV aan belang en macht zou inboeten (daar zitten nu enkel de hoogste vakbondsvertegenwoordigers in, bijna allemaal mannen). Onder andere de Senegalese vakbondsvrouwen reageerden furieus : zij hebben immers hard moeten strijden om die 50% te doen toepassen in eigen land en eisten dat het IVV dit (goede) voorbeeld zou volgen.
De Algemene Raad die volgde op de vrouwensamenkomst reageerde alsnog positief op het nieuwe voorstel zodat het percentage voor de vertegenwoordiging van vrouwen opgetrokken wordt.

Van Brussel naar Vancouver

2010-06-21T23:56:00.001+02:00

Zaterdag had de bijna volledige ACV-delegatie voor de Conferentie te Vancouver afspraak in de grote hal van de luchthaven van Brussel-Nationaal. Nog zonder Luc Cortebeeck. Want die kwam maar net terug van de Internationale Arbeidsconferentie te Genève. Die zal ons maandag vervoegen.
Ordewoord was dat we zouden verzamelen onder het vliegtuigje in de hal. Maar dat was intussen verhangen. Geen probleem. De algemeen secretaris van het ACV is lang genoeg en deed dus bijzonder goed dienst als oriëntatiepunt.
Van zodra ingecheckt, werden de nota’s uitgewisseld ter voorbereiding van de Conferentie. En hop, wij weg, een sprong over de Atlantische Oceaan. Voor een bijzonder lange vlucht. Eerst naar Montreal. Om daar over te stappen op een binnenlandse vlucht naar Vancouver, gelegen aan de Westkust van Canada.
De bagage ging niet in één keer mee naar Vancouver en moest dus in Montreal opnieuw worden opgehaald. Als dat maar niet mis ging. Claude Rolin had het al eerder meegemaakt in Montreal, vertelde hij ons. Lap, had hij het toch opnieuw zitten zeker. Reiskoffer voorlopig kwijt. Misschien achtergebleven in Brussel. Misschien naar een verkeerde bestemming doorgevlogen. Geen idee. Zodat we maar al duchtig plannen begonnen maken over hoe we een noodrantsoen voor Claude Rolin konden samenstellen vanuit de koffers van de grootste mannen in de delegatie.
Het is 3 uur ’s nachts Belgische tijd als we aankomen in Vancouver. In Canadese tijd, met 9 uur tijdverschil, is dat vooravond. Samen trekken we nog naar een klein restaurant, niet ver uit de buurt. Om de bijzonder lange dag af te sluiten. De sfeer zit er in. Het harde werk kan beginnen.

Zelfkant

2010-06-21T08:16:00.004+02:00

De ACV-delegatie is hier gister in de vooravond aangekomen (3.00 ’s nachts Belgische tijd). Met een jetlag van hier tot Tokio. Vandaag, zondag, met de ploeg de stad even verkend. Want morgen pas start de Conferentie. ’t Was toch wel even schrikken. Zeker in de buurt tussen Gastown, de oude benedenstad, en Chinatown, de Chinese wijk van Vancouver. Daar zat de zelfkant van de stad geconcentreerd, dolend op straat, dronken of gedrogeerd. Slechts een paar honderd meter van de opeenhoping van rijkdom in de bovenstad. Het lijkt een cliché. Overbekend van de Verenigde Staten. Maar ook hier in Canada kennelijk de gewoonste zaak.

Het Congres van dag tot dag

2010-06-21T04:22:00.002+02:00

Op de website van het IVV vindt u alle informatie over hun werking, standpunten en natuurlijk ook over het Congres te Vancouver, o.a. het programma.

Video dodelijk vakbondswerk

2010-06-21T04:20:00.002+02:00

Het Internationaal Vakverbond maakte een nieuwe video die de moord op 101 syndicalisten in 2009 aan de kaak stelt. Niet voor gevoelige kijkers.

Van crisis naar globale sociale rechtvaardigheid

2010-06-21T04:13:00.004+02:00

Het Congres gaat door onder het thema 'Eerst de werknemers, van crisis naar globale sociale rechtvaardigheid'.
Daarbij wordt eerst en vooral een analyse gemaakt van de situatie in de wereld.

Sinds de oprichting van het IVV is de wereld dramatisch veranderd door een ongeziene financiële en economische crisis. 34 miljoen jobs gingen verloren, 64 miljoen mensen werden in extreme armoede geduwd en meer dan 1,1 triljoen US$ werd uitgegeven om de financiële sector te redden. De crisis is echter nog lang niet voorbij en veel menselijk lijden is daar het gevolg van. De roep naar verandering is groot en de internationale vakbeweging speelt hier een belangrijke rol.

Ook voor de crisis liep het al flink mis met de globalisering. Dat heeft de internationale vakbeweging ook toen al aangegeven. Het werknemersaandeel in het inkomen verminderde en de lonen werden ontkoppeld van de productiviteit, met als gevolg een grote toename van de ongelijkheid. Vele mensen kwamen daardoor diep in de schulden terecht.
Politici werken wel aan het herstel, maar er loeren vele gevaren om de hoek. In de post-crisisperiode lijkt de situatie van de werknemer er slechter op te worden: minder werk, minder inkomen, minder bescherming, meer flexibiliteit, minder openbare dienstverlening.
Het IVV kreeg gehoor bij de G20 voor waardig werk, sociale rechtvaardigheid en een eerlijke en sociale globalisering. Maar van het moment dat het beter ging, stapten de regeringen over naar de oude methoden: afbouw van de sociale bescherming.

Bovenop de 178 miljoen mensen die al werkloos waren, gingen nog eens 34 miljoen jobs verloren. De helft van alle werkende mensen hebben een minderwaardig werk (633 miljoen werknemers). De anticrisismaatregelen hebben wereldwijd 21 miljoen jobs gered, maar nu moet overgegaan worden naar een meer actief werkgelegenheidsbeleid.

Zoals in 1930 werd ook deze crisis voorafgegaan door sterke ongelijkheid en de crisis was toen ook het sterkst in de meer welvarende landen. Gelukkig doen de vakbonden al heel veel op nationaal vlak. Maar het sociaal overleg is er in de wereld op achteruit gegaan. Steeds meer mensen moeten zich tevreden stellen met minderwaardig werk en velen vinden enkel nog werk in de zwarte of de informele sector. Vele mensen komen terecht in outsourcing, interim of contracten van bepaalde duur.

De financialisering van de economie heeft te verregaande vormen aangenomen. Bij de G20 werd door het IVV fel aangedrongen om tot een sterke regulering van de financiële sector te komen. Ook de financiële transactietaks kan om meerdere redenen een goed instrument zijn.

Het milieu is één van de topprioriteiten van het IVV geworden. De economie moet minder vervuilen en integendeel de opwarming van de aarde mee helpen verminderen. Dat zal ook nieuwe arbeidsplaatsen opleveren.

De groei die de globalisering van de economie heeft opgeleverd, werd zeker niet goed verdeeld. Kleine minderheden konden ervan genieten, bij anderen verdween de welvaart. Alle internationale financiële instellingen (IMF, Wereldbank) erkennen dat het internationale economische beleid moet gevoerd worden ten voordele van de ontwikkelingslanden, maar stellen zich in de praktijk op als vernietigers van de sociale systemen.

Het IVV heeft gedaan wat het kon om de crisis te bestrijden en ook de G20 hebben de suprematie van een aantal landen (de G7 - 8) doorbroken. Rusland, Brazilië, India, Zuid-Afrika, China... De rol van China is heel belangrijk naast de USA bijvoorbeeld. Sommigen spreken van de G2. Er zijn gevaren voor nieuwe machts(on)evenwichten.

Maar echte vrede is gebaseerd op sociale rechtvaardigheid. Meer dan 20 zware conflicten zijn er, zonder Irak, Afghanistan en het Midden-Oosten te tellen. 2,5% van de wereldproductie wordt uitgegeven aan wapens. Op gebied van nucleaire ontwapening is er vooruitgang, maar de wereldvrede is er niet. We blijven oproepen tot vrede.

Nog veel werk aan de winkel
Een visie hebben is niet genoeg. Het IVV heeft haar plaats veroverd, maar bespreekt zes voorstellen om het nieuwe vakbondsinternationalisme verder gestalte te geven o.a. betere samenwerking tussen de organisaties, het mobiliseren van leden over belangrijke doelstellingen, het omzetten van internationaal werk in de nationale organisaties, vorming en opleiding, solidariteit effectief maken en het werken met NGO’s.

Congresprogramma

2010-06-21T04:11:00.001+02:00

Er zijn 4 grote delen die aan bod komen : verkiezingen, statuten, resoluties, thema.
Resoluties : 13 in aantal. De Belgische vakbonden dienden gemeenschappelijke amendementen in die grotendeels in de tekst werden opgenomen.
Vooraan uiteraard een belangrijke resolutie over de mondialisering.
Er wordt gepleit voor een rechtvaardige verdeling van de rijkdom. De financiële markten moeten aan banden gelegd worden. Het IVV zal hier rond op de vierde en volgende G20-top in Toronto (soort zelfuitgeroepen wereldregering), direct na het Congres, haar standpunten verdedigen. Luc Cortebeeck zal daar samen met het IVV vooral drie vragen stellen . Hoe ver zijn we gevorderd om de financiële markten aan de leiband te krijgen? Hoe vermijden we dat het prille economisch herstel opnieuw wordt gefnuikt als alle landen hun begrotingen opkuisen op onsociale wijze en aan te snel tempo? En wat gebeurt verder met alle voorstellen naar de financiële sector, niet enkel om de banken te belasten, maar ook om eindelijk werk te maken van een taks op de financiële transacties. Met dan hopelijk ook een Europa dat daar met één stem spreekt, en liefst via één mond.

Over het Internationaal Vakverbond (IVV)

2010-06-21T04:07:00.002+02:00

Dit is het eerste congres na het oprichtingscongres te Wenen op 1 november 2006. Toen ontbonden het Wereldverbond van de Arbeid (WVA) en het IVVV zich om een nieuwe internationale vakbondskoepel te vormen. Die telt 311 aangesloten organisaties, uit 155 landen, met 175 miljoen betalende leden over heel de wereld. Het ACV is binnen het IVV de 12e grootste vakbond.
Guy Ryder is momenteel secretaris-generaal. Sharan Burrow is voorzitster, Luc Cortebeeck is ondervoorzitter.
Het internationaal hoofdkwartier van het IVV bevindt zich in Brussel, Albert II laan , waar ook het Europees Vakverbond (EVV) is gehuisvest.
Het IVV wil een sterke tegenmacht vormen tegen de ongebreidelde globalisering. Die tegenmacht wordt eveneens ondersteund vanuit de internationale beroepswerking die naast het IVV gebundeld is in de ‘Global Union Federation (GUF)’. Het IVV wil wegen op de beslissingen van internationale instellingen zoals de Wereldhandelsorganisatie, het IMF, de Wereldbank, de IAO, de G20,…
Op het Congres in Vancouver moet de leiding gedeeltelijk vernieuwd worden : Sharan Burrow (Australische vakbond) is kandidaat secretaris-generaal. Sommer (DGB-Duitsland) is kandidaat voorzitter. Luc Cortebeeck is kandidaat ondervoorzitter. De andere kandidaat ondervoorzit(s)ter komt uit Latijns-Amerika. Het zijn onbetaalde mandaten.
Guy Ryder zou overstappen naar de Internationale Arbeidsorganisatie in Genève.
Het IVV werkt met een vast bureau/secretariaat. De Europese sectie van het IVV is de PERC, dat komt ongeveer overeen met het EVV aangevuld met een aantal Oost-Europese landen.
Het Bestuur van het IVV komt 1 à 2 keer per jaar samen. De Algemene Raad 1 keer per jaar. Het Congres om de 4 jaar. In elk werelddeel werkt men met regionale organisaties.

Sterke ACV-CSC delegatie

2010-06-21T04:03:00.003+02:00

Onder leiding van voorzitter Luc Cortebeeck en algemeen secretaris Claude Rolin neemt een uitgebreide delegatie deel aan het internationaal vakbondscongres in Vancouver. De delegatie is samengesteld uit leden van het dagelijks bestuur, de beroepscentrales en de gewestelijke vakverbonden. Ook de Franstalige jongerenverantwoordelijke is mee. Enkele medewerkers ondersteunen de delegatie
Luc Cortebeeck, voorzitter
Claude Rolin, algemeen secretaris
Ann Van Laer, nationaal secretaris
Marie-Hélène Ska, nationaal secretaris
Alfons De Potter, ondervoorzitter Bouw-Industrie & Energie
Rein Detremmerie, nationaal secretaris Metea
Marijke Persoone, nationaal secretaris LBC-NVK
Pia Stalpaert, nationaal secretaris Voeding en Diensten
Dominique Cabiaux, ondervoorzitter Openbare Diensten
Jean-Marie Constant, verbondssecretaris Namen-Dinant
Chantal Doffiny, verbondssecretaris Charleroi-Sambre et Meuse
Luc Decavel, verbondssecretaris Zuid-West Vlaanderen
Herman Herremans, verbondssecretaris Mechelen-Rupel
Benoit Constant, nationaal verantwoordelijke Jeunes CSC
Véronique Rousseau, hoofd internationale dienst
Chris Serroyen, hoofd studiedienst
Marleen Mens, hoofd secretariaat dagelijks bestuur
Patrick Wirix, hoofd pers en informatiedienst
Vanuit Global Unions : Luc Van Dessel, Voorzitter Bouw-Industrie en Energie
Als genodigden : Willy Peirens (ere-voorzitter ACV) en Willy Thijs (oud voorzitter WVA)

Aan het einde van de Internationale Arbeidsconferentie

2010-06-20T14:46:00.017+02:00

De commissie van de normen
Het was een heel moeilijke conferentie, er zijn altijd verrassingen, maar we eindigen na drie volle weken, vermoeid, dat is zeker, maar ook met een overwegend positieve evaluatie. Het was mijn twaalfde conferentie, elf jaar aan het roer van de werknemersgroep van de Commissie van de Normen.

Laat mij eerst beginnen met dank te zeggen aan de twee co-kapiteins die het schip van de normen gedurende drie weken varend hebben gehouden, zij waren er van bij het begin en ondersteunden mij inhoudelijk en organisatorisch tot en met het verslag in de plenaire conferentie.

(vlnr) Véronique Rousseau is diensthoofd van het departement Internationale Betrekkkingen van het ACV en Andrée Debrulle is adviseur van de studiedienst en juriste en coördineert in mijn team het juridische werk.

Daarbij stond ze gelukkig niet alleen, tot het einde van vorige week kon ze rekenen op een oude getrouwe, Gilbert De Swert, vroeger hoofd van de studiedienst en deze conferentie ook op Katrien Verwimp, nationaal secretaris wegvervoer van ACV-Transcom.

Samen kregen wij het weer een keertje rond. Dit jaar moesten wij vaststellen dat de Latijns-Amerikaanse werkgevers geen enkele kritiek op de Latijns-Amerikaanse landen konden hebben. Meerdere handelsakkoorden onder meer met Europa zijn in een laatste fase van onderhandeling en dan past sociale kritiek niet. Ook de Engelse werkgevers lieten zich niet onbetuigd. Een probleem met het stakingsrecht van piloten in het Verenigd Koninkrijk kon ook niet open en bloot besproken worden wegens hun veto. Algemeen waren de werkgevers bijzonder kritisch tegenover de internationale experten die het basiswerk maken en het beginrapport leveren waarop onze commissie doorwerkt. Gelukkig hebben niet alleen wij, maar ook de regeringen ven de OESO-landen deze kritiek gecounterd. Meer dan gewoonlijk kwam ook het stakingsrecht onder vuur, vooral bij de nieuwe generatie werkgevers. Het lijkt erop dat de crisis, die hen eerst milder deed reageren, voorbij is, de werkgevers keren terug naar de oude leuzen van deregulering en flexibilisering. Sommigen trekken zelfs de oude evenwichten die aan de basis liggen van de IAO in twijfel. Het wordt tijd voor een nieuw fundamenteel debat over de evenwichten tussen economie enerzijds en werkgelegenheid en sociale bescherming anderzijds.

Werkgelegenheid

Chris Serroyen, hoofd van de studiedienst beschreef in vroegere bijdragen de tekst die gemaakt wordt over werk en werkgelegenheid. Zelf had hij het concreter gewild. Het is aan de Raad van Bestuur om te bepalen of het een aanbeveling wordt. Het komt er nu op aan in de landen het economisch beleid en werkgelegenheid samen te bespreken en aan te pakken en de groei niet weg te saneren. Gemakkelijk wordt dat niet.
Op de foto praat Chris (links) na met Gilbert De Swert en Josly Piette (rechts). Josly was namens de Belgische regering de leider van de delegatie. In alle commissies slaagde hij erin ook andere regeringen te motiveren om een socialere stap verder te zetten. Hij bekloeg zich overigens over de afwachtende en passieve houding van de Europese Unie. Maar zijn inbreng en inzet maakten ongetwijfeld een verschil.

Aanbeveling HIV/Aids

Herman Fonck, diensthoofd van de Dienst Onderneming die heel wat schreef voor deze blog en bovendien ook de meeste foto's plaatste, kwam in zijn commissie tot een aanbeveling over HIV/Aids, een knappe realisatie na moeilijk onderhandelingswerk tijdens twee conferenties. Het werd door de plenaire conferentie met grote meerderheid gestemd. Dat is het goede nieuws van deze conferentie.

Domestic work, huisarbeid

Dank zij het goede onderhandelingswerk van Pia Stalpaert, nationaal secretaris van ACV-voeding en diensten en de rijke ervaring en inzet van zuster Jeanne Devos werden de fundamenten gelegd voor een nieuwe conventie, volgend jaar. Dat is nog eens goed nieuws van deze conferentie. Het zou fantastisch zijn dat volgend jaar de honderdste Internationale Arbeidsconferentie die conventie zou kunnen goedkeuren. Vele huisarbeidsters, meestal mensen uit de informele sector krijgen dan een gezicht en niet alleen plichten maar eindelijk ook rechten. Dan schrijft de IAO opnieuw geschiedenis.

Met mijn oprechte dank aan het schitterende ACV-team sluit ik de blog van de Internationale Arbeidsconferentie 2010 in Genève af. Over nu naar Vancouver, Canada voor het congres van het Internationaal Vakverbond.

Luc Cortebeeck

Dank aan Kari Tapiola

2010-06-20T13:11:00.006+02:00

Kari Tapiola is een persoonlijke vriend geworden. Hij komt uit de Finse vakbeweging, werkte ook voor de TUAC, het vakbondsadviescomité van de OESO in Parijs en kwam daarna bij de Internationale Arbeidsorganisatie terecht. Hij werd er de adjunct-directeur generaal. Hij stond erg open voor onze zorgen en wij konden steeds bij hem terecht. In de "Commissie van de Normen" werkte hij met drie generaties voorzitters van de werknemersgroep, bovendien drie voorzitters van het ACV. Jef Houthuys, Willy Peirens en uw dienaar. Hij was ook een persoonlijke vriend van Robert D'Hondt zaliger, onze vroegere algemeen secretaris. Na deze conferentie gaat Kari met pensioen, hij zal door directeur-generaal Juan Somavia nog ingeschakeld worden voor bepaalde specifieke opdrachten. Zijn opvolger in al zijn functies is al bekend: Guy Ryder, de huidige algemeen secretaris van het Internationaal Vakverbond. En daarmee komen we al vlug bij onze volgende missie, het congres van het IVV in Vancouver, de volgende blog.

Het afscheid van Kari Tapiola van de Commissie van de Normen in het UNO-gebouw, samen met Cléopatra Doumbia-Henry, directrice van het departement van de Normen.

Naast Kari Tapiola: de werkgeverswoordvoerder, de Amerikaan Ed Potter en de werknemerswoordvoerder, u iets meer bekend.

Ook de schending van andere mensen- en werknemersrechten werd aangepakt, nog 4 gevallen

2010-06-20T12:48:00.005+02:00

In Thailand zijn 15 en een half miljoen mensen tewerkgesteld in de informele sector, zonder enige sociale bescherming of sociale zekerheid. Hoe gaat men dit aanpakken? De regering wordt onder druk gezet om dit probleem ernstig te nemen.

In Oekraïne worden de lonen niet betaald of met veel achterstand, vooral in de industrie. De regering beweert dat ze het probleem onder controle heeft, de commissie gelooft er niet veel van. Dringend op te volgen dus.

In Mexico neemt men het niet zo nauw met veiligheid en gezondheid, zeker in de mijnsector. In 2006 werden er officieel 65 doden gemeld, maar 60% van de werknemers werken in illegale mijnen en daar vallen ook veel slachtoffers, die echter niet geteld worden. Dit moet dringend besproken worden met de sociale partners en opgelost en de situatie moet permanent opgevolgd worden.

In Peru gaat het over bevolkingsgroepen die steeds in bepaalde regio's hebben geleefd, zij worden gedwongen hun gronden te ruilen zodat multinationals ongestoord tot ontginning van petroleum of ertsen kunnen overgaan. De Latijns-Amerikaanse werkgevers vinden het geen taak voor de Internationale Arbeidsorganisatie zich hierover uit te spreken. De regering beloofde de wetgeving aan te passen. Op te volgen, dus.

De strijd tegen kinderarbeid wordt verder opgevoerd: 4 regeringen op het matje

2010-06-20T11:31:00.003+02:00

Burundi kende gewapende conflicten in eigen land en in de buurlanden. Zelfs nu die voor Burundi voorbij lijken te zijn, blijven er veel kindsoldaten, die misbruikt worden, ook sexueel. Ze worden zelfs ingezet in de prostitutie en andere ongeoorloofde praktijken. Volgens onze commissie moeten die kinderen in de maatschappij gereïntegreerd worden. Er wordt een bijzonder ondersteuningsprogramma van de BIT voorzien.

De regering van de Centraal Afrikaanse Republiek daagde niet op en kreeg daardoor een speciale paragraaf, wat betekent dat zij echt zwaar worden aangeklaagd. Ook hier gaat het om kindsoldaten, misbruik van kinderen in de informele sectoren, in landbouw en diamant. Slechts 1 op 2 kinderen geniet van basisonderwijs.

De Marokkaanse regering en zelfs de vakbonden waren er niet graag bij dat zij voor de meest erge vormen van kinderarbeid op de lijst stonden. Huisarbeid in vormen van totale onderwerping en afhankelijkheid (het thema van deze conferentie), kinderprostitutie, het komt allemaal voor in Marokko. De regering wordt opgeroepen de wet te veranderen en een plan uit te werken om de kinderen een schoolse opvoeding te geven. De Internationale Arbeidsorganisatie zal het land bijstaan. De uitspraak viel zwaar tegen bij de regering. Zij beroept zich op samenwerkingsprogramma's met België. België zal dus de nodige conclusies moeten trekken en de ontwikkelingsprogramma's moeten aanpassen aan deze uitspraak.

In Uzbekistan gaat het om gedwongen arbeid van kinderen in de productie van katoen (katoenvelden) en in andere gevaarlijke jobs. De regering zelf eist de kinderen op van de school in perioden die tot drie maanden kunnen gaan. Het basisonderwijs wordt ondergeschikt aan de katoenoogst. De regering zegt dat de bespreking van dit geval een vijandige aanval is op hun belangrijkste economische activiteit, het kweken van katoen. De regering wordt gevraagd een missie van hoog niveau te aanvaarden om de toestand ter plaatse te controleren en bij te sturen.

4 landen op het bankje voor ongelijke verloning en discriminatie

2010-06-20T10:45:00.003+02:00

Het is zelfs bij ons geen vreemd verhaal. Het komt dus ook nog voor in vele andere landen. In de Russische Federatie gaat het om een vrij nieuwe wet, van 2000, die vrouwen verbiedt te werken in een aantal sectoren en beroepen. Het gaat ook om discriminatie van bepaalde bevolkingsgroepen. De regering had hier en daar een punt in haar verdediging, maar moet nu een realistische wet maken, rekening houdend met de moederschapsbescherming, zonder die aan te grijpen om vrouwen te discimineren, wat ze nu wel doet.

In Tsjechië betreft het de discriminatie van de bevolkingsgroep van de Roma, deze belangrijkste minoriteit in Europa heeft duidelijk minder kansen en rechten. Veel beloften, dat wel, maar tot nu is Tsjechië niet overgegaan tot integratie van de Roma. De regering wordt gevraagd een concreet plan uit te werken, op te maken samen met de sociale partners en het Internationaal Arbeidsbureau.

In India bestaat er een enorm groot loonverschil tussen vrouwen en mannen. De regering meent dat ze genoeg doet voor de vrouwen, de werkgevers uit India vinden dat ook. Regering en sociale partners zullen een studie moeten maken om de oorzaken aan te geven en deze aan te pakken. Intussen moet de discriminerende wet worden gewijzigd.

Iran is al meerdere keren aangeklaagd voor zijn discriminatie van vrouwen en religieuze minderheidsgroepen in werk en werkgelegenheid. Volgens de ambassadeur van Iran is het land een "paradijs voor vrouwen." Maar de commissie hechtte daar niet veel geloof aan en zal een missie van hoog niveau sturen om de regering op het goede spoor te brengen. Niemand gelooft in de politieke wil van de regering.

3 van de 25 landen aangeklaagd voor gedwongen arbeid

2010-06-20T09:41:00.002+02:00

Het lelijke boekje van Birma/Myanmar werd al geopend in een van de vorige stukjes van de blog. Het is duidelijk dat het verbod om vakbonden op te richten volledig samengaat met de gedwongen arbeid. De werknemersgroep heeft nu voorgesteld aan de Raad van Bestuur van de Internationale Arbeidsorganisatie om ook over de vrijheid van vereniging een diepgaand onderzoek te doen in Birma. Of ook regeringen en werkgevers dit voorstel zullen ondersteunen, wordt in november duidelijk.

In Mauretanië gaat het om slavenarbeid. Slavernij is helemaal verbonden met de geschiedenis van het land en maakt deel uit van de samenleving. Als je geboren wordt uit ouders waarvan de voorouders slaven waren, dan sta je op de laagste trap van de maatschappij. Dan wordt je tewerkgesteld als boer, herder of dienstpersoneel. Dan ben je volledig afhankelijk van jouw meester voor je overleving en moet je elk werk aannnemen, hoe erg ook. De regering moet samen met vakbonden, NGO's een algemene campagne voeren om de slachtoffers van de slavernij uit hun lot te bevrijden. Het Internationaal Arbeidsbureau moet hen daarbij helpen, de vraag is maar of er voldoende politieke wil of kracht is bij de regering om dit systeem echt te doorbreken.

Voor de eerste keer ooit stond de regering van Soedan open voor technische samenwerking met de Internationale Arbeidsorganisatie. Of het nu doorgaat, hangt er maar van af, want de regering vond uiteindelijk de conclusies te scherp geformuleerd. Dat betekende: veel herrie in de commissie, tot in de plenaire zitting van de conferentie. Regering, werkgevers, vakbonden vormen in Soedan één front. Zij tegen de rest van de conferentie, tegen de wereld dus. Het gaat nochtans over ernstige feiten: kidnapping van duizenden vrouwen en kinderen in bepaalde streken van het land, vooral deze die te maken hadden met de burgeroorlog. Zij worden ingezet voor alle werk, worden sexueel misbruikt en komen ook in de prostitutie terecht. De kidnappers worden niet vervolgd zodat het verhaal maar doorgaat. De bal ligt in het kamp van de regering, anders komt de commissie hier ongetwijfeld op terug. Hopen maar dat de technische samenwerking wat oplevert.

België, plurinationale staat?

2010-06-20T00:43:00.001+02:00

Hoe hard onze ploeg hier ook werkt aan het internationaal welzijn, toch kunnen we België niet uit het hoofd zetten. Iedereen hier heeft vorige zondag keurig volmacht gegeven aan een familielid voor de verkiezingen en de verkiezingsavond hebben we doorgebracht met kaasschotel, rode wijn en de uitslagen langs het internet. Daarover verder geen commentaar, het is aan de uitverkorenen om het nu te bewijzen en zoals altijd zullen wij een volgende regering beoordelen op haar daden, op basis van ons programma, ongeacht wie er deel van uit maakt.

Maar ook tijdens de conferentie werden we geconfronteerd met de toestand op het thuisfront. Niet alleen door het verschrikkelijk slechte imago dat we in de wereld de laatste jaren hebben opgebouwd, daar ga ik niet verder over zagen, dat geloven politici en media in Vlaanderen toch niet, ook al zijn de investeringscijfers barslecht.

Voor de toekomst van België deden wij hier inspiratie op bij Bolivië. Het land is een plurinationale staat geworden. Is dat zoiets als een confederaal land? Vroeger kwam men vanuit het buitenland ons federaal model bestuderen, nu moeten we misschien een parlementaire missie naar Bolivië sturen? (knipoog)

Wij werden nog een tweede keer geconfronteerd met een min of meer vergelijkbare situatie. De regering van Canada moest hier voor de "Commissie van de Normen" verschijnen omdat het land er niet in slaagt de internationale sociale standaarden te volgen. Men heeft er immers het sociaal overleg, het arbeidsrecht en delen van de sociale zekerheid per regio (provincie) opgeplitst. De werknemers klagen dit aan omdat zij de dupe van de historie zijn, want meerdere regio's vegen hun voeten aan het internationaal recht. De Canadese staat kan echter niet ingrijpen, want er bestaat geen hiërarchie van bevoegdheden. De mensen zijn er echt niet beter van geworden en niemand kan er nog aan. (Nog een knipoog of eerder een waarschuwing?)

Voor de tweede keer op missie naar Colombia

2010-06-19T23:55:00.001+02:00

Colombia stond dit jaar niet op de lijst van de 25 gevallen, er kon geen akkoord bereikt worden tussen werknemers en werkgevers, onder druk van de Latijns-Amerikaanse werkgevers. De werkgevers zegden dat de wetgeving verbeterd was en er nu echt onderzoek gevoerd wordt naar de moordenaars van vakbondsleiders. Dat wordt door een aantal Colombiaanse werknemers erkend, maar dat belet niet dat er weer 48 syndicalisten vermoord werden. De werkgevers repliceerden dan weer dat vooruitgang moet erkend worden en dat je zo regeringen moet aanmoedigen om voort te doen. Het werd een aartsmoeilijke discussie zonder uitkomst.

Toch moest er iets gebeuren, er werd onderhandeld met de Colombiaanse delegatie in Genève en per telefoon met de regering in Bogota. Een nieuwe missie van hoog niveau, samengesteld uit regeringen, werkgevers en werknemers kwam uit de bus. Tijdens de derde week van september zal ik dus voor de tweede keer in vijf jaar namens de werknemers door één van de gewelddadigste landen van de wereld reizen om de toestand ter plaatse te onderzoeken en vooral om namens de wereldgemeenschap druk te blijven zetten op het land,dat tegen die tijd een nieuwe president en een nieuwe regering zal verkozen hebben.

25 probleemlanden, 11 landen waar sociale organisaties vervolgd worden

2010-06-19T23:29:00.001+02:00

Op het dorpspleintje in Divonne, het Franse stadje vlakbij de Zwitserse grens waar onze delegatie verblijft tijdens de Internationale Arbeidsconferentie, staat een houten wereldbol als symbool voor de internationale uitstraling van de streek hier in de buurt van Genève. In de commissie van de normen trokken we symbolisch over heel de aardbol en bleven even staan bij 25 landen die deze wereld niet zo fraai maken, waar de internationale sociale wetgeving niet goed of slecht wordt toegepast. En als landen geen recht op vereniging hebben, geen vakbond kunnen hebben, ga er dan maar van uit dat de bevolking het niet goed heeft, dat sociale rechten dan zo goed als onbestaande zijn.

In Witrusland heerst een dictatuur. Vrije vakbonden zijn er niet toegelaten, het land moet zijn wetgeving aanpassen. De regering heeft het laatste jaar een klein openingetje gemaakt. De minister van arbeid kondigde aan dat het presidentieel decreet over vakbonden zou versoepeld worden. Dat moet nog bewezen worden. Het Internationaal Arbeidsbureau volgt het land constant op.

Nog een land met een stevige dictatuur is Myanmar/Birma. Dit is niet alleen het land van de onder huisarrest levende oppositieleidster en Nobelprijswinnares Aung San Suu Kyi. Het is een land van onderdrukking en dwangarbeid. Mensen worden er opgevorderd om gratis te gaan werken voor regering en leger, vrije verenigingen en vakbonden worden er niet toegestaan. Mensen die opkomen voor anderen worden gearresteerd, gefolterd en krijgen zware gevangenisstraffen. Wegens de zware mensenrechtenschendigen wordt de veroordeling van het land gepubliceerd in het hoofdrapport van de Internationale Arbeidsconferentie. Dit is een zware sanctie, want de hele wereld zal het geweten hebben.

Cambodja. Vakbondsmensen worden zwaar vervolgd, met de dood bedreigd en drie vakbondsleiders werden vermoord. De moordenaars worden niet vervolgd. Het land moet vlug bewijzen dat het een andere koers vaart en de bewijzen ervan voorleggen aan de Internationale Arbeidsorganisatie.

Het zal u verwonderen dat ook Canada op de lijst voorkomt. De regering van Canada heeft de sociale wetgeving uit handen gegeven aan de regio's (provincies) en het resultaat lijkt nergens op. Canada doet het sociaal heel slecht. Commentaar, later op de blog.

Costa Rica kent een probleem van gele vakbonden, zeg maar vakbonden met mensen door de werkgevers aangesteld, "solidarismo" noemen ze dat daar. Deze plaag deint uit in Latijns-Amerika, het systeem lijkt heel erg op wat de nazi's in België wilden invoeren en wat het Vlaams Belang verstaat onder sociaal overleg. Dat kan je geen vrijheid van vereniging noemen. Maar omdat de Latijns-Amerikaanse werkgevers massaal hun steun betuigen aan dit systeem, zijn de conclusies niet sterk genoeg geformuleerd. Het land krijgt wel een missie van het Internationaal Arbeidsbureau op bezoek.

Wist je dat zelfs in het toeristische Egypte geen vrijheid van vereniging bestaat? Er is een officiële vakbond die volledig gestuurd wordt door de regering. Vakbondsmensen worden ontslagen, de regering komt tussen in de leiding van de vakbeweging en stakingen zijn zo goed als uitgesloten. De wetten zullen moeten aangepast worden en de regering moet nog voor september meedelen hoe ze dat gaat aanpakken.

Georgië doet het ook niet goed. De wet werd verstrengd, de regering mengt zich in het vakbondsbeheer, vakbondsleiders worden onstlagen in hun ondernemingen en in die omstandigheden komt er van overleg natuurlijk weinig of niets. Eerst leek het dat de regering met de hulp van de Internationale Arbeidsorganisatie op weg was de situatie aan te passen. Maar de politieke wil is niet sterk genoeg. De regering zal nu moeten aantonen dat het wel menens is.

Guatemala is een verschrikking. Eén van de openbare aanklagers, speciaal aangesteld om de moordenaars van syndicale leden en leiders te bestraffen, heeft zopas ontslag genomen omdat hij geen steun krijgt van de regering. Ik heb hem ontmoet tijdens een missie voor de Internationale Arbeidsorganisatie. Een man van goud die in die omstandigheden geen kant meer op kon. Veel beloften van de regering, die ik toen al weinig betrouwde. Vooral de mensen die opkomen voor de indiaanse volkeren en voor hun rechten als werknemers lopen gevaar. Er is geen politieke wil om de tientallen moorden te onderzoeken en de schuldigen te straffen. Alles hebben we al geprobeerd. Nu trachten we een beroemd persoon met veel internationaal aanzien naar het land te sturen om president Alvaro Colom en zijn regering onder druk te zetten. Vroeger in deze blog vind je nog meer over Guatemala.

Swaziland is nog zo een verschrikkelijk land. Vakbonden worden er zonder meer geterroriseerd. Huizen van leiders worden aangevallen, vorige week werden zelfs enkele privé-woningen gebombardeerd door het leger. Sociaal overleg bestaat gewoon niet. De commissie was hard: een missie van hoog niveau wordt uitgestuurd en de besluiten worden ingeschreven in een speciale paragraaf van het eerste rapport van de conferentie, zodat de wereld weet dat het echt zo niet voortkan in dit land.

Turkije kreeg in maart al bezoek van een zogenaamde missie van hoog niveau. Ik was erbij en kon vaststellen dat vakbonden het echt niet onder de markt hebben. De overheid mengt zich met alles en nog wat in het interne leven van de organisaties. Om lid te worden moet er een notariële akte opgemaakt worden, je kan je het echt niet voorstellen. Turkije nam de missie niet ernstig. Na ons sterk rapport, ook doorgestuurd aan de Europese Unie, wat slechte punten oplevert voor een mogelijke toetreding, kwam de regering nu af met voorstellen van wijziging aan de Grondwet. Is het menens? Aan Turkije om het te bewijzen, het Internationaal Arbeidsbureau laat het land niet los.

Venezuela is een klassieker. De werkgeversorganisatie Fedecameras wordt er vervolgd door de regering Chavez, die beweert dat het om een terroristische organisatie gaat. Een van de vakbonden klaagt ook aan dat er geen vakbondsvrijheid is. Maar dat is dan buiten de Chavezgezinde vakbonden gerekend, die vinden Chavez de meest sociale president van Latijns-Amerika. De bespreking van dit geval zorgt altijd voor veel herrie in de commissiezaal. De regering was heel ontevreden over de besluiten en overwoog samen met een aantal andere landen in de conferentie de stemming te vragen over het gehele rapport en een campagne te voeren om het af te keuren. Met als gevolg dat drie weken werk zouden verloren gegaan zijn. Door veel diplomatiek werk werd de regering ervan weerhouden dit te doen. Dit was het zoveelste spannende moment van de conferentie.

Jeanne Devos, het interview

2010-06-17T22:54:00.001+02:00

Over Jeanne Devos hebben we het hier op deze blog wel een paar keer gehad. Zelf schreef ze ook een mooi stukje. Van onze collega’s van de persdienst hadden we de vraag meegekregen om een interview met haar te maken. Ze heeft het geweten. Al van bij de eerste late avond dat onze ACV groep elkaar trof in een of ander restaurant. Late avond, want door de lange werkuren was het vaak na negen, soms na tien, soms nog later voor we elkaar met de acv collega’s troffen in een of ander restaurant waar zo laat nog geserveerd wordt. Of waar iemand, die avond Luc, telefonisch zijn bestelling maar moest doorgeven om nog aan een schotel te geraken.

Jeanne kreeg haar eerste avond al meteen een spervuur van vragen te verwerken. Waarbij ook Gilbert De Swert zich niet onbetuigd liet. De volgende dagen was ze verbaasd: “Hoezo, nog een interview, was dat gisteren niet” ? vroeg ze plagerig. Er werd een vragenlijstje uitgewisseld zodat ze zich kon voorbereiden. En vervolgens sneuvelde de ene afspraak na de andere: was het niet de commissie huisarbeid die uitliep, het was wel de commissie aids. Tot uiteindelijk, de voorlaatste avond, we elkaar troffen in het hotel in Divonne. Na tienen. Met wat zoute crackers als avondmaal.

Het resultaat van dat interview kan u hier vinden. Of de volgende dagen in Visie. Of verkort in ACV-Vakbeweging.

IAO aanbeveling nr 200 over HIV-AIDS op de arbeidsplaats

2010-06-17T22:49:00.004+02:00

Deze middag, rond twaalven was het zover. Toen werd er in Genève gestemd over de aanbeveling rond aids en hiv op het werk. En over de resolutie. Een mail via Ierland om het begin van de stemming te melden, een sms van Luc Cortebeeck om de goede afloop te melden, en een mail van Amrieta Sietaram om nadien de details van de stemming te preciseren. Beide teksten werden aangenomen met 439 stemmen voor, 4 tegen en 11 onthoudingen. Een tegenstem van Maleisië (regering en werkgevers) en een tegenstem van Soedan. Irak, Chili en Libanon kozen voor een onthouding. En al de rest was pro.

Daarmee zit het werk erop. We hebben nu een tekst van een ILO-aanbeveling rond AIDS op het werk. Die moet in alle 183 IAO-lidstaten voorgelegd worden aan de wetgevende macht. En binnen anderhalf jaar moeten de lidstaten verslag uitbrengen aan de IAO wat er mee is gebeurd. De IAO zelf kreeg een paar opdrachten mee in de resolutie. Geld vrijmaken voor een promotiecampagne voor deze richtlijn. Regeringen en sociale partners technisch ondersteunen bij het omzetten van deze richtlijn in hun wetgeving. Een wereldwijde campagne voeren om te zorgen dat nationale wetgevingen verbieden om HIV-positieven te discrimineren. En op te volgen of er niet wat meer moet gebeuren om die aanbeveling wereldwijd in de praktijk om te zetten.

De eindtekst is beter dan wat we vorig jaar bereikten. Nogal wat Europese landen die wel voorzien in verplichte HIV-testen bij migranten, soldaten, medische beroepen hebben nu een probleem met hun wetgeving. Dat moet eruit, want geen goede preventie. En er moeten vlot toegankelijke en effectieve klachtenprocedures rond inbreuken komen. Door werkgevers inzage te geven in testresultaten van werknemers schend je privacy-rechten en de menselijke waardigheid. En open je de deur wagenwijd voor discriminatie. Negatieve HIV-testen bieden overigens geen houvast voor een preventiebeleid: een kwartier later kan zo iemand al seropositief zijn.

Een ander pluspunt is het ruime toepassingsgebied van deze richtlijn: voor alle mogelijke soorten van werknemers, mensen in opleiding, werkzoekenden en sollicitanten, vrijwilligers, tijdelijk werklozen , militair personeel: de ruimste definitie van werknemers die ooit in een IAO-tekst stond.

Intussen tikt de klok wel verder. In landen als Swaziland is meer dan 30 % van de bevolking seropositief. En vorig jaar stierven wereldwijd meer dan 2 miljoen mensen aan AIDS waarvan het overgrote merendeel in Afrika. Er zijn ook bemoedigende signalen vanuit Afrika: Oeganda slaagde er bijvoorbeeld in om het aantal seropositieven sterk terug te dringen met behulp van een ruim aanbod aan preventie en vrijwillige testen.

Hopelijk stimuleert die richtlijn meer landen tot het inslaan van die weg.

De meest actieve leden van onze werknemersgroep in de AIDS commissie drummen nog even bij elkaar voor een groepsfoto na de laatste zitting. Allen waren actief betrokken bij het systeem in onze groep waarbij we onze woordvoerder Jan Sithole tijdens de debatten voorzagen van bloc note papiertjes met argumenten om uit te spelen in het debat. Vaak circuleerden mijn papiertjes eerst bij hen voor aanvulling of correctie, of kwamen hun papiertjes bij mij terecht. Amrieta Sietaram, met paarse blouse in gesprek met Jan Sithole , onze woordvoerder, heeft nog geen tijd om te poseren. Er moet allicht nog een IAO-procedurestap worden toegelicht.

Dodelijk vakbondswerk

2010-06-15T17:45:00.009+02:00

Een ongewoon jaarverslag
Op de IAO-conferentie in Genève werd ‘s middag plaats geruimd voor de voorstelling van een wel heel bijzonder jaarverslag en naslagwerk. Het ging om het jaarverslag over de inbreuken op vakbondsrechten dat jaarlijks door het internationaal vakverbond ITUC wordt samengesteld.

Sharon Burrow ,voorzitter van ITUC, Luc Cortebeeck ondervoorzitter van ITUC, en Steve Benedict , de directeur van het departement mensenrechten op het internationaal ITUC secretariaat stelden het boekwerk voor. Het is opgevat als een soort van praktische landengids, zij het niet van de vrolijke soort. Geordend per werelddeel wordt er per land een overzicht gegeven van de belangrijkste problemen met vakbondsrechten. En ook enkele kerngegevens over het land samengevat.

In 2009 werden minstens 101 vakbondsmensen vermoord, in 2008 telden men er “maar” 76. In Columbië werden 48 syndicalisten vermoord, 16 in Guatemala, 12 in Honduras, 6 in Bangladesh, …Een rauwe realiteit die wel nooit zal wennen. We vergaderen er in Genève met Columbiaanse vakbondscollega’s die –“dankzij” een internationaal beschermingsprogramma dat aan Columbia werd opgelegd – 24h op 24h in eigen land de bescherming hebben van gewapende lijfwachten. Terwijl we vergaderden raakte het nieuws bekend van weer een nieuwe moord op een voorzitter van een mijnwerkersvakbond in Columbië, datzelfde weekend.

Luc Cortebeeck en Steve Benedict riepen vakbondscollega’s uit alle landen op om klachten over vakbondsrechten zorgvuldig te rapporteren aan ITUC. Op die wijze kan ITUC met eigen gegevens efficiënt de gegevens van de IAO aanvullen, de werkzaamheden van IAO-experten mee ondersteunen, zodat het IAO –sanctiemechanisme beter kan werken.
Het volledig rapport verscheen in boekvorm in een Franstalige, Spaanse en Engelse uitgave. Een kosteloos exemplaar kan u per mail aanvragen op het ITUC-mailadres. U kan het ook online consulteren als u hier klikt . Op de website van ITUC vindt u hier ook een beklijvend spotje over geweld op vakbondsmensen.

Luc Cortebeeck, ondervoorzitter ITUC en Sharon Burrow, voorzitter ITUC bij de presentatie van het jaarboek. Luc legt de nadruk op de wenselijke samenwerking tussen vakbonden en de IAO-expertenrapporten rond inbreuken op arbeidsnormen. Dat is het andere lijvige boekwerk,de basis voor de werkzaamheden van de IAO commissie normen

Huisarbeid: het zit er bijna op

2010-06-15T15:34:00.001+02:00

Ook voor mij zit de conferentie er bijna op. Morgen ga ik op de plenaire zitting nog een oproep doen naar de Europese lidstaten om ook in de Europa de conventie te ratificeren. Want een conventie domestic work is ook voor Europa een noodzakelijk instrument.

Heel wat Europese landen zijn immers gastland voor buitenlandse huisarbeidsters. Een tendens die gezien de demografische ontwikkeling van het Westen, veroudering van de bevolking en dus ook van de beschikbare arbeidskrachten, in de toekomst nog zal toenemen. Het zijn in Europa niet alleen de hooggeschoolde buitenlandse arbeidskrachten die goed beschermd en omringd moeten worden, maar ook de werknemers die als huisarbeider worden tewerkgesteld verdienen het om van een degelijke sociale bescherming te kunnen genieten.

Deze conferentie was zwaar, maar ze was zeer boeiend. Vooreerst vond ik het een hele eer om met iemand als zuster Jeanne te mogen samenwerken. Een grote madame waar ik zeer veel respect voor heb en die mij geïnspireerd heeft om zelf en via onze centrale Voeding en Diensten verder te ijveren voor betere rechten voor de minst beschermden in onze maatschappij.

Deze conferentie heeft mij ook een beter zicht gegeven op de verschillende culturen in onze wereld. Wij waren één werknemersgroep, overtuigd van hetzelfde doel, maar toch soms anders in de onze aanpak. Soms stond de nuchtere consensus stijl uit het Westen in schril contrast de conflict opstelling van Asië en Latijns Amerika. Maar deze combinatie heeft er toe geleid dat wij een prachtig resultaat hebben kunnen boeken.

Dit resultaat is er gekomen door de inzet van heel veel mensen, vakbonden en organisaties van huisarbeiders die erin geloven dat een betere wereld mogelijk is. De werknemersgroep heeft alles uit de kast gehaald, om werkgevers en regeringen te overtuigen van de noodzaak van een conventie, aangevuld met een aanbeveling.Soms was er euforie, wat later zaten we in zak en as. Dit is voor de onderhandelaars onder ons een herkenbare situatie. Maar de mix van culturen en mensen maakt dat deze onderhandelingen dat tikkeltje meer hebben.

Naast de solidariteit en gedrevenheid in de werknemersgroep hadden wij tot onze grote verbazing ook de steun van de Verenigde Staten. In tegenstelling tot de laatste 10 jaar, heeft van de VS ons steeds gesteund in onze voorstellen, of kwamen ze met een aanvaardbaar compromis voor de dag. Zoals Marc Leemans reeds schreef "Obama zendt zijn zonen uit". Al was de vertegenwoordiger voor de VS de zoon van een Amerikaanse vader en een Antwerpse moeder. Dat zal waarschijnlijk meegespeeld hebben.

Ik zal moe, maar vooral gelukkig terugkeren naar België. We hebben onze eerste doelstelling gehaald. Op naar volgend jaar.

Pia Stalpaert

Guatemala op het matje geroepen in Genève

2010-06-14T22:41:00.006+02:00

van Bart Verstraete, stafmedewerker Wereldsolidariteit te plaatse.

Op 9 juni waren de schendingen van arbeidsrechten in Guatemala het onderwerp van de commissie normen van de IAO in Genève. Wereldsolidariteit en ACV hebben vooraf heel wat lobbywerk verricht om overheden te overtuigen de schendingen te veroordelen. Uiteindelijk hebben de Verenigde Staten, België, Duitsland, Nederland en Oostenrijk hun bezorgdheid geuit over de situatie in Guatemala.
46 vakbondsleiders vermoord!
In Guatemala zijn schendingen van de fundamentele arbeidsnormen schering en inslag. Uit het laatste rapport van het expertencomité, dat verscheen in februari 2010, wordt uitvoerig ingegaan op de talloze moorden en andere geweldplegingen tegen vakbondsleiders. Volgens het laatste rapport van de “Syndicale, inheemse en boerenbeweging” werden tussen januari 2007 en februari 2010 maar liefst 46 vakbondsleiders vermoord in Guatemala. Het expertencomite was dan ook niet mals voor de Guatemlateekse autoriteiten: het rapport stelt zwart op wit dat er in Guatemala een politieke onwil heerst om aan deze grove schendingen van de syndicale vrijheden ook maar iets te doen. Dit rapport is uitermate belangrijk: het is een objectief bewijs voor de aanklacht van de schendingen op de commissie normen in de IAO-conferentie, waar overheden, maar ook de vertegenwoordiging van werknemers en werkgevers naar kunnen verwijzen in hun verklaringen.
De commissie normen
De commissie normen van de IAO-conferentie komt elk jaar samen in Genève. Het is een tripartite orgaan, waarin zowel overheden, werkgevers als werknemers vertegenwoordigd zijn. Luc Cortebeeck is er de woordvoerder van de werknemers (van alle vakbonden wereldwijd die er vertegenwoordigd zijn). Op 9 juni, in de namiddag moest Guatemala zich komen verantwoorden voor de aanhoudende grove schendingen van de vrijheid van syndicale vereniging. Vervolgens kwam Luc aan het woord en uitte hij zijn sterke bezorgdheid over de situatie in Guatemala. Daarna kwam de woordvoerder van de werkgevers aan het woord. Vervolgens mogen werknemers, werkgevers én overheden die dit wensen een verklaring afleggen mbt dat specifieke land.
Het lobbywerk van Wereldsolidariteit en ACV
Bart Verstraeten, die het internationaal politiek werk van Wereldsolidariteit verzorgt, en ACV hebben naar aanloop van vandaag heel wat lobbywerk verricht om België, de EU en de Verenigde Staten op te roepen om hun bezorgdheid te uiten over de schendingen van arbeidsrechten in Guatemala. We vinden dat belangrijk om een tegengewicht te geven aan de stemmen van de werkgevers en dien van de Latijns-Amerikaanse landen die, ondanks de sterke bewoordingen van het expertencomite, overtuigd blijven dat syndicalisten niet specifiek geviseerd worden en dat Guatemala naar behoren meewerkt met de IAO.
De EU haakte na lang aandringen uiteindelijk af omdat het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk niet akkoord gingen met de verklaring, maar België nam wel een duidelijk standpunt in en kon daarbij ook in naam van Nederland, Duitsland en Oostenrijk spreken. Josly Piette deed daarbij het krachtige woord, en riep de Guatemalteekse regering op om eindelijk maatregelen te nemen om de vervolging van syndicalisten te stoppen. Ook de Verenigde Staten hebben een sterke verklaring afgelegd.

Morele straf voor Guatemala
Samen met partnerorganisatie CGTG in Guatemala en de “Syndicale, inheemse en boerenbeweging” waarmee zij nu een front vormt, hopen we ten zeerste dat Guatemala wordt opgenomen in het eindrapport van de IAO-conferentie in 2010 met een speciale paragraaf. Ook al heeft de IAO geen effectieve sanctiemacht, er gaat zeker en vast een morele straf uit van dit rapport. Alle 25 landen die worden voorgedragen op de commissie normen willen er alles aan doen om uit dit rapport te blijven. Want een vermelding is een serieuze blaam voor het land in kwestie. Toekomstige handelsakkoorden en andere betrekkingen zouden daardoor wel eens in het gedrang kunnen komen.
Op dit moment wordt een sterke veroordeling van Guatemala geblokkeerd door de werkgeversgroep. Wordt vervolgd...

Luc Cortebeeck, is voorzitter van de werknemersgroep van de commissie van de normen. Hier aan het werk als voorzitter midden de leden van zijn bureau.Van links naar rechts: Beatrice Vacoto van ACTRAV(de vakbondspermanentie bij de IAO), Steve Benedict, directeur ITUC; Luc Cortebeeck,Khurshid Ahmed uit Pakistan; Mademba Sock uit Senegal en Trine Lise Sundnes uit Noorwegen.

Thiru, een deelnemer via Wereldsolidariteit

2010-06-14T12:14:00.003+02:00

Via Wereldsolidariteit neemt ook Thiruvalluvar Yovel deel aan de commissie huisarbeid op de ILO conferentie. Thiru is afkomstig uit Tamil Nadu in India en werkt sinds februari 2010 voor Wereldsolidariteit. Sinds 1995 was hij als militant actief voor de “Young Christian Workers Movement (YCW) in India, en werd van 2004 tot 2008 voorzitter van de International Young Christian Workers (IYCW) .

Sinds mei 2009 bereidden Wereldsolidariteit, ACV en IYCW samen de IAO conferentie voor. Thiru kreeg mee de opdracht om een aantal deelnemers te selecteren die de NGO delegatie op deze conferentie zouden versterken. Dat lukte met twee vrouwelijke militanten, zelf huisarbeidsters. Iemand van de KAJ uit Paraguay en iemand vanuit India (Mary Subbiah, haar verhaal vindt u elders in deze blog). En we betrokken ook militanten uit de KAJ van Peru en de KAJ van Gabon.

Voor Thiru is dit al de zevende IAO-conferentie die hij meemaakt. Maar toch is deze editie voor hem wel een heel bijzondere en heel belangrijke conferentie. De problemen van de huisarbeidsters, een kwestie van menselijke waardigheid en respect worden hier behandeld. En met de delegatie en een oriëntatienota konden ze een belangrijke input leveren in de besprekingen hier.

Thiru is heel gelukkig dat we er vrijdag bij de stemming een meerderheid was voor een conventie én een aanbeveling. Dat was ook mee het resultaat van intens lobbywerk vanuit de militantengroep bij diverse regeringen. Dat maakt het de moeite waard.

Het recurrente thema afgewerkt

2010-06-13T15:11:00.003+02:00

Nog even opfrissen.
Begin deze week trok het beperkt redactiecomité zich terug om de conclusies van de discussie over het eerste recurrente thema – de werkgelegenheid – voor te bereiden. Met vijf mensen op de werknemersbank. Met voorop Sharon Burrow, over twee weken de nieuwe chef van de wereldvakbond. En dus op de vooravond van een serieuze wending in haar loopbaan: de voorzittershamer van de Australische vakbond doorgeven en verhuizen van Australië naar Brussel, of liever, naar de wereld, want nooit meer thuis. En rond haar een redactieteam, vanuit alle uithoeken van de wereld. IJslander Magnus, Nieuw-Zeelander Helen, Zuid-Afrikaan Dennis en uw dienaar vanuit – of all places - België. Dennis liep hier vandaag rond met een Zuid-Afrikaans voetbalshirt. Voor de openingmatch Zuid-Afrika vs. Mexico op het wereldkampioenschap. Veel Zuid-Afrikanen hebben we deze namiddag trouwens niet meer gezien in het Paleis van de Verenigde Naties.

Sharon Burrow, nu nog voorzitster van de Australische vakbond, straks van ITUC

Voor het redactiecomité waren twee dagen voorzien. Het werden er drie, stukken van de nacht inbegrepen. Zoals dat hier vaak gaat in Genève vlotte het eerst niet. Met de dag nadien een versnelling. En de laatste dag sneltreinvaart. Met de wil langs zowel werkgevers- als werknemerskant tot zoveel mogelijk gemeenschappelijke voorstellen te komen. Wat op een haar na lukte. Slechts één knelpunt bleef over. Maar dan ook een belangrijk: moet er een nieuw instrument komen van de IAO, een aanbeveling, voor meer coherentie tussen het economisch-financiële beleid en het werkgelegenheidsbeleid? Vraag van de werknemers. Tegenkanting van de werkgevers. En verdeeldheid op de regeringsbank.

Dat moest dus vandaag nog worden getrancheerd in de plenaire commissie. Dat werd op een dubbeltje op zijn kant. België zat, niet geheel toevallig, in een blok van 13 Europese landen, die voor een aanbeveling waren. Maar veel andere landen zagen dat niet zitten. Uiteindelijk gooiden werkgevers en werknemers het op een akkoordje om de discussie door te schuiven naar de Beheerraad van november 2010. Door de regeringen gewillig gevolgd. Wat teleurstellend dat we vooralsnog niet verder zijn geraakt. Maar voor de rest toch een mooie eindtekst. Met een krachtige oproep om werkgelegenheid centraal te stellen in financieel-economische beleid. En met de waarschuwing dat een voortijdige budgettaire sanering het prille herstel kan fnuiken.

Wijze raad voor onze nieuwe federale regering.

Het zit er voor mij dus op hier. Morgen met de wagen terug naar België. Net op tijd voor de federale verkiezingen. Het wordt weer even wennen aan de ondraaglijke lichtheid van de lokale debatten.

The Uniquely Singapore Way

2010-06-12T01:16:00.001+02:00

Over de middag hebben ze hier op de Conferentie regelmatig side events: een seminarie van 1 à 2 uur rond een afgebakend onderwerp. Sterk geconcentreerd, tussen twee vergaderingen in. Dus voor de die hards. Vandaag eentje over de wijze waarop landen op tripartiete wijze de financiële crisis hebben trachten aan te pakken. Met focus op drie kleine landen: Singapore, Barbados en – jawel – België. In het verlengde van een tripartiete studiemissie van de Internationale Arbeidsorganisatie over het tripartisme in Singapore.

Met Luc Cortebeeck in het panel voor België. Over de wijze waarop bij ons de zgn. automatische stabilisatoren hebben gewerkt: de index, de loongaranties, de sociale zekerheid, de progressieve belastingen ook. De beste maatregelen in tijden van crisis zijn de maatregelen die je niet meer moet nemen, die vanzelf van hun werk doen, zei Luc. Over het interprofessionele akkoord voor 2009-2010 en de doorwerking ervan in de meeste sectoren. Over de wijze waarop we via de tijdelijke werkloosheid en de nieuwe crisismaatregelen behoorlijk wat ontslagen hebben kunnen vermijden. Meer dan waar ook, stelde de OESO laatst. Maar ook over de discussies die nog lopende zijn. En de spanningsvelden daarbij.

Naast hem in het panel Swee Say Lim, secretaris-generaal van NTUC, de Singaporese vakbond. Wat een cultuurschok. Een vakbond die 15 minuten lang een promotiepraatje komt houden over het regeringsbeleid, dat kennelijk voor 100 % wordt gesteund door vakbond en werkgevers. Inclusief 3 à 5 % inlevering voor de werknemers, zij het met CEO’s die ook hebben ingeleverd, tot 20 %. Met bovenop een zware tussenkomst van de overheid in de loonkosten, ten belope van 1.7 % van het BBP. Ondersteund door een blitse powerpointpresentatie, tripartiet aangemaakt. Onder het motto: “Cut costs to save jobs” in plaats van “cut jobs to save costs”. Met nog wat peptalk er bovenop: “Cheaper – Better – Faster”. “Faster means more flexible”. Dat soort slogans horen we bij ons ook. Maar het doet vreemd aan dat uit de mond van een vakbond te horen. De vakbond als nationale personeelsdienst kortom. Dat noemen ze daar “The Uniquely Singapore Way”. Rare invulling van het tripartisme.

Terug van weggeweest

2010-06-12T01:12:00.003+02:00

Van onze medewerkster ter plaatse, Katrien Verwimp, algemeen sectorverantwoordelijke voor het wegvervoer bij ACV Transcom

Het was sinds 2002 geleden dat ik nog deelnam aan de Internationale Arbeidsconferentie. Ik had er toen 5 jaar opzitten in de ACV-delegatie, waarvan 3 jaar als ondersteuning van Luc Cortebeeck in de Commissie van de Normen. Sindsdien was er altijd een kleine steek in het hart wanneer in juni Genève zich vulde met syndicalisten, werkgevers en regeringsvertegenwoordigers die aan de jaarlijkse IAO-Conferentie deelnemen. Dus toen Luc me vroeg of ik dit jaar nog eens zou willen meegaan om de “gevallen” van toepassing van de internationale arbeidsnormen mee voor te bereiden, heb ik niet lang getwijfeld.

Het is fijn om terug te zijn. De Commissie Normen is een ontzettend boeiend forum waarin je niet enkel een bonte variëteit aan deelnemers vindt, maar ook de tussenkomsten zijn zeer divers. Je hebt de regelnevers, die lessen (willen) geven in internationaal arbeidsrecht. Zoals tijdens de bespreking over inheemse volkeren in Peru waarin een aantal werkgevers een lezing gaven over het word “consultation”. Dan zijn er de driftkikkers, zoals de regeringsvertegenwoordiger van Georgië. Die werd rood van verontwaardiging omdat we de goede wil van zijn regering betwistten om een effectieve vrije sociale dialoog op te zetten.

Maar mijn favoriete categorie blijven de basissyndicalisten, de mannen en vrouwen die in de Commissie komen getuigen van extreme armoede die leidt tot kinderarbeid en slavernij, van arrestaties van college-syndicalisten, van discriminatie van vrouwen en religieuze minderheden op de arbeidsmarkt. Het is die groep die me motiveert wanneer ik om 23u nog een tussenkomst moet afwerken. Het is die groep waarvoor we ons als ACV zo inzetten voor dit IAO-werk. Mannen en vrouwen die van over heel de wereld komen om hier in Genève te proberen om de situatie van werknemers in hun land te verbeteren. Syndicalisten zoals ik. Ik zal nog vaak aan hen denken wanneer ik, terug in Belgie, samen met mijn militanten van vervoer en logistiek, zoek naar de beste manier om hun belangen te verdedigen. En ik prijs me gelukkig.

Het ACV-team in Genève: van links naar rechts: Katrien Verwimp, Andrée Debrulle, Josly Piette, Pia Stalpaert, Jeanne Devos, Chris Serroyen, Luc Cortebeeck, Gilbert De Swert, Véronique Rousseau, Herman Fonck

2010-06-11T09:27:00.005+02:00

6 militanten op bezoek bij de IAO

Bekijk het videoverslag van dit bezoek

In het kader van het ACV-congres werden de afgelopen maanden drie wedstrijden uitgeschreven. Eén ervan wou initiatieven van militantenkernen die de solidariteit met werknemers uit andere landen versterken, in de schijnwerpers zetten. Mits stemming kregen uiteindelijk de militantengroep van CNE Banque de la Poste en de vrouwenwerking van ACV Geel, de meeste stemmen én sleepten zo de zeer begeerde ‘internationale’ prijs in de wacht. De winnaars mochten met drie vertegenwoordigers deelnemen aan een exclusief bezoek achter de schermen van de Internationale Arbeidsorganisatie (de IAO) in Genève. Dus vertrokken Viviane Schuer, Lutgarde Vervloet, Ann Hermans, Saïd Meziati, Jean-Jacques Merveille en Luc Van Houwenhove vrijdag vier juni met de vroegste vlucht richting Genève om enkele uurtjes de ACV-delegatie die daar al een week aan het werk was, te vervoegen. Het werd een bezoek dat heel wat indrukken zou nalaten.
Viviane Schuer van ACV Geel verwoordt het zo: “Het ganse IAO gebeuren was voor mij nieuw. Ik stond met open mond te staren. Ik wist echt niet dat er op internationaal vlak zo machtig en krachtig gewerkt werd aan de arbeidsomstandigheden.” Jean-Jacques Merveille, militant voor CNE bij de Bank van de Post: “Wat me ook zal bijblijven is de enorm diversiteit daar. Van overal ter wereld en vanuit alle culturen zijn er delegaties aanwezig. Interessant én broodnodig!”

De 6 militanten kregen toelichting van Luc Cortebeeck en de ACV-collega’s over hun werk tijdens de conferentie en de belangen voor werknemers wereldwijd. Die proberen zij drie weken lang met interventies en lobbywerk in de verschillende commissies te verdedigen. Tijdens het bezoek waren de militanten getuige van een bijzondere stemming over een voorstel tot regeling van huisarbeid (zie eerdere berichtgeving op de blog). Dat daar heel wat bij komt kijken, en dat het vooral een werk is van lange adem, beseffen de militanten. “Wat we ook bijblijft is de lange weg tussen droom en conventie. Het is een moeilijke weg om op internationaal vlak tot afspraken te komen. Werkgevers, werknemers en overheid zitten ook hier niet op dezelfde lijn. En éénmaal een conventie er is, is het nog niet gedaan. Overheden en werkgevers moeten nog overtuigd worden om de conventie te volgen.”

Maar dat zo’n intensief werk van het ACV in de IAO broodnodig is, daarvan zijn de deelnemers helemaal overtuigd. “Ik wist niet dat internationaal vakbondswerk zo dichtbij is. Het is niet een "ver-van-mijn-bed" show. Het is iets van ‘mensen samen’ over grenzen en culturen heen. Het is iets van de werknemer in België en de werkneemster in India. Het is een meerwaarde voor alle arbeidsters en arbeiders, van Afghanistan tot Zimbabwe.”

En dat dit soort werk niet alleen in Genève gedaan moet worden, maar een gedeelde verantwoordelijkheid van ons, van alle militanten samen is, vindt Viviane Schuer: “Het is me nu ook duidelijk hoe belangrijk een campagne zoals de Waardig Werk-campagne wel is. Dikwijls denken we: weer eens een campagne, we zetten onze handtekening en gaan verder. We vergeten welke internationaal draagvlak deze campagne heeft, welke uitstraling en kracht deze campagne moet hebben om voor het werk dat de werknemersvertegenwoordigers in de IAO een werkelijke steun te zijn. Want “waardig werk” is voor heel veel arbeiders en arbeidsters nog zover weg. “
Luc Van Houwenhove, LBC-militant bij Bank van de Post, besluit als volgt: “tot voor 3juni was ik, zoals vele militanten, nogal overtuigd dat we als vakbond eerst en vooral met de problemen in België moeten bezighouden. Ik blijf dit nog vinden en erger me soms aan de versnipperde aanpak van de internationale problematiek, zo eigen aan ons landje. Ons bezoek aan het IAO heeft me echter wel overtuigd van het nut van grensoverschrijdend vakbondswerk. Zoals Luc Cortebeeck zei : Goede arbeidsomstandigheden in derdewereldlanden is goed voor de mensen daar, maar ook voor ons : het vermindert de loon- en immigratiedruk in het Westen.”

Mary Subbaiah, een huisarbeidster in de commissie huisarbeid

2010-06-11T08:29:00.004+02:00

Het recept van de mix tussen Wereldsolidariteit en ACV leidde ertoe dat Mary Subbaiah deelneemt aan de werkzaamheden in de IAO-commissie huisarbeid. Mary werkt in India deeltijds als huisarbeidster, en deeltijds als vrijgestelde voor de National Domestic Worker Movement van Jeanne Devos.

Ze doet haar verhaal: Ze werd geboren in Madurai, India, in 1957. Van toen ze amper 8 jaar was, werkt ze als huisarbeidster in Tenni een stad in Tamil Nadu. Dat doet ze nu al 46 jaar.

Haar moeder stierf toen ze vijf jaar oud was, haar vader stierf een jaar later. Ze kwam als wees terecht in een opvanghuis, waar het personeel haar soms deed werken in hun privéwoningen. Na 5 jaar stuurde de directeur van het tehuis haar naar zijn dochter in Bangalore, voor vakantie. Maar dat liep heel slecht. Ze had gehoopt eindelijk naar school te mogen gaan, maar dat mocht niet van haar nieuwe bazin. Die maakte haar duidelijk dat ze alleen maar naar Bangalore was gestuurd om te helpen in het huishouden. Niks studeren, niks vakantie: werken. Op een dag liep ze dan maar weg, de wijde wereld in, op zoek naar een beter bestaan. Om wat geld te verdienen om haar terugreis te betalen probeerde ze als huisarbeidster wat losse opdrachtjes te krijgen. Dat lukte, al werd ze soms niet betaald. Zo kreeg ze op de duur toch het geld bij elkaar om haar terugreis te betalen.

Terug bij wat haar restte van familie kon ze een tijd in het huis van een nonkel wonen. Tot haar familie voor haar een huwelijk arrangeerde met een zieke man die verzorging nodig had. Zo gebeurde het ook. Zestien jaar lang zorgde ze voor die man, haar man, en combineerde dat met huisarbeid bij andere families. Toen haar man stierf ging ze bij haar zus wonen.

"Na elke donkere nacht, is er weer zonneschijn dat licht brengt. Na elke storm wordt het weer rustig". Met dat gezegde illustreert ze haar levensloop. Voor haar trok de hemel wat open toen ze een animator van de National Domestic Workers Movement ontmoette. In 1998 begon ze zelf voor de National Domestic Workers Movement te werken en poogde een militantenkern in haar district op te zetten. "Dat werk voor de beweging gaf me de moed om respect te vraen voor huisarbeidsters" zegt ze, "de beweging gaf me zelfvertrouwen".

"Toen ik bij de NDWM beweging kwam waren er een 30tal leden in mijn district. Nu hebben we al meer dan 500 leden. In mijn staat, Tamil Nadu, is de NDWM nu al actief in 18 regio's, en hebben we meer dan 10 000 leden " zegt ze met een stralende glimlach.

Tot op heden combineert ze twee deeltijdse jobs: halftijds als vrijgestelde voor de NDWM, en deeltijds nog steeds als huisarbeidster. Voor haar werk als huisarbeidster heeft ze naar eigen zeggen een heel goede werkgever. Ze werkt 5 dagen per week en twee uur per dag in een familie. Daarvoor krijgt ze een loon van 900 roepie, omgerekend 18 euro per maand. Daarmee is ze veel beter af dan het gemiddelde loon dat 600 roepie zou zijn, of 12 euro per maand voor iemand met haar job.

Via de NDWM en Wereldsolidariteit kon ze meekomen naar Genève. Daar volgt ze vanuit de banken voor de NGO's de commissievergaderingen en de werknemersgroep. Alvast zij weet héél goed waarover ze het daar hebben in Genève ...

De kracht van mensen samen: een succesrecept voor de arbeidsconfentie

2010-06-11T07:11:00.003+02:00

Geneve, van onze correspondent en keukenpiet ter plaatse, Bart Verstraeten, stafmedewerker Wereldsolidariteit
Ingredienten:1 stevige vakbondsvertegenwoordiging vanwege ACV-CSC;
1 stevige WSM en IKAJ delegatie met vertegenwoordigers van sociale bewegingen; Een goeie scheut openheid en begrip;

Bereiding:

Stap 1: in de grote kom van de IAO conferentie doe je alle delegaties van de 183 lidstaten. Let er goed op dat elke delegatie bestaat uit drie groepen, met vertegenwoordigers van de overheid, vakbonden en werkgeversorganisaties.

Stap 2: alles goed doorroeren en dan in de bakvorm van de commissies gieten, zodat we overal een drieledige vertegenwoordiging hebben. Let er goed op dat er overal mensen van de ACV-CSC delegatie inzitten.

Stap 3: omdat ACV-CSC ook erg goed smaakt met vertegenwoordigers van andere sociale, arbeidersbewegingen, voeg in alle bakvormen van de commissies ook nog een aantal mensen van de delegaties van WSM, de National Domestic Workers Movement en IKAJ bij.

Resultaat:
Een ideale mix van visies die ervoor zorgt dat alle discussies rekening houden met de realiteit in Zuid en Noord, met de belangen van mensen die al syndicale vertegenwoordiging hebben en met diegenen die dat (nog) niet hebben.

Eerder kon je al lezen op deze blog hoe de ruime delegatie van ACV-CSC, WSM en IKAJ de handen in elkaar sloegen om overheden te lobbyen in de Commissie Domestic Work om te stemmen voor een conventie en aanbeveling, met succes! In de volgende dagen geven we u nog wat andere voorbeelden van ons succesrecept en stellen we u de andere mensen voor die mee naar Genève reisden.

De AIDS-Commissie : we zijn er bijna

2010-06-11T00:34:00.009+02:00

Gisteren zijn we in de AIDS commissie aardig opgeschoten. Een cruciaal punt in de discussie ging over de vraag of er al dan niet verplichte AIDS-testen mogen worden opgelegd aan werknemers of sollicitanten. Van werknemerskant uit zagen we dat absoluut niet zitten. Niet door werkgevers, en niet door overheden aan kandidaat –migranten.

Naast overduidelijke argumenten als het recht op privacy, waardigheid, medische deontologie, en bescherming tegen discriminatie hadden we ook een sterk technisch argument. Iemand die een negatief resultaat heeft op een HIV-test, kan een kwartier later wél al seropositief zijn. Vanuit preventiestandpunt heeft het dus weinig zin om bepaalde jobs en taken te reserveren voor wie een negatief HIV-testresultaat had. Het is veel verstandiger om vrijwillige testen aan te moedigen. Net zoals ook aan medisch personeel gevraagd wordt om op eigen initiatief niet meteen zichtbare infecties te melden als dat tot risico’s zou leiden bij patiënten of henzelf.

United Kingdom heeft echter een wetgeving met verplichte testen voor hun soldaten “om hen te beschermen op buitenlandse missies”. Nieuw Zeeland , en Mauritius nemen HIV- testen af van kandidaat migranten. Tsjechië vond dat werkgevers in sommige gevallen van hun werknemers horen te weten of ze seropositief zijn. En ook Irak was voorstander van verplichte testen.

De Franse woordvoerder voor de Europese Unie en IMEC nam het bedenkelijke initiatief voor een amendement om HIV-testen in sommige gevallen verplicht te maken. Daarin vurig gesteund door de Britse woordvoerder. Uitgerekend de werkgeversgroep liet weten dat ze géén voorstander waren van verplichte HIV testen. En ook Charlotte Demoulin, de jonge Belgische ambtenaar die aan haar tweede werkdag in de ILO toe was, nam het woord. En zei nadrukkelijk dat Belgische regering het niet eens was met deze EU-vraag. En dat in België niet enkel de overheid, maar ook werkgevers en werknemers het eens waren met een verbod op verplichte HIV-testen. Zo staat het in ons advies van de Nationale Arbeidsraad. Ze werd daarin bijgetreden door de Latijns Amerikaanse landen.

Toen vervolgens weer nieuwe subamendementen werden ingediend, om uitzonderingen toe te laten op het testverbod dienden de werknemers een ordemotie in om het debat te sluiten. We hadden immers al een meerderheid achter ons amendement, en wilden niet het risico lopen dat nieuwe subamendementen die meerderheid zouden openbreken. Meteen goed voor ruim een halfuur schorsing van de zitting, met juridisch overleg over de implicaties van het reglement. Vooraleer alle procedurestappen waren afgewerkt was het al drie kwartier later.

Maar de hamer van de voorzitter besloot rond halftien s avonds uiteindelijk definitief dit debat. De nieuwe IAO- aanbeveling verbiedt verplichte testen, laat enkel vrijwillige testen toe, en beschermt seropositieven tegen schendingen van hun privacy en mogelijke discriminatie. En vraagt de lidstaten bovendien om in effectieve klachten procedures te voorzien.

Daarmee hebben we daarover een beduidend sterkere tekst dan vorig jaar. Die buit is alvast binnen.

Een paar hoofdrolspelers in de regeringsgroep: helemaal rechts de Oegandees Otaala Otiam, woordvoerder voor de Engelstalige Afrikaanse landen. Otaala is Minister van Arbeid in Oeganda, en wordt door de voorzitster plechtig aangesproken als "your honorable doctor Otaala". His honourable besluit van zijn kant zijn tussenkomsten al even steevast met "Madame Chairperson, i beg you to move". Rechts van hem in de actergrond zit Charlotte Dumoulin, de Belgische regeringsvertegenwoordiger. Links van haar de Franse woordvoerder voor IMEC en EU, Marc Boisnel. En uiterst links de Spaanse voorzitster van de EU-groep, Dolores Solé Gomez.

De vergadering van de werknemersgroep van de AIDS Commissie

Een persoonlijk berichtje van Jeanne Devos

2010-06-09T13:03:00.006+02:00

"Nooit heb ik durven dromen dat ik nog ooit zou deelnemen aan een IAO-conferentie over waardig werk voor huisarbeiders… en dan nog in de delegatie van het ACV. Een droom die waar is en gerealiseerd…

25 jaar terug startte onze beweging met huisarbeiders achter gesloten deuren, huisarbeiders zonder naam, onbereikbaar, niet gezien, niet gehoord en in het pubiek en pers een onbelangrijke groep.De beweging groeide en kreeg een naam, huisarbeiders een identiteit en een gezicht.

Nu op wereldvlak een IAO-conferentie, mogelijks een conventie. Afrika, Latijns Amerika, Azië ervaren en spreken over dezelfde vormen van uitsluiting, uitbuiting, misbruik – en ook over HOOP op rechtvaardigheid en rechten van waardig werk voor huisarbeiders.

Voor mij een onvoorstelbare ervaring: van zero naar een ILO convention."

We hebben een lijst

2010-06-09T10:01:00.001+02:00

Een moeilijk en gevoelige discussie.

In de commissie van de normen zijn we sinds zaterdag begonnen aan de bespreking van de gevallen. Zaterdag het klassieke zware geval van Myanmar (Birma), buiten categorie. En gisteren, maandag zijn we begonnen aan de vorige week overeengekomen “short list” van landen die op het matje worden geroepen omdat de naleving van bepaalde IAO-conventies er problematisch is.De samenstelling van deze lijst is elk jaar een bijzonder gevoelige discussie. Anders dan in overige UN-organisaties werkt de IAO op een strikt tripartiete basis. Vetorechten van bepaalde staten zoals in de Veiligheidsraad zijn onbestaande, anders dan in de Europese unie weegt de stem van elk land even zwaar. De Belgische stem weegt er even zwaar dan de Chinese stem. Werkgevers en werknemers samen hebben een meerderheid, als werkgevers en werknemers het eens zijn, heb je al een pak regeringen nodig om een andere beslissing te nemen.

In december het expertenrapport, in juni de commissie van de normen.

Alweer uniek is de manier waarop de IAO toeziet op de naleving van de normen. Elk jaar wordt de commissie voorzien van een rapport over de naleving van de normen, opgesteld door de experten van de ILO. Die onderzoeken klachten over het overtreden van geratificeerde conventies. Dat resulteert in een rapport waarin tot ongenoegen van nogal wat lidstaten man en paard worden genoemd. Een dik boek waarin land per land inbreuken op bepaalde normen worden opgesomd en uiteengezet. Landen die naar het oordeel van de experten zwaar over de schreef gaan krijgen in de overzichtslijst een zogeheten dubbele voetnoot. Dat waren alvast de eerste kandidaten om deze week voor de commissie te verschijnen.

Dat sanctiemechanisme wordt door heel wat landen sterk geschuwd. Ze kunnen zich weliswaar komen verdedigen en verantwoorden voor de commissie, maar hebben niet zo heel veel diplomatieke middelen om de besluitvorming over hun land te beïnvloeden door lobbywerk of coalities. Want zodra werkgevers en werknemers het eens zijn over een bepaalde conclusie, is dat een meerderheid. En een negatieve beoordeling krijgen van de IAO is voor heel wat landen een lelijke blaam, die nogal wat nationale en internationale persaandacht krijgt, en wat soms door democratische landen gehanteerd wordt in internationale handelsovereenkomsten.

Een agressieve werkgeversgoep

De commissie kan elk jaar een 25-tal landen op de lijst zetten. Dat is elke keer een moeilijke afweging bij de selectie: welk land willen we al of niet op de lijst. Sommige vakbonden willen hun land héél graag op de lijst, omdat ze de klacht terecht vinden. In andere landen zijn de vakbonden sterk verdeeld of ronduit tegen het oproepen van hun land. Dat was deze keer het geval voor Marokko rond kinderarbeid. En de vraag of Venezuela op de lijst moet geeft meestal aanleiding tot zeer gepassioneerde debatten tussen de Chavez-believers en de tegenstanders in de werknemersgroep. En na de discussies en afwegingen in de werknemersgroep moet er nog met de werkgevers worden onderhandeld over een gezamenlijke lijst. Want er moet een meerderheid zijn, en aan de regeringen heb je in dit geval absoluut geen houvast.

De werkgevers kwamen dit jaar vrij agressief uit de hoek. Met harde kritiek op het werk van de IAO-experten. Het voorstel van de werknemersgroep, met steun van IVV en EVV, om het Verenigd Koninkrijk wegens problemen met het stakingsrecht op de lijst te zetten kon voor hen absoluut niet. Ongeveer alles werd uit de kast gehaald: dreigementen van de Britse werkgevers om de Internationale Werkgeversorganisatie te verlaten, zware druk dus op de delegatieleider van de werkgevers Niet van aard om de gemoederen te bedaren langs werknemerskant. En Venezuela moest voor de werkgevers opnieuw op de lijst. En Columbia er weer afgehaald worden. En van een stemming kon al helemaal geen sprake zijn: de werkgevers lieten weten dat ze de zaal zouden verlaten zodat, door het absenteïsme van regeringen, het quorum niet zou worden gehaald.

Vrijdagavond kwam er dan toch na veel moeizame discussies een akkoord uit de bus met de werkgevers. United Kingdom bleef geschrapt, Venezuela bleef op de lijst (maar dat heeft ook de steun vanuit een Venezolaanse vakbond). Columbia werd geschrapt, maar krijgt opnieuw een tripartiete delegatie vanuit de Commissie van de Normen op bezoek die zelf een onderzoek zal instellen . Daarmee kan de Commissie aan de slag.Het lijstje van landen dat de revue zal passeren bestaat uit Burma/Myanmar; Burundi; Cambodje; Canada; Centraal Afrikaanse Republiek; Costa Rica; Tsjechië; Egypte, Georgië, Guatemala, India, Iran, , Mauretanie, Mexico, Marokko, Peru, Rusland, Soedan, Swaziland, Thailand, Turkije, Oekraine, Oezbekistan en Venezuela en Wit Rusland (Belarus). We komen er later in deze blog nog op terug.

De amendementenslag in de aidscommissie

2010-06-08T00:21:00.007+02:00

In de commissie over AIDS en HIV is de amendementenslag nu al een paar dagen aan de gang. Het is nu de tweede en laatste keer dat de ontwerp tekst van de aanbeveling hier in Genève wordt besproken. Ook vorig jaar gingen we al met een dagenlange amendementenslag door de ontwerptekst. Die werd later in november weer rondgestuurd voor consultatie, en na die consultatie werd een aangepaste versie rondgestuurd als basistekst voor dit jaar.

Daarop werken we dit jaar in onze commissie. Veruit de belangrijkste punten voor ons gaan over het verbod voor werkgevers en overheden om werknemers, sollicitanten en migranten te onderwerpen aan verplichte AIDS testen. En net daarover dienen landen als Irak, maar ook enkele Europese landen gevaarlijke amendementen in om dat wél mogelijk te maken. België en ook Nederland verzetten zich in de regeringsgroep tegen dat soort amendementen. Desondanks staat dat debat ons morgen te wachten.

Onze Afrikaanse broeders hechten veel belang aan verplichtingen voor werkgevers om aan preventie mee te werken. En langs werknemerskant willen we graag een resolutie om de ILO te verplichten om de uitvoering van die resolutie door allerlei lidstaten praktisch te ondersteunen. En nauwkeurig op te volgen wat er mee gebeurt.

Want da’s hard nodig. Aan AIDS stierven alleen al in 2008 2 miljoen mensen, vooral in Afrika. In de Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara zijn grote delen van de bevolking seropositief: dat loopt op tot meer dan 30 % in Swaziland. Vooral vrouwen zijn daar de slachtoffers. En kinderen die besmet geraken, dikwijls van bij de geboorte.

Onze commissie is een bont allegaartje, maar met veel bekende gezichten van vorig jaar. Maar ook nogal wat collega’s die er nu voor het eerst bij zijn. En sommige met wel héél vreemde argumenten en voorstellen. We komen dan ook uit alle mogelijke werelddelen.

Onze werknemersgroep bij het einde van een maratonzitting. Mijn vaste stek is tussen een Keniaanse en Nederlandse collega. Maar we hebben ook Britse, Egyptische, Russische, Amerikaanse, Kameroense, Senegalese, Zuidafrikaanse, Braziliaanse, Japanse, Chinese, Indische, Franse, Noorse, Zweedse, Ierse, Poolse, Swazilandse, Spaanse, Australische, Oostenrijkse en nog veel andere collega's in de groep

Het zijn lange dagen waarbij we eerst in de werknemersgroep over eigen amendementen discussiëren. En nadien samen een houding afspreken over alle amendementen van de werkgevers of van regeringen.

Tussendoor gaat het dan weer naar de plenaire zaal om alvast de eerste stukken met regeringen en werkgevers te bespreken en te beslissen. Net als vorig jaar werd ons gevraagd om ten behoeve van onze woordvoerder de argumenten bij elk amendement, en dat zijn er alweer een honderdtal op een papiertje te zetten. Zodat hij vlak voor een tussenkomst goed gestoffeerd is van argumenten. En tijdens het debat voortdurend wordt voorzien van argumenten, tussenvoorstellen, en mogelijke subamendementen om het laken weer naar onze kant te halen. We kriebelen dus voortdurend kleine papiertjes vol. Met argumenten en voorstellen in blokletters. En droppen dat bij Zuzanna, de Poolse ITUC collega die onze voorzitter bijstaat. En dat gedoseerd en op het gepaste moment doorgeeft. En soms komt vragen om snel over een of ander ding wat argumenten te verzinnen. Het vergt nogal wat concentratie. En ook nogal wat frustratie als het al eens misloopt.

Vandaag ben ik samen met een Ierse collega door de groep ook aangeduid als rapporteur voor het redactiecomité. Op zaterdag moeten we in dat beperkt comité de eindtekst vastleggen. Dat is een dag langer dan voorzien. Maar voor alle zekerheid had ik vooraf al volmacht gegeven aan mijn zoon om voor mij te gaan stemmen. Zodat mijn stem zeker niet verloren gaat. Uit wat we horen over opiniepeilingen zal dat blijkbaar nodig zijn. En aan plaagstoten over misbegrepen stemadviezen ontbreekt het hier niet.

Eergisteren kwam de grote IAO-baas Juan Somavia zelf naar onze commissie. Volgde een uur de amendementenslag, en poogde ons te overtuigen hoe belangrijk hij die aanbeveling wel vond voor de IAO.

Bericht uit de commissie huisarbeid.

2010-06-06T15:05:00.008+02:00

Genève, van onze correspondent ter plaatse, Bart Verstraeten, Wereldsolidariteit.

Vrijdag 5 juni 2010. De voltallige commissie “domestic work” buigt zich voor de eerste keer over de conclusies die de IAO heeft opgesteld op basis van de twee rapporten die ze eerder had opgemaakt over huishoudelijk werk in de wereld. Het eerste rapport gaf al een overzicht van de stand van zaken rond huishoudelijk werk wereldwijd. Het tweede rapport gaf een overzicht van waar de lidstaten en hun sociale partners naar toe willen.

Uit dat rapport bleek al snel dat een meerderheid van landen wel degelijk een conventie, aangevuld met een aanbeveling wil. Zo stond het dan ook geformuleerd in de conclusies, helemaal in het begin.

Aangezien zowel overheden als werkgevers en werknemers amendementen mogen indienen op die conclusies, werd het afwachten wie dat simpele zinnetje zou willen veranderen. Kort voor 13h00 bekende India kleur. Ze wil geen conventie aangevuld met een aanbeveling; een aanbeveling volstaat! India kreeg daarin meteen de steun van de werkgeversgroep. De werknemersgroep gaf resoluut te kennen dit amendement niet te steunen.

Op zo een moment moet men op zoek gaan naar wat andere overheden denken. Velen hadden zich de twee dagen ervoor al gezegd dat ze wilden gaan voor die conventie en aanbeveling. Goed voor de vele aanwezige vertegenwoordigers van vakbonden, sociale bewegingen en NGO’s. Maar nu kwam het uur van de waarheid, het moment waarop ze zich heel duidelijk zullen moeten uitspreken ofwel voor ofwel tegen het ene of andere voorstel.

Het werd 13h en dus tijd voor de lunchpauze. Ideaal om meteen een aantal overheidsdelegaties aan te spreken en hen aan te moedigen om tijdens de namiddagsessie hun eerdere beloftes hard te maken en het amendement van India niet te steunen. Brazilië, zonder twijfel de meest uitgesproken voorstander van een conventie en aanbeveling, stelde ons meteen gerust. De Verenigde Staten, een andere kolos in de Amerikas, had ook al tijdens haar openingsspeech duidelijk gemaakt dat er een nieuwe wind waait in Washington: de VS zijn een totale supporter van een degelijke conventie en aanbeveling, waarin zelfs maatregelen mogen opgenomen worden voor mensen zonder papieren en kinderen. Stel je voor! Dus ook bij de VS delegatie goed en geruststellend nieuws: “we will support the convention and the recommandation”. Snel nog gezocht naar Zuid Afrika, dat de coordinatie voor de Afrikaanse landen verzorgde. Ook daar hetzelfde nieuws. Bij Bangladesh vangen we echter bot: geen zin in een conventie. Op de vraag of het niet belangrijk was om miljoenen vrouwen en kinderen degelijke rechtsberscherming te geven, of ze dat niet verdienden: een kort knikje met het hoofd. Niet dus.

Tijdens het eten snel overleg met de voltallige delegatie en de taken verdelen. Thiru en Br. Varghese gaan op zoek naar Sri Lanka, Filippijnen en Indonesie. Bart gaat met Pia en Jeanne op zoek naar de EU. Aangekomen aan de zaal waar de EU haar coordinatievergaderingen houdt, geeft iemand van de Europese Commissie ons de kans om het hoofd van de EU coordinatie te ontmoeten. We maken hem meteen duidelijk wat we willen. Hij bedankte vriendelijk voor de boodschap en zei dat er een consensus bestaat binnen de EU groep om de conventie te steunen. En stilletjes voegde hij eraan toe: consensus betekent niet unanimiteit, er zijn wel degelijk een aantal landen gekant tegen de conventie.

Lunchpauze over, iedereen terug verzamelen geblazen in de vergaderzaal van de commissie. De voorzitster richt zich tot de overheden en vraagt hen of ze het amendement van India kunnen steunen. De meeste landen in Latijns-Amerika, de groep van Afrikaanse landen, de VS spreken duidelijke taal: we steunen het voorstel niet. Bangladesh en de landen van de Gulf Cooperation Council (landen uit het Midden Oosten) steunen het voorstel dan weer wel.

Volgens de werkgevers redenen genoeg om een stemming af te dwingen. Stemmingen nemen niet dikwijls plaats op de arbeidsconferentie, het is de normale gang van zaken om met een consensus tot een goed resultaat te komen. Eigenlijk had de voorzitster het initiatief moeten nemen om met de respectieve groepen tot een consensus te komen, omdat er zich toch een duidelijke meerderheid aftekende die gekant was tegen het voorstel van India.

Maar dat initiatief werd niet genomen en dus kwam het tot een stemming. Sommige landen vroegen wel nog om een kort uitstel van 15 minuten zodat iedereen zich degelijk kan voorbereiden op de stemming. Een goed voorstel, want niet iedereen had duidelijk door waarover er precies moest gestemd worden. Dus van die tijd opnieuw dankbaar gebruik gemaakt om verschillende overheden duidelijk te maken dat de stelling die ter stemming voorlag de volgende was:

“De nieuwe international arbeidsnorm zou de vorm van een aanbeveling moeten aannemen”.

Gevolg: wie een conventie wil, moest dit voorstel wegstemmen. En dat was niet voor iedereen even duidelijk, dus die extra tijd kwam ons goed uit. Bij een aantal overheden was nog niet duidelijk wat ze eigenlijk het liefst wilden: Tsjaad, Senegal en de Maldiven. China wou aanvankelijk ook enkel een aanbeveling maar tijdens ons korte gesprek werd het duidelijk dat er een kentering was, dat maakte de Chinese vakbondsvertegenwoordiger me duidelijk met zijn bemoedigende knipoog. Binnen de EU moest nu ook iedereen kleur bekennen en zo werd duidelijk dat de dwarsliggers eigenlijk Nederland en het Verenigd Koninkrijk waren. Dus sprak Pia haar Nederlandse collega’s aan om met hun overheidsvertegenwoordiger te gaan praten. En zelf sprak ze nog kort met onze Belgische vertegenwoordiger. Thiru slaagde er nog in om Sri Lanka en de Filippijnen te spreken. Samen met Carmen en Marcos gaven we nog stemadvies aan Chili, Mexico enVenezuela.

En dan de stemronde: de spanning stijgt. Elk land wordt individueel opgeroepen. Balans: een meerderheid spreekt zich uit tegen het voorstel. Da’s al een groep gewonnen. Dan de werkgevers: iedereen voor het voorstel. Te verwachten. En dan de werknemers: iedereen tegen. Te verwachten. Het wordt dan nog even wachten op het finale resultaat. En jawel, de voorstanders van de conventie winnen het pleit – het voorstel is officieel weggestemd. Een golf van vreugde rolt door de zaal, opluchting op de banken van de werknemers, sociale bewegingen en NGO’s en bij heel wat landen. De zitting wordt gesloten, en wij...tja, wij waren dolgelukkig. De eerste slag is binnen!

Het is in de zaal niet toegelaten om te applaudiseren. Meteen nadat de uitslag van de stemming werd meegedeeld is er luid applaus op de werknemersbanken en bij de regeringen. Ook de twee Belgen op de eerste rij kunnen het niet laten.

Hoera voor het duurzaam ondernemen (X 3)

2010-06-06T15:01:00.005+02:00

De eerste werkweek van de Commissie Werkgelegenheid zit er op. Dat was over en weer “shuttlen” van het Paleis van de Verenigde Naties, naar het Internationaal Arbeidsbureau, waar de Commissie voor de Toepassing van de Normen vergadert. Want daar moesten conclusies worden getrokken uit een expertenrapport over de toepassing van de werkgelegenheidsnormen van de IAO in de Lidstaten. Met centraal daarbij de Conventie nr. 122 over de werkgelegenheid.

Die conclusies moesten dan gisteren, vrijdag, worden ingebracht in de Commissie Werkgelegenheid. Dat moet je letterlijk nemen. De voorzitter en de twee woordvoerders van de sociale partners (Luc Cortebeeck voor de werknemers) stapten gisteravond in de Commissie Werkgelegenheid af met hun conclusies. Veel hadden ze gemeenschappelijk niet te vertellen. Met de werkgevers was in de Commissie Normen niet veel verder geraakt dan een oproep aan de achterblijvende Lidstaten om de Conventie 122 te ratificeren en effectief toe te passen. En – al voorzichtiger – de vraag om ratificatie en toepassing van Conventie 142 over opleiding en de Conventie 181 over de private werkgelegenheidsbureaus in overweging te nemen. Ratificatie van de oude Conventie 88 over de publieke werkgelegenheidsdienst mocht er zelfs niet bij. Want die vinden de werkgevers gedateerd, wellicht onder druk van de private werkgelegenheidsbureaus.

Met zo weinig gemeenschappelijks kwam het gewicht dan ook te liggen op de aanvullende verklaringen van Ed Potter voor de werkgevers en Luc Cortebeeck voor de werknemers. Waarom normen ?, stelde Luc. Omdat het over rechten gaat. In deze het recht op arbeid. Zonder normen geen rechten. Bedrijfsethiek mag. Moet zelfs. Maar kan de normen niet vervangen. Geen recht op arbeid dus zonder normen voor het werkgelegenheidsbeleid en voor het concrete handelen van de werkgevers. Dat viel kennelijk behoorlijk in de smaak op de werknemersbank van de Commissie Werkgelegenheid. Althans te horen aan het spontane applaus van die kant. Aan de overzijde gegrom op de werkgeversbank. Die gooien het belang van de werkgelegenheidsnormen wel niet weg. Maar zien de werkgelegenheid toch vooral komen van duurzaam ondernemen.

Dat werd hier vandaag, zaterdag, in het slotdebat van de eerste week, mooi samengevat. Sharon Burrow, woordvoerster van de werknemers in de Commissie Werkgelegenheid (en daarbuiten zowel voorzitter van ACTU, de Australische vakbond, als van het IVV, de wereldvakbond) herinnerde nog eens aan de enorme uitdaging om de komende jaren wereldwijd 300 miljoen jobs te creëren. No problem, stelde de madam van de werkgevers. Dat vergt maar drie zaken: “sustainable enteprises, sustainable entreprises, sustainable entreprises”.

Werkgelegenheidsnormen mogen, als ze maar niet de investeringen en de productiviteitsverhoging belemmeren. Bijzonder teleurstellend na een week waarin Sharon Burrow – in opperbeste vorm – het onderste uit de kast had gehaald om de werkgevers toch een beetje mee te krijgen in de richting van de werknemers. Dat is vooral richting een nieuwe aanbeveling van de IAO, om te pleiten voor meer samenhang tussen het economisch-financiële beleid en het werkgelegenheidsbeleid. Die samenhang is in het begin van het financiële crisis aardig gelukt. Wereldwijd wilde men niet de fouten van de Grote Depressie van de jaren ’30 herhalen. Met al bij al zware inspanningen om het verder wegzakken van groei en werkgelegenheid te voorkomen. Anderhalf jaar later lijkt dat allemaal vergeten, nu de landen zich overhaast in een budgettaire sanering storten. Vooralsnog geven de werkgevers niet thuis. Niks van een nieuwe aanbeveling. Al IAO-instrumenten bij de vleet. Inmiddels krijgt die nieuwe aanbeveling voor meer coherentie wel steun van een aantal Europese landen. Te zien hoe dat zich verder ontwikkelt. Na het weekend.

Maandagochtend start het redactiecomité om de ontwerpconclusies voor te bereiden. Zoals alles hier op de IAO in tripartiete samenstelling. Met slechts vijf vertegenwoordigers op elke bank. En met ook hier een zitje voor het ACV. U hoort er dus nog van, uit de eerste hand.

Jeanne Devos, a woman for all seasons

2010-06-04T14:03:00.005+02:00

In de ACV delegatie in Genève zat voor mij een grote verrassing: Jeanne Devos zit zowaar in onze ACV-delegatie. Samen met Pia Stalpaert vertegenwoordigt Jeanne het ACV in de commissie rond huisarbeid.

Wie Jeanne Devos niet kent, kan er misschien wikipedia even op naslaan. Of googelt u maar even op de National Domestic Workers Movement. Of op zusterjeannedevos.org. Heel in het kort: Jeanne Devos verdiende meer dan haar sporen door haar inzet voor de huisarbeidsters in India en haar inzet voor de armen in Mumbai. In 1963 vertrok ze als Vlaamse missiezuster – met de boot duurde dat toen 28 dagen – naar India om er te werken in het instituut voor doven en blinden van de zusters van de jacht. Drie jaar later startte ze een studentenbeweging op die sensibiliseerde voor de rechten van de armsten. Van de studentenbeweging ging het naar de huisarbeidsters: op een dag bracht ze een groep van zes piepjonge thuisarbeidsters bij elkaar. En van daar ging het verder.

Ze trok zich het lot aan van kinderen uit arme dorpen die om te overleven via tussenpersonen als huisarbeidster naar de steden werden gebracht. En daar vaak in erbarmelijke omstandigheden, rechteloos en schaamteloos werden uitgebuit als huisslaafjes. Vanuit dat eerste groepje ontstond een hele beweging, inmiddels actief in 23 staten van India, een beweging die opkomt voor de rechten van huisarbeidsters, efficiënt actie voert tegen slavernij en andere uitwassen van de thuisarbeid.

Die beweging is er inmiddels een om 'u' tegen te zeggen, met sterke kernen van militantengroepen, met een netwerk van contacten in de dorpen en steden, die slachtoffers van misbruik helpen en opkomen voor hun rechten. Een waardig loon, een beschermd statuut, bescherming tegen uitbuiting en misbruiken, tegengaan van kinderarbeid, … Intussen is die national domestic workers movement die ze aanstuurde als nationale coördinator een massabeweging geworden.
Niet te beroerd om af en toe wat tegen de schenen te stampen van machthebbers als dat nodig is. Kritisch over de kerk. Een principiële keuze voor de zwaksten. Niet enkel caritas, maar opkomen voor rechtvaardigheid hier en nu. Een harde werker. Een beroepsagitator, om het met Paul Vandenboeynants te zeggen. De gave van het woord, van de inzet, van de bewogenheid, de gedrevenheid. En de redelijkheid om tot resultaten te komen. Met een lange lijst van resultaten in diverse Indiase deelstaten: minimumlonen voor huisarbeidsters, verbod op kinderarbeid. Acties voor een rechtvaardig loon, voor een leefbare arbeidstijd.

De laatste jaren vindt Jeanne Devos, inmiddels 75 jaar jong maar vinnig en strijdbaar als een Hagelandse pony, ook in België wat meer erkenning en bekendheid voor haar werk. Een tournee langs KAV –afdelingen, een opgemerkte passage op het ACW en LBC congres, binnenkort een toer langs ACV-organisaties en op het nationaal congres, genomineerd als grootste Belg, genomineerd voor de Nobelprijs van de vrede. En kersvers ereburger van de stad Leuven.
Die Jeanne Devos was uiteraard de geknipte madam om samen met Pia Stalpaert vanuit het ACV deel te nemen aan de commissie op de ILO die hier werkt aan een conventie én een aanbeveling op wereldniveau rond de erkenning van huisarbeid. Pia, gepokt en gemazeld in het Belgisch vakbondswerk van die sector; Jeanne niet te kloppen in datzelfde werk in een ander continent.

Volgens mij wordt het een goede conventie en een sterke aanbeveling.

De start van de commissie thuisarbeid

2010-06-03T06:40:00.003+02:00

Vandaag is de conferentie echt van start gegaan. Ook de commissie rond domestic work is gestart. Tijdens de eerste officiële vergadering werden de voorzitters van iedere groep - regeringen, werkgevers en werknemers - benoemd.Ik weet niet of het toeval is, maar het is bij ons zeer Aziatisch getint.

De voorzitter voor de regeringen is van de Filipijnen, de voorzitter van de werkgeversgroep komt van Bangladesh en onze voorzitter van de werknemersgroep is van Singapore. Deze namiddag konden de voorzitters van iedere groep hun inleidende speech geven.

De werkgevers hebben onmiddellijk de toon gezet. Zij zijn tegen een conventie voor domestic workers, want te veel regelgeving zou alleen maar leiden naar een vermindering van de tewerkstelling, of zou volgens hen de deur openzetten naar de meer informele circuits.Maar dit verhaal kennen we natuurlijk wel.

Onze voorzitter Halima Jakob, vakbondsvrouw en senator in Singapore, is in de tegenaanval gegaan. Zij heeft er vooral op gewezen dat wij dit jaar en volgend jaar een historische vergissing kunnen rechtzetten. Wij kunnen in onze werkgroep geschiedenis schrijven. Huisarbeiders kunnen via een conventie eindelijk het respect krijgen dat zij verdienen. Zij moeten aanzien worden als werknemers, zij moeten net zoals alle andere werknemers die werken voor hun brood, recht hebben op een eerlijke verloning, rustdagen en recht op sociale zekerheid. In tegenstelling tot wat sommige werkgevers of regeringen denken, word je niet als huisarbeider geboren. Je bent er niet om te dienen, maar om je brood te verdienen.

Daarom mogen huisarbeiders niet uitgesloten worden van alle bestaande conventies. Halima Jakob wees ook op de verantwoordelijkheid van de regeringen. Ook domestic workers zijn burgers van hun land. Zij moeten door hun regeringen beschermd worden tegen slavernij en uitbuiting.

Na een daverend applaus, vooral van de tientallen domestic workers in de zaal, kwamen de regeringen aan het woord. Enkelen zijn voorstander van een goede reglementering, anderen zullen nog moeten overtuigd worden. Het worden sowieso spannende dagen. Waarin wij vanuit alle continenten samenwerken en mensen proberen te overtuigen van de noodzaak van een goede reglementering voor domestic workers.

De aanwezigheid van de vele domestic workers geeft aan de onderhandelingen een extra dimensie. Deze vrouwen voelen zich eindelijk ernstig genomen. Hun enthousiasme is voor ons een extra motivatie.

Boeman Europa

2010-06-03T06:36:00.002+02:00

Vandaag is ook de commissie werkgelegenheid van start gaan. Of zoals dat hier heet: de Committee for the Strategic Objective for Employment. Dat verwijst naar de strategische objectieven van de Internationale Arbeidsconferentie(IAO). Twee jaar geleden keurde de Internationale Arbeidsconferentie de baanbrekende Verklaring over Sociale Rechtvaardigheid goed. Een antwoord op de sociale dimensie van de globalisering. Wat laat, maar tegelijk mooi op tijd, net voor het uitbreken van de financiële crisis. Vier strategische objectieven in die Verklaring: werkgelegenheid, sociale bescherming, normen (minimumregels dus) en sociale dialoog. En met ook de afspraak dat regelmatig de balans zou worden opgemaakt voor die vier thema’s. In het IAO-jargon heet dat nu het “recurrente item”. Te beginnen met werkgelegenheid.

Dat recurrente item heeft vanaf dit jaar ook zijn effect op de commissie voor de toepassing van de normen. Die bespreekt elk jaar, vooraleer ze een aantal probleemlanden bekijkt, een algemene expertenstudie naar de wereldwijde toepassing van bepaalde IAO-normen. Dat is de “étude d’ensemble”. Afspraak is nu dat die studie vanaf dit jaar elke keer zou aansluiten bij het “recurrente item”. Zodat je op deze Conferentie een dubbele discussie krijgt over de werkgelegenheid: in de commissie werkgelegenheid én in de commissie normen. Niet zomaar parallel. Want vrijdag in de vooravond ontvangt de commissie werkgelegenheid een tripartiete afvaardiging vanuit de commissie normen. Met dan uiteraard Luc Cortebeeck voor de werknemersgroep. Die delegatie komt de conclusies presenteren van de besprekingen over werkgelegenheid in de commissie normen. Hopelijk in consensus. Zo niet in verdeelde slagorde.
Omwille van dat dubbelproces daarom ook deze ochtend al overleg in de werknemersgroep, om goed af te stemmen wat in de beide commissies moet gebeuren. Voor een deel nog wat tasten en zoeken. Iedereen is wat onwennig in de nieuwe benadering. Maar met de vaste wil om de regeringen te confronteren met de dubbelspraak: wel de volledige werkgelegenheid onderschrijven, maar tegelijk een economisch of budgettair beleid voeren dat daarop haaks staat.

Dat laatste kwam al snel centraal te staan in de openingsstatements in de commissie werkgelegenheid deze namiddag. Opvallend hoe de wijde wereld, althans langs werknemerskant, zich bijzonder veel zorgen maakt over het versnelde saneringsbeleid in de Europese landen. Want een drastische, synchrone opkuis van de overheidsfinanciën, onder de terreur van de financiële markten, dreigt het prille herstel te fnuiken. Het maakt het nog hallucinanter vanuit het thuisfront te horen dat deze week van de Belgische verkiezingscampagne vooral in het teken staat van wie het snelst en het meest wil saneren.

De Belgische regering gaf in de commissie werkgelegenheid tegengas tegen een versnelde sanering en bepleitte dat recht zou worden gedaan aan de toekomstige conclusies van de commissie normen. Dat viel bij de werknemersgroep in goede aarde. En het is de verdienste van Josly Piette, de Belgische delegatieleider.

Josly, a man for all seasons

2010-06-02T17:53:00.002+02:00

Wie de foto van de Belgische delegatie tijdens de openingssessie bekeek, heeft het allicht al opgemerkt. Ook Josly Piette is lid van de Belgische delegatie.

En niet zomaar een lid: Josly is dit jaar de chef van de gehele Belgische delegatie op de ILO conferentie. Josly aan u voorstellen hoeft allicht niet: hij was de vorige Minister van Arbeid in de beginperiode van deze legislatuur toen de regering Leterme maar niet van start raakte. Onder meer de wet waarmee de werknemersvertegenwoordiging in KMO’s werd geregeld, loodste hij door het sociaal overleg en door het parlement. Maar Josly was ook voordien al een Bekende Belg: jarenlang was hij als algemeen secretaris van het ACV onze Franstalige numero uno.

Alle nationale delegaties in de internationale arbeidsorganisatie hebben een delegatieleider die verantwoordelijk is voor de gehele tripartite afvaardiging. België heeft de goede gewoonte om die functie bij beurtrol toe te wijzen aan iemand die zijn sporen verdiende in het sociaal overleg. Dit jaar werd Josly door de Belgische regering aangewezen als delegatieleider.

De eerste dag

2010-06-02T11:49:00.002+02:00

Gisteren 1 juni was het hier in Genève vooral een dag van procedures. Dat komt omdat de ILO-conferentie is samengesteld uit drie groepen die elkaar voor de eerste keer onmoeten bij het begin van de conferentie. En het dan liefst snel eens moeten worden over wie welke commissie gaat voorzitten, hoe de delegaties verdeeld worden, wie in welke commissie gaat zetelen. En vermits er niet één wereldvakbond is die dat allemaal vooraf kan regelen, wordt dat op de conferentie afgesproken. Met op dinsdagvoormiddag een bijeenkomst van ITUC waar met de leden van ITUC afgesproken wordt wie zal worden voorgedragen voor welke commissie.

Maar ITUC is langs vakbondskant niet de enige, zij het wel de grootste internationale speler. Er zijn ook de Chinese vakbonden, de Cubaanse en Venozolaanse die hun eigen overlegstructuur hebben. In de namiddag was er dan een eerste bijeenkomst van de gehele werknemersgroep, met àlle vertegenwoordigers van vakbonden van de hele wereld en van alle strekkingen.

Daar werd ook Luc Cortebeeck terug verkozen als voorzitter van de werknemersgroep in de Commissie voor toepassing van de normen. Dat gebeurde met applaus en op voordracht van de Columbiaanse vakbonden. Die commissie van de normen is zonder meer de belangrijkste commissie van deze conferentie. Het is de commissie die toekijkt op de naleving van de normen door al die lidstaten. En landen op het matje roept.

Zonet, het is nu woensdagmorgen, was er de eerste officiële plenaire openingsbijeenkomst van de ILO-conferentie. Een enorme zaal, met delegaties uit àlle landen. Met de formele goedkeuring van al die voordrachten zodat de conferentie eindelijk van start kan. Net als vorig jaar was er eerst nog een manifestatie van Iraanse betogers die op het podium klommen met een oproep om de Iraanse delegatie uit de ILO te zetten. En foto’s droegen van vermiste politieke gevangenen.
Binnen een kwartier gaat mijn commissie over Aids van start. Wordt vervolgd.

Morgen maandag (bis).

2010-05-30T21:04:00.003+02:00

Morgenavond hebben we afspraak in Divonne-les Bains, een Frans stadje in de buurt van Genève waar we met de ACV-delegatie logeren. Dat wordt terug onze stek van waaruit we twee weken lang, sommige collega’s drie weken, de jaarlijkse conferentie van de ILO volgen. Het is er beduidend goedkoper logeren dan in het dure Genève, dus pendelen we van daaruit dagelijks de dertig km naar Genève. En daarom wacht ons morgen een autorit van zo een 800 km. Mijn valies staat klaar, de autokoffer was vrijdag op kantoor al behoorlijk geladen met kartonnen dozen en allerlei materiaal dat mee moet.

Ginder treffen we het gezelschap van Luc Cortebeeck, Pia Stalpaert, Andrée Debrulle, Veronique Rousseau, Chris Serroyen, Gilbert De Swert, Katrien Verwimp. En Jeanne Devos. En wat al die ACV-collega’s daar gaan doen ?

Luc Cortebeeck, Loek Korttebeck zoals ze dat daar onnavolgbaar uitspreken, gaat er weer de werknemersgroep voorzitten in de Commissie van de Normen. Die gaan weer een 25tal landen selecteren die wel ILO conventies ondertekenden, maar in de fout gingen bij de naleving van die normen. En dat gaat niet om kleinigheden, maar om fundamentele internationale minimumregels als vakbondsvrijheid, kinderarbeid, collectief overleg, arbeidsveiligheid, discriminatie, …Luc’s team moet er om dat werk in goede banen leiden, goed gestoffeerde dossiers hebben. Niet in het minst om weerwerk te kunnen bieden aan de pleidooien van de landen die op het matje worden geroepen. Want die brengen dikwijls een hele batterij aan lobbywerk, juridisch en retorisch talent in stelling om te ontsnappen aan een negatieve beoordeling in het rapport van de commissie.

En dat dossierwerk moet noodgedwongen ter plaatse gebeuren: de selectie van de 25 landen gebeurt immers pas ter plekke, tijdens de eerste week op basis van voorbereide experten-rapporten en onderzochte klachten over tientallen landen. Die selectie is alvast een eerste moeilijke beslissing van die tripartite commissie. Een commissie met in elk van de geledingen een bonte samenstelling van afgevaardigden uit alle hoeken van de wereld en van alle denkbare strekkingen. Een onderhandeld compromis tussen de werkgevers en werknemersdelegatie over die selectie geeft de doorslag. Dat geduldig onderhandelen, eerst binnen de werknemersgroep en nadien met de werkgevers en de hele commissie is het werk voor de eerste week. Veronique Rousseau van onze internationale dienst, en Andrée Debrulle van onze studiedienst houden de backoffice recht, samen met Gilbert Deswert en Katrien Verwimp die ook elk een aantal landendossiers voor hun rekening nemen.

Pia Stalpaert van ACV Voeding en Diensten en Jeanne Devos hebben een andere opdracht. Dit jaar wordt gewerkt aan een ontwerp van een ILO conventie en een aanbeveling rond waardig werk voor huisarbeid en dienstbodes. Zij gaan daar aan de kar trekken voor een internationale norm. Wij zijn heel fier dat zuster Jeanne Devos, die in India zoveel ervaring heeft opgedaan en prachtig werk doet tegen de uitbuiting van kinderen in de meer bemiddelde gezinnen, deel uitmaakt van onze ACV-delegatie. Ze komt in deze blog vast later nog aan bod.

Chris Serroyen volgt de discussies over een wereldwijde strategie voor meer en betere tewerkstelling, een meer dan belangrijk thema in crisistijd.

En zelf ga ik naar de AIDS-commissie. Dat zou dit jaar moeten kunnen afgerond worden met een officiële ILO aanbeveling. Over dingen zoals de vraag of werkgevers AIDS testen mogen afnemen van hun werknemers. En of landen mogen weten of migranten seropositief zijn. Zo een aanbeveling moet dan in alle lidstaten met de regelgevende macht worden besproken. Daarover later meer. Nog één keer slapen. En 800 km rijden.

A disaster for Turkey and the Turkish people and workers (ILO-missie in Turkije 8 en einde)

2010-03-10T07:54:00.004+01:00

Het eindgesprek met de vice-minister van arbeid verliep heel moeilijk. Wij konden hem meedelen dat alle sociale partners opnieuw bereid waren een Bursa-overleg bis te organiseren, zodat opnieuw een basis van een nieuwe wetgeving kon worden uitgewerkt. Vanuit de ILO zou de nodige ondersteuning kunnen geboden worden om alle problemen op te lossen. Ook de grootste organisatie zoals Turk-is en de werkgevers, die voordeel kunnen halen uit de huidige regeling, verklaarden zich ten aanzien van ons bereid die voordelen op te geven, omdat ze in de toekomst toch niet houdbaar blijven.

De vice-minister zei dat dit niet kon en liet onmiddellijk de sociale partners opbellen. De hevige gesprekken konden we wel horen, maar natuurlijk niet begrijpen. Een afsluitend gesprek met werkgevers, werknemers en regering bleek onmogelijk te zijn. Uiteindelijk werd aangekondigd dat de regering de sociale partners opnieuw na maanden van radiostilte zou uitnodigen, op 11 maart, niet met ons als pottenkijkers. Bij het einde van de slotvergadering daalde de toon van het gesprek en werd gezegd dat wij ondanks de moeilijke besprekingen altijd welkom zouden blijven.

In ons eindverslag konden we enkel aangeven dat er ondanks de vroegere en de huidige missie, ondanks de geboden technische ondersteuning, op geen enkele wijze vooruitgang werd geboekt. Nu reeds is zeker dat Turkije voor conventie 87 opnieuw ter verantwoording zal worden geroepen tijdens de Internationale Arbeidsconferentie van juni dit jaar. Wij zullen ons verslag ook overmaken aan de Europese Unie. De opening van het 'social chapter 19', één van de vele belangrijke voorwaarden voor de toetreding van Turkije tot de Europese Unie, zal voorlopig wellicht onmogelijk zijn. "A disaster for Turkey and the Turkish people and workers," zo verwoordden wij ten aanzien van elkaar onze gevoelens aan het einde van de missie. Een gemiste kans. Wij kunnen enkel hopen dat door ons verslag ogen worden geopend en dat het een startpunt kan zijn voor de verbetering van de situatie van de werknemers. Einde blog Turkije.

Een moeilijke missie (ILO-missie in Turkije 7)

2010-03-09T22:40:00.006+01:00

De missie werd ingezet met een bezoek aan een seminarie dat de Europese Unie in Ankara organiseerde over syndicale vrijheid en sociaal overleg in de publieke sector. We gaven er een korte inleiding over het doel van onze missie en de problemen die de ILO vooraf had vastgesteld. Bij de start van de missie ontmoetten we de vice-minister van arbeid, 'hogerop' zouden we niet geraken. De nieuwe minister van arbeid was op reis. De minister van de staat, te vergelijken met onze minister van het openbaar ambt, was niet beschikbaar. Dit is veelzeggend. Een 'high-level-mission' van een organisatie van de Verenigde Naties zoals de ILO heeft normaal automatisch toegang tot alle niveaus van de wetgevende, de uitvoerende en de gerechtelijke macht. Bij vorige uitgaven in andere landen stelde dit geen enkel probleem. Bij het einde van het bezoek werd overigens telkens verslag uitgebracht bij de president en of de eerste minister. Niets daarvan in Turkije, omdat we -dixit de vice-minister van arbeid - niet konden aantonen dat we daartoe een officiële aanvraag hadden ingediend."

Belgisch ambassadeur Pol Dewitte gaf ons gelukkig veel informatie en steunde ons sterk. Hij bracht ons ook in contact met de permanente vertegenwoordiging van de Europese Unie in Turkije. Dit was bijzonder interessant voor onze delegatie en de Europese Unie toonde zich op haar beurt erg geïnteresseerd in ons verslag. Bovendien zal het verslag van onze missie ook dienstig zijn voor het toekomstig Belgisch voorzitterschap van de Europese Raad.

Een goed onthaal kreeg de missie bij alle sociale partners. Wij bezochten de drie vakbonden van de openbare sector. Dat deden we ook bij de drie confederaties van de privé-sector. Turk-is is de meer conservatieve, de oudste en grootste vakbond en vertegenwoordigt 2 miljoen leden. Hak-is werd opgericht als een islamitisch ideologische vakbond en vertegenwoordigt 310 000 leden. Ze onderhoudt goede relaties met de AKP, de partij van premier Erdogan. Disk is een eerder links-progressieve vakbond. Ze scheurde af van Turk-is en heeft 376 000 leden. Ook het bezoek bij de werkgeversorganisatie TISK was hoopgevend. Volgens de voorzitter moet Turkije dringend evolueren naar het Europees sociaal model en moet de sociale regelgeving conform de ILO-normen en het Europees sociaal charter worden gewijzigd. Hij is een groot voorstander van een Turks lidmaatschap van de Europese Unie. De voorzitter van de sociale commissie van het Parlement ontving ons vriendelijk, maar hield zich wel aan het klassieke officiële Turkse standpunt.

Een stap terug (ILO-missie in Turkije 6)

2010-03-09T22:07:00.004+01:00

In 2008 waren we hoopvol. De werkgevers en vakbonden hadden zich gedurende enkele dagen teruggetrokken in Bursa. Ze kwamen terug met een akkoord over de syndicale vrijheid en het sociaal overleg. De minister van arbeid zette het om in een ontwerp van wet dat werd ingediend in het Parlement. Niet dat alles al helemaal OK was volgens de Geneefse regels, maar toch was de vooruitgang groot. De zwaarste van de in het vorige stukje geciteerde problemen werden opgelost. Maar even later verdween de minister om ongekende redenen van het toneel. Er kwam een nieuwe minister van arbeid en die trok het wetsontwerp terug.

En de nieuwe minister maakte een nieuw ontwerp, niet meer op basis van het akkoord van Bursa. De dag voor ons vertrek naar Turkije kreeg ik het in handen. Ik heb het bestudeerd tijdens de reis en zag onmiddellijk de vele inbreuken op de vrijheid van vereniging, zoals beschreven in de Conventie 87. Turkije had opnieuw een stap terug gezet.

Wat schort er dan? (ILO-missie in Turkije 5)

2010-03-07T23:15:00.005+01:00

In bijdrage 3 kon u al lezen dat het grootste aantal werknemers tot de openbare sector behoort. Meer dan 450 000 ambtenaren mogen zich echter niet aansluiten bij een vakbond. Ook kunnen ze niet over hun arbeidsvoorwaarden onderhandelen.

Werknemers met een tijdelijk contract mogen niet toetreden tot een vakbond. Om lid te worden moet je dit (tegen vergoeding) laten betekenen door een notaris, alle gegevens moeten daarna doorgegeven worden aan de overheid. Men moet tien jaar in een bepaalde onderneming werken en de Turkse nationaliteit hebben om vakbondslid te kunnen worden. Er zijn vele voorbeelden van discriminatoire behandeling van vakbondsleden door werkgevers en er zijn zelfs vele ontslagen om die reden, ondanks een zogenaamde wettelijke bescherming.

Om vergaderingen en betogingen te organiseren moet je de toelating hebben van de provinciegoeverneur. De politie moet toegelaten worden, ook op de interne vergaderingen. De vergaderingen moeten in het Turks doorgaan, niet in de streektaal. Niet werken binnen de regels kan leiden tot opheffing van de organisatie en zware (gevangenis)straffen voor de leiders.

Om te kunnen onderhandelen in een onderneming moet een vakbond 50% + 1 leden hebben binnen het bedrijf en bovendien ook nog 10% binnen de betrokken sector nationaal. Dus enkel één organisatie kan de onderhandeling voeren. Door de overheid worden de gegevens over vakbondslidmaatschap bewust verminderd om onderhandelingen onmogelijk te maken.

Bij syndicale acties wordt zwaar ingegrepen door de politie. De beelden van het optreden van de politie tegen de 1-mei bijeenkomsten in Istanboel worden jaarlijks over de hele wereld uitgezonden. Collectief opkomen voor uw mening wordt vlug aanzien als het verstoren van de openbare orde.

In de publieke sector is het officieel niet toegestaan te staken. Solidariteitsstakingen, algemene stakingen, langzaamaanacties en bedrijfsbezettingen kunnen niet. Stakingen over het niet toepassen van cao's zijn verboden. Deelnemen aan niet toegelaten stakingen kan tot gevangenisstraffen leiden.

Enkel 4 tot 5 mensen mogen piket vormen, er mogen geen tenten gezet of spandoeken gebruikt worden om aan te geven waarover de staking gaat. Niet-leden mogen niet staken. Minstens 30 vaste werknemers moeten bij staking in het bedrijf toegelaten worden. In vele ondernemingen haalt men dit getal niet, gezien de meeste mensen een tijdelijk contract hebben. Stakingen worden in de praktijk dus zo goed als onmogelijk gemaakt.

De overheid komt tussen in de uitwerking van de statuten en de werking van vakbonden.

(Bron: Internationale Arbeidsorganisatie Genève en Internationaal Vakverbond Brussel.)
Wordt vervolgd.

Waarom deze missie? (ILO-missie in Turkije 4)

2010-03-07T22:41:00.007+01:00

De stukjes die voorafgaan, zijn er niet zomaar voor de mooie woorden. Ze schetsen de omgeving en geven de sfeer weer waarbinnen de sociale verhoudingen zich afspelen. Over Turkije is publiek erg weinig geweten, ook al bezoeken massa's Belgen en andere Europeanen dit mooie land. Wanneer een zogenaamde 'high-level mission' ter plaatse afstapt, dan heeft dat zijn redenen. Vanuit de 'International Labour Organisation - de ILO' of de Internationale Arbeidsorganisatie van de Verenigde Naties werd dit type missie slechts voor de derde keer uitgestuurd. De vorige missies van hetzelfde type vonden plaats in Colombia (2005) en Guatemala (2009). Ook al mag je de toestand in deze landen niet met deze van Turkije vergelijken, toch is de situatie ook hier sociaal erg zorgwekkend.

De beslissing over de missie werd genomen door de voltallige Internationale Arbeidsconferentie in juni 2009. Vastgesteld werd dat het niet goed loopt met de vrijheid van vereniging en het recht om vrije vakbonden op te richten; anders gezegd: dat je niet zonder risico vakbondslid wordt in Turkije. De andere regeringen vonden het in meerderheid prima een missie te sturen, maar wilden er zelf niet bij betrokken worden, gezien de Europese Unie onderzoekt of Turkije aan de voorwaarden voldoet om tot de Europese Unie toe te treden. Het sociale 'chapter 19' (met onder meer de toepassing van de ILO-conventies en het Europees sociaal charter) is in onderzoek en het is logisch dat de Europese lidstaten geen rechter en partij wilden zijn. Het waren dus dhr. Ed Potter, mijn Amerikaanse werkgeverscollega en ik die de delegatie leidden, sterk ondersteund door mevr. Cleopatra Doumbia-Henry, de directrice van het 'standardsdepartment' van de Internationale Arbeidsorganisatie uit Genève die op haar beurt vergezeld werd door een 'legal officer' en door het ILO-bureau van Ankara. Dat de Turkse regering niet tuk was op de missie werd duidelijk door het vele voorafgaande diplomatieke werk dat nodig was om de missie echt te laten doorgaan. Uiteindelijk lukte het een korte missie te sturen, vorige week van 2 tot en met 5 maart 2010. De missie was heel intensief, met lange dagen en heel korte nachten en ze verliep vooral heel moeilijk.

Het andere Turkije (ILO-missie in Turkije 3)

2010-03-07T21:39:00.005+01:00

Ankara, de hoofdstad ligt in centraal Anatolië. Er heerst een landklimaat, dat zouden de delegatieleden geweten hebben. Zon bij het aankomen, maar helemaal niet het aangename lenteweer wat je daar nu spontaan verwacht. Een koude doordringende noordoostenwind was overheersend en de missie eindigde in de plensende regen. Nog iets meer landinwaarts ontspringen de Tigris en de Eufraat, de rivieren waartussen de auteurs van het "Oude Testament" het "Aards Paradijs" hebben bedacht. De stromen lopen door naar Syrië en Irak en vormen daar het rijke oude "Tweestromenland." Die positieve beelden hebben we niet meer voor ogen wanneer we aan Irak denken. Maar in Turkije zie je wel al vanuit het vliegtuig hoe onder meer de streek rond Ankara mooi bewerkt is. Eén derde van het land wordt gecultiveerd. Het landschap is totaal verschillend van de kuststreek, niet zo bergachtig maar meer golvend, onze Ardennen, maar dan met heel weinig bomen. Bruine vruchtbare grond, niet het okergeel van de woestijnlanden iets verderop. Op sommige heuvels ligt zelfs wat sneeuw.

Ankara ligt ver van alles, in "the middle of nowhere", geen zee, en tot heel ver in de omgeving, geen andere steden. Er liggen mooie vlakke autowegen, ook in de stad is de kwaliteit van de wegen goed. Wat een verschil met onze door de winter geteisterde heirbanen. Er wordt flink gebouwd aan kleurrijke en verzorgde appartementsgebouwen. Er zijn verzorgde winkelstraten. Het is een grote stad, met 3,5 miljoen inwoners. Als ik het lege binnenland overvlieg, vraag ik me af waar die 72 miljoen Turken wonen. Maar die hebben natuurlijk de kusten opgezocht en die hebben ze in overvloed.

23 miljoen mensen behoren tot de actieve bevolking. De informele economie is iets belangrijker dan de formele en van de officieel geregistreerde werknemers werken er meer in de openbare dan in de privé-sector. Het land wordt voorbereid op moderne tijden, een groot deel van de verstaatste economie wordt geprivatiseerd. Dat verloopt niet zonder horten en stoten. Ook dat aspect zouden we tijdens de missie ontmoeten. Het land wordt op zijn westers geïndustialiseerd, de ondernemers kijken met veel verwachting naar de Europese markt. Is Europa dan toch dichtbij?

Lekenstaat (ILO-missie in Turkije 2)

2010-03-07T20:39:00.005+01:00

Mustafa Kemal Atatürk stichtte in 1923 het moderne seculiere Turkije met als belangrijk kenmerk een strikte scheiding tussen de Islam en de staat. De huidige meerderheid, de conservatieve AKP (Gerechtigheids- en Ontwikkelingspartij) staat met eerste minister Erdogan echter wel dichter bij de Islam en dat leidt soms tot spanningen, vooral met het leger, dat zich als de behoeder ziet van de lekenstaat. Voor twee weken werden 40 militairen opgepakt door de politie, zij worden ervan verdacht een staatsgreep te hebben beraamd. In 1960, 1971 en 1980 waren er al staatsgrepen. Een ander probleem is de plaats van de Koerden, de Turken zeggen dat zij binnen het politieke systeem een plaats krijgen. Maar de Koerdische PKK wil ronduit een onafhankelijke staat. Deze week zijn in ons land een aantal Koerden opgepakt die verdacht worden te behoren tot de terroristische vleugel van de Koerdische onafhankelijkheidspartij PKK. 5000 Koerden (uit gans Europa) protesteerden gisteren in Brussel tegen hun aanhouding.

De politieke spanning in Turkije is duidelijk dreigender dan het gehakketak tussen Vlamingen en Walen bij ons. Die zorgt dus voor een permanent gevoel van wantrouwen tussen regering en leger, tussen politiek en het middenveld, tussen Koerden en Turken, tussen politiek en pers ... . En wantrouwen is niet de beste basis om tot een echte vrijheid van vereniging te komen en dat zouden wij merken tijdens deze missie.

Fotoland (ILO-missie in Turkije 1)

2010-03-07T20:23:00.009+01:00

Turkije was voor ons in onze kinderjaren een ver en vooral een vreemd land. Inmiddels kunnen heel wat Belgen er zich iets bij voorstellen. Sedert in betere tijden het Belgisch toerisme de Middellandse Zee overstak om in massa neer te strijken aan de kusten van Izmir, Kusadasi of Antalliah, hebben we een beeld van afwisselend overbebouwde kuststeden en gelukkig hier en daar nog betoverende plaatsen. De Aya Sofia, de Blauwe Moskee of de Bosporus zijn, sedert de citytrips ook Istanboel aandoen, op veler netvlies gebrand. Efeze, Aspendos en Sagalassos hebben menig liefhebber van de oudheid en de archeologie kunnen bekoren. De rijke geschiedenis van de Hettieten, de Armeniërs, de Grieken, Romeinen tot de Ottomanen verrast velen. Omdat deze voor een groot deel ontbrak in onze geschiedenisboeken en vooral omdat, meer dan we vroeger dachten, een stuk van onze geschiedenis zich daar afspeelt. Historisch, maar ook geopolitiek, economisch en sociaal zou de toetreding van Turkije tot de Europese Unie positief kunnen zijn. Is Turkije er klaar voor? Die vraag zou meermaals terugkomen tijdens deze missie.

Pittsburgh: vooruitgang, maar er blijft nog veel te doen

2009-09-28T17:47:00.002+02:00

Werkgelegenheid in het centrum van het herstel.

Ten aanzien van de G20 in Londen is er zeker vooruitgang geboekt, maar er zijn ook punten waarover de internationale vakbeweging bezorgd is. Waardig werk en jobs staan centraal in de eindverklaring, een herstel is slechts echt als ook de werkgelegenheid er opnieuw op vooruitgaat. Maar daar zijn we lang niet aan toe en zelfgenoegzaamheid is volkomen uit den boze. Concreet wordt voor begin 2010 een vergadering van de ministers van werk van de G20 aangekondigd. Daar moeten concrete maatregelen voor het behoud en het creëren van werkgelegenheid worden uitgewerkt. De uitvoering van het "Global Jobs Pact" van de Internationale Arbeidsorganisatie is daarbij een doelstelling. De IAO zal daarbij betrokken worden, het Internationaal Vakverbond vraagt ook dat de internationale sociale partners: werkgevers en werknemers er hun rol kunnen spelen.

Financiële regulering blijft belangrijke zorg.

Wij maken ons wel sterk zorgen over "de Raad voor Financiële Stabiliteit." Die werd door de G20 in Londen opgericht om een internationaal kader voor regulering van de financiële sector uit te bouwen. Deze werkt echter heel verborgen, zonder transparantie. Dat geeft de financiële lobbies, die deze crisis veroorzaakt hebben, de kans om opnieuw veel invloed uit te oefenen en de zo noodzakelijke regulering af te zwakken.

IMF stelt onrechtvaardige voorwaarden.

Het Internationaal Monetair Fonds krijgt nog meer belang. De vele middelen die in Londen waren toegekend, moeten naar behoeftige landen gaan. Het IMF blijft echter voorwaarden van sociale afbraak stellen. Terwijl de G20 voor zichzelf terecht menen dat er verder moet geïnvesteerd worden in werk. Dit kan de werkloosheid in arme landen nog sterker de hoogte injagen dan de OESO en de IAO hebben ingeschat.
Het Internationaal Vakverbond zal blijven werken op die zwakke punten.

Belasting op financiële transacties

Wel positief is dat op ons aandringen een kader wordt uitgewerkt om een belasting te heffen op financiële transacties (verrichtingen). Als dit lukt, betaalt de financiële wereld terecht mee de crisis. Dit zijn middelen die dan niet bij de gewone werknemers of sociale zekerheidstrekkers moet gezocht worden.

De G20 bouwt een soort permanent secretariaat uit, wat de opvolging van de beslissingen beter mogelijk maakt.
De volgende topvergadering vindt plaats in juni 2010 in Canada.

Zo, hier eindig ik voorlopig weer mijn blog. Dank aan al diegenen die deze gevolgd hebben. Een blog bijhouden is een zware bijkomende belasting met veel nachtwerk. Maar in de pers heb ik weinig van deze informatie teruggevonden. Ik hoop dat u er iets aan had.

Het kweken van betweters

2009-09-27T16:17:00.005+02:00

Neen, ik weet ook niet hoe het moet. Maar wij denken na met velen, ook internationaal, wij spreken met instellingen en regeringen en horen hoe genuanceerd de antwoorden en voorstellen zijn. België stelt internationaal steeds minder voor en was nu weer op een haar na, zijn plaats bijna kwijt in het IMF. Dat is erg want dat hoeft helemaal niet. Er waren uitgerekend 2 Belgen om en rond de G20, twee vakbondsleiders, stel u voor, de ene namens de Europese vakbeweging, de andere namens de wereldvakbeweging.

Wat wij daar niet gehoord hebben is dat er nu onmiddellijk moet gehakt worden. Dat integendeel moet geïnvesteerd worden in werk en sociale zekerheid. Dat wel moet nagedacht worden hoe financiële transacties moeten belast worden om de last niet te leggen bij de gewone mensen. Want dat we in de staatsfinancieën geen krater mogen laten bestaan, is voor iedereen duidelijk.

Belgische media, financiële en economische goeroes die dagelijks hun waarheden over de bevolking uitgieten, CD&V- jongeren, VLD-jongeren enzovoort zouden moeten beseffen dat zware ingrepen nu en het leggen van de lasten bij de gewone werknemers niet de goede antwoorden zijn om de komende generaties te dienen. De crisis heeft in de wereld heel wat veranderd en de oude liberale methoden zijn zeker niet meer vanzelfsprekend. Maar om dit te zien, moet het gezichtsveld breed genoeg zijn. En dat leer je niet meer van TV of lees je niet meer in de kranten. Wat in Pittsburg gebeurde was nauwelijks aan de orde in de media bij ons, buiten een groepsfoto van de first ladies of de blik van Obama als zijn Michelle Balkenende nogal dicht benadert.

Zo creëert onze maatschappij betweters, die enkel met de tele inzoomen op de kleine gebeurtenissen bij ons omdat ze geen breedhoeklens meer hebben. Dat hoeft ook niet, want niet sexy en te weinig commercieel. Hoe meer ik in het buitenland werk, hoe meer ik de maatschappelijke armoede bij ons zie. Wij als vakbonden hebben hier zeker een opdracht van informatie en vorming, maar ook de politiek, het onderwijs en zeker de media.

"La" Merkel

2009-09-27T15:53:00.010+02:00

In de contacten die ik in dit kader vroeger en nu had, is het staats"man"schap van Merkel niet te onderschatten. Zij spreekt officieel steeds Duits, niet in de contacten. Daar spreekt zij perfect Engels, zij wordt voor haar talen bijgestaan door de dame met de grijze lok naast haar op de foto, die haar redenering compleet volgt en efficiënt één of ander woord toefluistert. Onze Russische collega krijgt een antwoord in perfect Russisch - zegt hij - niet vergeten, zij is van Oost-Berlijn.

Er is niet alleen de talenkennis. Zij heeft een degelijk voorbereid antwoord op onze voorstellen en vragen. Zij vertrekt van een sociaal gereguleerd marktdenken. Zij vindt het opnieuw uit en geeft het actueel vorm. Zij staat achter de rol van de IAO, wil het charter over duurzaamheid en sociaal recht, wil meer regulering in de financiële sector, zegt ons op de man af wat kan en wat niet kan, enz. . Zij weet alles dus perfect in een internationaal kader te plaatsen.
Zo denkt ook mijn collega Michaël Sommer over haar. Hij hoopte dat de huidige coalitie christen-democraten en sociaal-democraten kon voortgezet worden. Dat wenste ik hem en de Duitse werknemers graag toe. Het heeft echter niet mogen zijn. Hopelijk kan toch de DGB zijn volle rol als vakbeweging blijven spelen en geeft Merkel haar sociale benadering niet op.

Voorzichtig positief

2009-09-27T15:09:00.006+02:00

Zondagnamiddag. Thuisgekomen neem ik de teksten van de G20 door. Ik stel vast dat zij wel de groene scheuten in de economie zien, maar zoals wij zeggen ook zij dat het herstel veel te zwak is. Zij bevestigen onze zienswijze dat nu domweg gaan besparen geen zin heeft, want dat zou de crisis alleen maar versterken. Wel moet het einde van de crisis voorbereid worden. Investeringen in economie en werkgelegenheid bijven dus nodig. Een kwaliteitsvol werkgelegenheidsbeleid is op zijn plaats. Jobs en werkgelegenheid krijgen een duidelijk vooraanstande plaats in de eindteksten. De IAO-conventies moeten gerespecteerd worden. Om dit alles op te volgen en nieuwe impulsen te geven, vergaderen de ministers van arbeid van de G20 in januari 2010, zoals wij gevraagd hebben.

Ik zie ook dat de G20 de controle op de financiële sector verder wil versterken, meerdere maatregelen in het vooruitzicht stelt en de ministers van financiën een opdracht geeft om dit verder uit te werken.

De internationale economische instellingen, zoals het IMF worden hervormd om een beter antwoord op de crisis te kunnen formuleren. Dit kan, maar rekening houdend met onze ervaringen, willen we dit van nabij opvolgen. Het IMF heeft soms gezaaid maar ook gemaaid in sociale voorzieningen, dat heeft vele landen niet geholpen. Dat willen wij absoluut vermijden.

Het charter (een werknemersidee gepromoot door Merkel) dat de principes zou aangeven voor een beleid gericht op duurzame groei en waardig werk wordt aanvaard en moet uitgewerkt worden.

De sociale zekerheid wordt ook opgenomen, wellicht te passief en vooral om armoede te vermijden, niet actief genoeg, te veel als louter vangnet.

De overeenkomsten over energie en klimaat blijven wellicht wat zwakjes. De klimaattop van Kopenhagen blijft dus een grote uitdaging.

Ik besef dat ik te vlug door de bocht ga met mijn evaluatie. Maar ik vertrek zo dadelijk naar Turijn. Daar geef ik morgenvroeg in het IAO-opleidingscentrum les over de werking van de "Commissie van de toepassing van de IAO-normen"

Deze reeks blogs zal ik in de loop van volgende week afsluiten met een meer doorwerkte evaluatie. De G20 teksten blijven wel algemeen, maar toch zijn een aantal principes, zoals gevraagd door ons, opgenomen. Dus ben ik voorzichtig positief, want dit is toch helemaal wat anders dan de besluiten van de vroegere G8 bijvoorbeeld. Er blijft echter wel veel werk aan de winkel

6 regeringsleiders in 60 minuten

2009-09-27T11:45:00.006+02:00

De contacten met staatshoofden en regeringsleiders vragen heel wat voorbereiding. De directeurs van de internationale organisaties willen nog graag naar de vergaderzaal in ons hotel komen. Raar maar waar, de eerste ministers en presidenten hebben minder bewegingsvrijheid omwille van hun agenda's en veiligheid. Onze begeleiders moeten dus per contact zorgen voor vrije doorgang. Een gedeelte van de stad is met hoge stalen hekken afgezet. Die tijdelijke grens wordt niet bewaakt door politiemensen, maar door het Amerikaans leger, flink gehelmde ingepakte en bewapende soldaten, pantservoertuigen, boten met automatisch geweer, helicopters en zeker nog heel veel wat je niet ziet. Maar zij hebben jou wel gezien, dat is zeker.

Onze groep werd opgedeeld. Als geheel zagen wij de Spaanse eerste minister Zapatero, de Japanse premier Yukio Hatoyama, Kevin Rudd: de Australische regeringsleider, president Obama, Bondskanselier Angela Merkel, eerste minister Gordon Brown van het Verenigd Koninkrijk, president Lula van Brazilië, de eerste minister van Canada, de voorzitter van de Europese Commissie Barroso, Mevrouw De Kirchner van Argentinië.

Dank zij een fantastische organisatie en coördinatie van onze collega's van de AFL-CIO - nu was duidelijk veel meer mogelijk dan ten tijde Bush - zagen wij donderdag binnen 1 uur, telkens gedurende 1 uur tegelijk Zapatero, Barroso, Merkel, Obama (20 miuten), Kirchner, Hatoyama. Vrijdag vertrokken wij op 6 uur om voor dag en dauw Brown en Rudd te ontmoeten.

President Obama kon maar 4 mensen ontvangen, dat knapten de Amerikanen op en het werd een Anglo-Saxoon onderonsje. Zelf koos ik voor een gesprek met Angela Merkel, Gordon Brown en Kevin Rudd. Obama ging in op onze eisen voor werk en sociale zekerheid. Hij wou nadenken over een belasting over transacties.

Kevin Rudd werd door de Australische NGO's, kerken en vakbonden aan de macht gebracht, omdat zij genoeg hadden van de vernietiging van de Australische sociale onderbouw door de neoliberale regering. Kevin Rudd is Sharan Burrow, voorzitster van de Australische vakbond en voorzitster van het IVV erg dankbaar. En de vrienden van Sharan zijn zijn vrienden, dus altijd warm welkom. Hier in Pittsburgh worden onze ideeën door hem erg gesteund.
Gordon Brown had onze punten ook al vooraf bestudeerd. Hij is de sociaal geïnspireerde intellectueel. Sterk en spitsvondig in zijn analyse, goed in zijn ideeën, goed met ons in de discussie. Hij zorgde samen met Merkel voor de intrede van de IAO. Hij wil ook de G20 continuïteit geven en overleg mogelijk maken. Maar niet sociaal, te weinig bij de mensen en die rekening zal hij spijtig genoeg bij de volgende verkiezingen gepresenteerd krijgen.

Over Merkel volgt een apart stukje.

Strategische aanpak

2009-09-27T10:42:00.008+02:00

In mijn blog heb ik de klemtoon gelegd op wat de visie is van de zogenaamde "global economic and financial leaders." Maar vooral de uitwisseling van ideeën is belangrijk. Zoals je kon lezen, beschikken wij over onze eigen "Pittsburgh declaration" en over hun voorbereidende tekst. Ten aanzien van de staatshoofden en regeringsleiders en de bazen van de internationale instellingen trachten wij dan onze visie te argumenteren, om ze zoveel als mogelijk in de besluiten te krijgen.

Ook onze gesprekspartners uit de G20 kennen inmiddels onze werkmethode en hebben onze teksten vooraf. Zij antwoorden ons bijna onmiddellijk over wat van ons standpunt volgens hen wenselijk, haalbaar of niet haalbaar lijkt. Ze geven ons ook perfect aan wie de voor- en tegenstanders zijn van bepaalde standpunten. Zo heeft de Chinese eerste minister de intrede van Juan Somavia maar matig geapprecieerd. Europa is voor een stevige regulering van de financiële sector, de USA minder. Extra belastingen voor de financiële sector liggen voor de USA minder goed dan voor Europa. China, India en Brazilië, de nieuwe groeilanden willen de vrijhandel niet omkaderd zien met sociale en financiële normen en hebben geen hoge hoed op voor een sociaal-ecologisch charter zoals door Mevrouw Merkel en door de internationale vakbeweging wordt gepromoot.

In Washington (december 2008) behoorde Bush nog tot de G20, Obama heeft al veel gewijzigd alhoewel de Amerikanen altijd wat protectionistisch blijven. Voor het eerst is ook een nieuwe sociaal-democratische Japanse eerste minister van de partij. Die twee wijzigingen doen veel in zo'n groep van 20. En zal Angie (Angela Merkel) na de verkiezingen van vandaag de volgende keer met sociaal-democraten of liberalen verschijnen? Politieke wendingen doen veel aan de resultaten van zo'n G20. De discussie zoals ze nu gevoerd wordt, was 5 jaar geleden niet denkbaar.

Toch is er al veel veranderd zegt Strauss-Kahn

2009-09-26T15:51:00.005+02:00

Vroeger Frans socialistisch minister en nu directeur-generaal van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) Dominique Strauss-Kahn is meer optimistisch dan zijn collega's. "Nog nooit werden economie en werkgelegenheid zo sterk gestimuleerd als nu. De kredieten van het IMF worden aan behoeftige landen vlotter toegekend aan minder strenge voorwaarden." "Maar dat is niet onze ervaring" kreeg hij als repliek. "Wij vinden dat het IMF de landen nog steeds te veel dwingt hun sociaal model af te bouwen." Hij geeft toe dat er nog veel werk is binnen het IMF zelf om oude ingebakken regels en houdingen om te zetten naar een nieuwe meer sociale en duurzame aanpak.

Ook hij meent dat er te weinig vaart zit in de financiële regelgeving, zeker vanuit de USA. De toekomstige groei zal lager zijn dan vroeger. Het is ook niet voldoende dat China, India en Japan de groei aantrekken, dat is onevenwichtig. De "groene" economie is belangrijk maar op zich niet genoeg. Het IMF wordt hervormd, groei- en ontwikkelingslanden moeten een plaats krijgen in het beheer. Wij willen dat de internationale vakbeweging kan beschikken over een toegang tot de internationale economische instellingen, een plaats om vlugger te kunnen reageren als één en ander misloopt.

Andy Warhol

2009-09-26T14:49:00.007+02:00

Voor dit soort recepties loop ik niet meteen over van entousiasme. Maar zoals het hoort nodigden de staat Pennsylvania en de stad Pittsburgh hun gasten uit op een ontvangst. En ditmaal was ik onmiddellijk gemotiveerd, omwille van de locatie: het Andy Warholmuseum. 10:30 pm: te veel volk verdong zich op de benedenverdieping van dit gerestaureerde bedrijfsgebouw voor een voortreffelijk glas Californische wijn. Maar, te warm, te weinig lucht en te veel speeches. Op de bovenverdiepingen: geen volk, frisse lucht en... de werken van mister Warhol.

Andy (°1928, +1987) was een rare kerel, zat zelf in bedrijfsleven, met toegepaste kunst. Zijn ideeën passen niet dadelijk in een ACV-publicatie, zoals je kan merken aan het citaat op de foto. Toch was hij een baanbreker in de kunst van vorige eeuw. Ik laat je even meegenieten en heb niet voor Marilyn Monroe gekozen

De arrogantie van Wallstreet

2009-09-26T14:17:00.006+02:00

Pascal Lamy is zichtbaar vermoeid. Hij is de grote baas van de Wereldhandelsorganisatie en lange afstandsloper. Dat hij geen kilootje te veel wil is hem aan te zien. Hij is de meest sociale directeur-generaal die de WTO ooit gekend heeft. Ook hij is eerder pessimistisch: "We zijn het momentum van Londen kwijt en de druk op de regulering van de financiële markten zou wel eens voorbij kunnen zijn. Het is goed dat regeringen zich bezighouden met bonussen en fiscale paradijzen, maar dat is niet genoeg." Met lede ogen ziet hij de arrogantie van Wallstreet (New-York) en de City (Londen) van dag tot dag vergroten. De enige internationale regulator: de "Financial Stability Board" is te zwak en werkt niet open en transparant.

Pascal Lamy prijst het "Gobal Jobs Pact" van de IAO. "Voor het eerst in de geschiedenis veroordelen sociale partners en regeringen het protectionisme. Vakbonden moeten vrijhandel promoten" zegt hij in de richting van mijn nieuwe Amerikaanse collega Richard Trumka (foto). "Vrijhandel en de sociale normen van de IAO zijn helemaal niet tegengesteld, ze moeten net elkaar versterken."

Angel Gurria en de belastingparadijzen

2009-09-26T12:42:00.008+02:00

Na de grijzige plechtstatigheid van Somavia krijgen we de flamboyante Angel Gurria op bezoek, de Mexicaanse DG van de OESO, zeg maar de 30 industriële landen. Een spraakwaterval zoals altijd, maar deze keer met weinig optimistische klanken. Dit en volgend jaar verdubbelt de werkloosheid in de OESO-landen, tot 57 miljoen, 10%. Het herstel is dus veel te zwak om nu te gaan besparen, dat zou de crisis dieper maken en de ongelijkheid vergroten.

Hij is als de dood voor een herstel zonder jobs, want sociaal en economisch gevaarlijk. Bedrijven en overheden moeten vooral investeren in innovatie, opleiding en vorming. Dat levert de beste resultaten op als de economie herstelt.

Het goede nieuws is wel de strijd tegen de belastingparadijzen. In 10 maanden gebeurde meer dan de vorige 10 jaar samen.

Nieuw: de IAO op de G20

2009-09-25T22:58:00.005+02:00

In Londen hadden wij bekomen dat Juan Somavia, de directeur-generaal van de Internationale Arbeidsorganisatie aan de G20 mag deelnemen. Hij herhaalde hier de slechte vooruitzichten inzake werkgelegenheid. Dus er moet verder geïnvesteerd worden in kwaliteitsvol werk. Ook de sociale zekerheid heeft, daar waar ze goed is, haar nut meer dan bewezen en vele mensen uit de armoede gehouden. Somavia is vooral bezorgd over de groei na de crisis, die hoogstwaarschijnlijk minder jobs zal opleveren dan in het verleden.

Met het Internationaal Monetair Fonds wordt onderhandeld om in het voorwaardenkader voor het toekennen van leningen aan arme landen, de toepassing van de belangrijkste conventies van de IAO op te nemen. Zo komt er tenminste een "basic social floor." President Obama zal waarschijnlijk volgend jaar in juni de Internationale Arbeidsconferentie in Genève bezoeken. Dat zou een belangrijk en welkom signaal zijn om deze ideeën ook wereldwijd in praktijk te brengen.

Angela Merkel over Opel: geen protectionisme

2009-09-25T16:29:00.009+02:00

Naast ontmoetingen met de Britse en de Australische premiers Gordon Brown en Kevin Rudd hebben mijn collega Michael Sommer, voorzitter van de Duitse DGB, en ik vandaag ook de Duitse Bondskanselier Angela Merkel gezien. Uiteraard heb ik het met haar gehad over Opel en de vestiging in Antwerpen en ook de troeven ervan in het licht gesteld.

"Ik begrijp volkomen uw onrust en die van de werknemers van Opel Antwerpen. Op dit moment", zegde Merkel, "zijn in dit dossier alle ogen op Duitsland gericht. Wij worden er van verdacht om dit dossier niet helemaal eerlijk aan te pakken en zelfs de term protectionisme valt. Ik zeg u: als wij die 1,5 miljard euro niet zouden geïnvesteerd hebben in Opel, dan zou heel het Europese concern al gevallen zijn. Met inbegrip van de zetels in België, Spanje, de andere landen en natuurlijk ook Duitsland." (N.B.: er wordt in totaal 4,5 miljard in het vooruitzicht gesteld.)

Wat de overnemer Magna betreft, zijn er nog heel veel vragen. Daar speelt ook het overleg in de Betriebsrat, de Europese ondernemingsraad, een rol in. Dat zal allemaal niet zo gemakkelijk zijn. "Maar in elk geval", verzekerde Angela Merkel ons, "zijn wij niet van plan om op enige manier een politiek te voeren die als protectionistisch bestempeld zou kunnen worden."

Zowel de Duitse regering als onze Duitse collega's zien het delicate van dit dossier. Alle geoorloofde middelen moeten wij te baat nemen om onze werkgelegenheid te verdedigen en ook deze kans mochten wij niet laten liggen.

Land of hope and misery

2009-09-24T13:41:00.011+02:00

Het popconcert van gisteravond was niet alleen bedoeld als opkikker voor de Pittsburghers, om hen wat af te leiden, nu een deel van hun stad met hoge hekken is afgesloten voor de G20. Het was ook een manifestatie georganiseerd door de dynamische voorzitter Leo Gerard van de United Steel Workers, samen met een aantal milieuorganisaties. De "Rally for Clean Energy Jobs". Veel korte begeesterende toespraken over de hoop om deze streek te ontwikkelen, ver weg van het donkere industriële verleden. Daar wordt aan gewerkt, zoveel is zeker en dat werd in korte toespraken duidelijk gemaakt door staalarbeiders, vakbondsleiders, de burgemeester en de gouverneur. Maar je gelooft het of niet, het concert werd ook voorafgegaan door een gebed, geleid door een priester. Eén die tussen de werkende en werkloze mensen staat. Zijn gebed vertrok vanuit de realiteit en was toepasselijk voor het werk dat wij hier trachten te doen. Iedereen ingetogen en muisstil. Also this is America.

Maar tussen de verhalen van "hope and glory" waren er ook getuigenissen te horen. Leo Gerard vertelde ons over een alleenstaande vouw met kinderen die 1100 dollar per maand verdiende. Een huis was een noodzaak en vooral ook een droom. Haar bank vond dit haalbaar, met een beetje inspanning moest het kunnen en in geval van nood, zou een nieuwe lening soelaas bieden. Ze betaalde 900 dollar per maand. Maar toen kwam de financiële crisis, haar bank had geld nodig, geen sprake van een nieuwe lening. Haar huis werd verkocht, ze was alles kwijt, de familie stond op straat...

De 31-jarige Jessica getuigt: "In de negentiger jaren hadden we heel grote dromen. Alles leek mogelijk. Ikzelf en mijn vrienden gingen naar het college en de univ en we geloofden dat de toekomst gevuld zou zijn met kansen en dat er werk zat was. Maar als ik nu rondkijk naar mijn vrienden en naar mezelf zie ik de enorme schulden waaronder we gebukt gaan en zie ik dat we niet die jobs hebben die we verwacht hadden na onze studies... Ik had nog geluk een lening voor mijn huis te kunnen krijgen, maar de meeste van mijn vrienden kregen er geen omdat hun studieleningen nog torenhoog waren. Soms vraag ik me af of het echt de moeite waard was te studeren, kijk naar wat wij ervoor betaald hebben en nog betalen en wat nu onze situaties is." Jessica is niet alleen, heel veel jonge mensen met hoge diploma's zijn werkloos of doen een job onder hun niveau.

Als je iets verder kijkt dan de vele mooie stalen bruggen van Pittsburgh uit het industrieel verleden en je trekt de heuvels in, dan ontmoet je veel miserie, zegt collega Richard Trumka, de nieuwe voorzitter van de Amerikaanse vakbond.

Never such a crisis again

2009-09-24T11:55:00.011+02:00

Poul Nyrup Rasmusssen, een oude bekende, van toen hij eerste minister in Denemarken was en ons verhaal steunde in de OESO, nu de voorzitter van de Europese socialistische partij sterkt ons in ons gevoel. Meerdere landen van de G20 willen terug over gaan naar de orde van de dag, de crisis loopt voor hen op haar laatste benen, dat noemt hij de BTB-strategie (back to business). Maar Rasmussen ziet het leger werklozen in Europa nog aangroeien van 22 miljoen tot 30 miljoen volgend jaar. "De klemtoon moet liggen op jobs, jobs redden en klassieke jobs omzetten in meer groene jobs. Dat is goed voor economie, werkgelegenheid en klimaat. Vorming en opleiding gebeurt nog steeds te weinig. De sociale zekerheid moet aan bod komen, de gezondheidzorgen kosten in de USA de helft meer dan gemiddeld in Europa, de hoogste kost van de wereld. Toch vallen 45 tot 50 miljoen Amerikanen buiten de prijzen. Zij worden er niet rijk van, de verzekeringsmaatschappijen wel."

"We moeten de Europese campagne voor financiële hervormingen nog versterken, onder het motto: "Never such a crisis again."
Er wordt gedacht aan een "transaction tax" om de financiële transacties onder controle te krijgen en om wat geld in de lege staatslade te brengen. En de hefboomfondsen, die zoveel financieel leed hebben veroorzaakt, moeten ook stevig worden aangepakt. OK, Poul, maar politiek Europa mag onze ideeën ook wel wat sterker ondersteunen.

Twijfel en optimisme

2009-09-24T11:55:00.008+02:00

De vergadering van de "global union leaders" komt niet gemakkelijk op gang. We hebben onze eigen tekst, de "Global Unions Pittsburgh Declaration." Maar we hebben intussen ook de ontwerp-eindverklaring van de G20 zelf te pakken gekregen. Meer dan een herhaling van de grote principes van Londen zit er niet in. Amenderen dan maar, zodat we weten op welke punten we de G20-leiders deze dagen kunnen aansturen. Er heerst twijfel. Zullen de G20 niet blijven steken in de principes van Londen, zonder ze te concretiseren? Zal Obama nu verder gaan dan zijn beperkende verklaring over het ingrijpen op de ceo-bonussen? Zal Europa haar vraag tot meer financiële regulering kunnen realiseren? Zullen de groeilanden zoals China, India en Brazilië hun angst voor meer sociale regulering kunnen overwinnen? Overtuigen van sherpa's (adviseurs en onderhandelaars van de G20) en de regeringsleiders en staatshoofden, daar komt het op aan.

Greet De Keyser, de bekende VRT-correspondente in de VS confronteert me met dezelfde vragen. Maar vakbondsleiders zijn er om optimistisch te zijn. Niet zomaar, ze moeten elke kans benutten om de wereld wat rechtvaardiger en socialer te maken.

Coal and Steel

2009-09-23T14:05:00.008+02:00

Het werd een lange reisdag gisteren. 7 uur, thuis vertrokken, 22 uur later (11 uur s'nachts hier) beëindigden we onze eerste vergadering hier. Waarom die G20 in Pittsburgh Penssylvania. Erevoorzitter John Sweeney van de AFL-CIO legt ons uit dat dit een oude kolen- en staalstad was. Het lag hier wat verscholen in de oneindige en mooie bossen op de hellingen van de Apalachen, tussen New-York en Canada. Het niet zo hoog vliegende propellervliegtuig gaf ons overigens een knap uitzicht op dit "Ardennenlandschap".

Het waren Zweden en Nederlanders die hier eeuwen voordien aanmeerden. Ze stelden het vrij goed met de Indianen en stichtten hier heel wat verschillende reformistische parochies die er nog bijzondere leefgewoonten op nahouden. Ook de Quakers en de Amish hebben hier nog altijd hun hoofdkwartieren.

Er werd hard gewerkt, maar de petroleumcrisis dwong de mijnen en heel wat staalfabrieken de poorten te sluiten. Niet allemaal, want de ellenlange zware treinen die een paar verdiepingen onder mijn hotelkamer donderen, hebben me enkele keren gewekt vannacht. Voor het overige mag ik zeker niet klagen over de mooie skyline die ik vanuit mijn kamer zie. Het stadscentrum is mooi omgeven door de Allegheny en de Monongahela, twee rivieren die iets verder de Ohio river vormen.

De Amerikanen willen Pittsburgh opnieuw propageren; "a nice small town" zeggen ze, met 350 000 inwoners in het centrum en 2,5 miljoen met de gehele agglomeratie bij. Als ik aan Amerika denk, dan denk ik aan - wat mij betreft de smaakbederver - ketchup. Wel Heinz heeft hier zijn wereldzetel. Voor het overige is de stad uit de crisis van de zeventiger jaren gekomen en specialiseerde zich in innovatie, technologie en dienstverlening.

Aan de verlichte reusachtige stadia die vannacht te zien waren, zijn baseball, American football, basket en ijshockey erg in. De Pittsburgh Steelers zijn populair. Andy Warhol, was van hier en lanceerde de pop-art, denk aan de Marilyn Monroe portretten. Er is een knap museum aan zijn werk gewijd, maar helaas geen tijd, het werk wacht. Op naar de G20 Union Summit.

Op weg naar Pittsburgh

2009-09-22T13:46:00.001+02:00

Vandaag vertrek ik naar Pittsburgh. Dat betekent ettelijke uren op vliegvelden en in vliegtuigen. Van Brussel naar Newark (vlakbij New-York) en dan naar Pittsburgh in de staat Pennsylvania in het noord-oosten van de USA. Maar ik heb voldoende lectuur mee. Vooral documenten die ik nog eens wil doornemen. Zoals steeds wil ik zo goed mogelijk voorbereid ten tonele verschijnen.

Reden van mijn reis is natuurlijk de G20 die op 24 en 25 september doorgaat. Officieel hebben wij daar als vakbonden niets in de pap te brokken, maar sedert Washington en Londen is de G20-vakbondstop een begrip geworden. Ook de staatshoofden en eerste ministers die we zullen ontmoeten - president Kirchner van Argentinië, Bondskanselier Angela Merkel, eerste minister Yukio Hatoyama van Japan, de Australische premier Kevin Rudd en de topverantwoordelijken van internationale organisaties zoals Angel Gurría van de OESO, Pascal Lamy van de WHO en Dominique Strauss-Kahn van het IMF – kennen inmiddels het belang van deze vakbondsvergadering. Bedoeling is uiteraard om op die manier de beslissingen die de top neemt te beïnvloeden.

Zelf ben ik daar als adjunct-voorzitter van het IVV, maar in de vakbondsclub – als ik dat zo mag uitdrukken – zitten vakbondsleiders uit heel de wereld: Sharan Burrow uit Australië, Brendan Barber uit het Verenigd Koninkrijk, Da Silva Santos uit Brazilië, Michael Sommer uit Duitsland, Thamrin Mosii uit Indonesië, de oude en de nieuwe voorzitter van de Amerikaanse AFL-CIO Sweeney en Trumka, Takagi uit Japan, …

Zoals we naar aanleiding van de G20 in Londen deden dit voorjaar, hebben we met de vakbonden ook nu een Verklaring voorbereid, de ‘Pittsburgh Declaration’. Daarin zeggen we dat de crisis niet voorbij is, ondanks allerlei verklaringen i.v.m. een herstel van de economie. Zeker wat werkloosheid betreft, moet het ergste nog komen. Op wereldvlak verwachten we een stijging van de werkloosheid van 59 miljoen tegen het einde van dit jaar en een verdubbeling in de volgende 18 maanden. Miljoenen mensen zullen in de armoede terecht komen. De huidige crisis hebben we te danken aan drie decennia neoliberale politiek. Om crises te vermijden hebben we een duurzame groei nodig.

Wij willen dat dit een tewerkstellingstop wordt, een ‘job summit’. Werk is dé prioriteit, dat zegden we al in Londen. Wij willen een tewerkstellingsconferentie met alle bevoegde ministers van de G20 én de sociale partners om het Global Jobs Pact dat voor de zomer in Genève werd afgesloten tijdens de IAO-conferentie gestalte te geven. De hoofdpunten daarin zijn: investeer in werk, versterk uw sociale zekerheid en pas de internationale IAO-conventies toe. Dat is de beste garantie om uit de crisis te komen. En denk niet te vlug dat de crisis al voorbij is, blijf druk zetten op de financiële sector om deze meer te reguleren.

Hopen dat het lukt.

De wereldtop van de arbeid over de crisis. Het einde van een bijzondere conferentie.

2009-06-22T09:15:00.006+02:00

Zo, drie zware weken zitten erop. Bij het einde van de conferentie kon ik aan Directeur-Generaal Juan Somavia de polo overhandigen met het logo "Waardig Werk." Die hadden de fietsers voor hem meegebracht voordat zij de zware tocht van Genève naar de Mont Ventoux ondernamen. Vroeger in deze blog kan je daarover meer vinden.

Buiten de campagne "waardig werk" in België stond vooral de nabespreking van de conferentie in het algemeen en het verloop van de commissie van de normen aan de agenda. Zo doen we het elk jaar.

Buiten onze commissie was er de eerste bespreking over de aanbeveling i.v.m. AIDS. Zie hiertoe de verhalen van Herman Fonck, eerder op de blog. Volgend jaar volgt een tweede bespreking. Wij hadden liever een echte conventie gezien voor dergelijk probleem, maar dat zit er niet in. Internationaal werk heeft ook zo zijn beperkingen.

Er kwam wel een "Global Jobs Pact." In de officiële Belgische verklaring wordt het terecht zo gesteld: "Het bestaat uit een aantal richtlijnen en voorstellen om de gevolgen van de crisis op een gecoördineerde en efficiënte manier te bekampen, maar ook om in de toekomst een herhaling van dergelijke noodtoestanden te voorkomen. Dit moet gebeuren door - niet alleen in woorden, maar ook in daden - eindelijk een gelijke waarde te hechten aan een sociaal- en economisch ontwikkelingsbeleid in de wereld. Door de financiële markt ten dienste te stellen van de reële economie én door deze economie ten dienste te stellen van de mensen en niet andersom. Het "Wereld Jobs Pact" is gericht aan alle landen leden van de IAO, maar is ook bedoeld om de IAO zelf een stevigere rol toe te kennen in de multilaterale fora die een beslissende stem hebben in de mondialisering van de wereldeconomie.

Dat dit wereldwijd Pact de unanieme steun van regeringen, werkgevers- en werknemersorganisaties wegdraagt is te danken aan een pragmatische opstelling en evenwichtige compromissen, rekening houdend met ideologische verschillen en gericht op de, uiteraard voor ieder land verschillende, financiële mogelijkheden."

Er moet nog veel gebeuren om deze mooie doelstellingen te realiseren natuurlijk. Ik ben benieuwd wat bijvoorbeeld de volgende G20 hiermee zal doen.
Meer over het totstandkomen van dit pact kan je vinden op deze blog in de bijdragen van Marc Leemans.

De miserie en hoop van de wereld in 25 gevallen (deel 4)

2009-06-22T08:42:00.004+02:00

Werkgelegenheid, sociale zekerheid en sociale inspectie, drie thema's die onmiddellijk verwijzen naar de crisis.

Voor China ging het over het werkgelegenheidsbeleid. Ik herinner me levendig de scherpe reacties, vooral van de officiële vakbond toen wij twee jaar geleden de situatie van de kinderarbeid hebben besproken. Dat konden we hen niet aandoen, zeker niet vlak voor de Olympische Spelen. Nu ontmoetten we een regering open voor discussie en een kritische vakbond. We beschreven deze duidelijk nieuwe wending al vroeger in deze blog. De moeite waard om nog eens te gaan kijken.

In Chili was men onder druk van de internationale financiële instellingen overgeschakeld naar een pensioenstelsel op basis van individuële kapitalisatie en financieel rendement. Dat hebben we jaren geleden reeds aangeklaagd. Erg genoeg kwam onze voorspelling uit, het systeem is er door de financiële crisis helemaal onderdoor gegaan en weg zijn de pensioenen van de werknemers. De regering heeft nu een soort van armenpensioen opgebouwd om de grootste nood te lenigen, maar een fundamentele oplossing is er niet. Erg genoeg heeft de Internationale Arbeidsorganisatie zelf vroeger al de conventies over klassieke sociale zekerheidssystemen als voorbijgestreefd verklaard. Het zijn wel die systemen waar we nu behoefte aan hebben. Op één of andere wijze moet die discussie fundamenteel heropgenomen worden. Dit wordt geen gemakkelijke klus, niet met de werkgevers, niet met een aantal regeringen.

In Nigeria was er wat aan de hand met de inspectie, zodat er echt geen controle was en "waardig werk" een theoretisch begrip was geworden. De oproep om te verschijnen voor de commissie was blijkbaar genoeg om alle hens aan dek te roepen. De gegevens werden vooralsnog bezorgd en meteen werd ook een plan tot herstel van het inspectiesysteem opgebouwd. Nu consequent opvolgen natuurlijk.

De miserie en hoop van de wereld in 25 gevallen (deel 3)

2009-06-22T00:46:00.006+02:00

DISCRIMINATIE VAN MIGRANTEN EN ONGELIJKE BEHANDELING, WERELDWIJD OORZAAK VAN ONRUST

België. Het moet gezegd, het geval dat niet behandeld werd, maar door de deskundigen die het rapport maakten als heel positief werd beoordeeld, is België met zijn discriminatiewetten van 2007. Deze worden beschouwd als toonaangevend, wereldwijd. Het gebeurde vroeger wel eens dat een positief geval werd besproken, als goed voorbeeld. Deze keuze werd deze keer niet gemaakt omdat we dan een problematisch land minder zouden kunnen behandelen en gezien er zoveel schrijnende situaties zijn.

In Iran zijn er opstanden na de politieke verkiezingen. Dit is niet verwonderlijk. Vrouwen, etnische minderheidsgroepen, bepaalde religieuze groepen worden er zwaar gediscrimineerd. Van sociaal overleg is er geen sprake. In een ellenlang betoog (van 33 pagina's) heeft de regering zich verdedigd. Maar al vrij vlug bleek dat er helemaal geen politieke wil is om de situatie te veranderen. De regering is echt van slechte wil. Het geval kwam dan ook in een speciale paragraaf van het algemeen verslag van de conferentie terecht. Door de slechte behandeling van officiële delegaties, kan er zelfs geen missie gestuurd worden. Deze situatie is uitzichtloos wanneer er politiek geen ommekeer komt.

In Mauretanië is er een grote ongelijkheid in de lonen van mannen en vrouwen, zelfs voor dezelfde functies. De topambtenaren van het land erkennen het zware probleem wel, maar gezien de staatsgreep en de aangekondigde verkiezingen op 18 juli, wacht de IAO voor technische ondersteuning tot de politieke situatie zich een beetje stabiliseert.

Zuid-Korea mag dan al een zogenaamd democratisch land zijn - vergeleken met zijn noorderbuur - wat betreft arbeidsvoorwaarden is het een slecht voorbeeld. De discriminatie ten aanzien van migranten, mensen worden geronseld, zelfs voor tijdelijk werk, door valse interimkantoren die zich dik laten betalen door de kandidaat-werknemers. Wanneer zij hun werk verliezen, verliezen zij ook hun verblijfsvergunning. Een vuile mensenhandel is er het gevolg van.
Ook tussen mannen en vrouwen is er een heel zware discriminatie, regulier en niet regulier werk, gewone of lage lonen, wel of geen sociale zekerheid. Een nieuwe wet van 2006 wil het tijdelijk personeel beter beschermen en tegelijk de flexibiliteit uitbreiden. Dit is water en vuur verzoenen. Dat dit niet lukt, werd door de Koreaanse vakbonden met cijfers en feiten geïllustreerd. We willen zien hoe de regring de situatie aanpakt.

Italië stond op de lijst voor discriminatie van migranten. We zijn van geen kleintje vervaard, politieke invloed is er dikwijls. Sommige ambassades, ook in Brussel, laten zich niet onbetuigd en zetten alles op alles om niet voor de commissie te moeten verschijnen. In dit geval kwam Berlusconi himself tussen. De minister van Arbeid die zou meedoen aan het debat over de crisis mocht niet meer komen. Maar het mechanisme is duidelijk en Italië is dus besproken omwille van de heel uitgesproken situatie. Maar ook de andere Europese landen mogen niet hoog van de toren blazen en hebben gelijkaardige problemen. In Italië gaat het om de mensen zonder papieren - dat klinkt ons bekend in de oren - en verder over discriminatie van Roms en Sintis. Fundamentele rechten, ook arbeidsrechten worden gefnuikt. De regering moet aantonen hoe ze deze situatie zal aanpakken. Het Belgische beleid van Mevrouw Turtelboom zou in Genève evengoed aan bod kunnen komen, want de mensen zonder papieren zijn meestal werknemers, in het zwart en dus verstoken van sociale bescherming.

Als je van miserie spreekt, dan is ook Peru niet uit de actualiteit. De keuze van het land was al gemaakt voor de zware incidenten van juni in Bagua, waar minstens 33 dodelijke slachtoffers vielen. De grote meerderheid van de bevolking bestaat - zoals in Guatemala - uit Indianen, meestal vermengingen uit verschillende historische stammen. Zij worden totaal niet gerespecteerd. Hun gronden en bezittingen worden aangeslagen om aan mijnbouw of andere economische activiteiten te doen. Dit moet volgens conventie 169 met hen overlegd worden, maar het gebeurde helemaal niet. De regering zal een speciale begeleiding krijgen vanuit de IAO. Deze kan enkel maar werken als er ook politieke wil is. Maar die hebben we niet kunnen ontwaren in het optreden van de regering tijdens de conferentie.

In Koeweit worden de rechten van vrouwen en migranten niet gerespecteerd. Vooral het huispersoneel is er erg aan toe. De regering moet dit bijsturen. Dit geval was ook als voorbeeld belangrijk. Volgende jaar is de bescherming van het huispersoneel één van de grote thema's van de conferentie. Dat is niet alleen een probleem in Koeweit, maar overal in de wereld.

Ook Israël was er niet graag bij. Het land moest zich verantwoorden voor discrminatie. De vele migranten die in Israël werken verliezen hun verblijfsvergunning wanneer ze hun werk verliezen. De werkgevers en interimbureau's maken hiervan misbruik en gebruiken dit als drukkingsmiddel. De regering nam al maatregelen, maar duidelijke onvoldoende. Dat geldt eveneens voor de verschillende ziekteverzekering van migranten en van autochtone werknemers. Dus ook op dit gebied moet er in Israël wat veranderen.

Tijdens het privé-contact dat wij met president Lula hadden, sprak hij over het wereldwijde probleem van de migratie. Hij kloeg de houding van veel Westerse landen aan. Hun beleid zal zich wreken, zei hij. Hij wenst dat dit probleem ook op de agenda komt van de G20. In Brazilië werd zopas een sterke antidiscriminatiewetgeving ten aanzien van migranten uitgewerkt.

De miserie en hoop van de wereld in 25 gevallen (deel 2)

2009-06-21T23:55:00.009+02:00

KINDERARBEID, tien jaar na de beroemde Conventie 182

Drie landen werden opgeroepen voor schending van de conventie over de kinderarbeid. Er waren dit jaar heel wat verjaardagen te vieren, niet alleen die van 90 jaar Internationale Arbeidsorganisatie, maar ook die van 10 jaar Conventie 182 die de ergste vormen van kinderarbeid wil uitroeien en die unaniem door de Conferentie van 1999 werd goedgekeurd, een unicum in de geschiedenis van de IAO.

Rusland. Ik had de tijd niet om het echt na te gaan, maar ik denk dat Rusland niet meer voor de commissie geweest is sedert de koude oorlog. Toen spraken we natuurlijk nog van de veel grotere USSR. Rusland kampt met heel wat humanitaire problemen, onder meer met niet-aanvaardbare vormen van kinderarbeid. Het gaat vooral om kinderhandel over de grenzen heen. Kinderen worden economisch en sexueel uitgebuit. De regering werd door onze commissie opgeroepen orde op zaken te stellen, want tot nu toe behoort het uitroeien van die schande blijkbaar niet tot haar nationale of internationale prioriteiten.

De Democratische Republiek Congo kampt met vele zware problemen. Kinderen worden gedwongen ingelijfd in de legers van de krijgsheren. Ook in de Katangese mijnen werken zij gedwongen om koper, coltan en goud te delven. Meisjes worden verhandeld en worden sexslaafjes. Aan de regering wordt gevraagd de strafwetgeving aan te passen en de schuldigen te straffen. De internationale gemeenschap wordt opgeroepen om met de IAO programma's uit te werken. Vanuit België loopt een programma van twee jaar af, maar het probleem is niet weg. Dit lijkt mij wel een prioriteit voor onze ontwikkelingssamenwerking. Niet soms?

In Maleisië in Azië wordt de conventie over de minimumleeftijd niet gerespecteerd. Kinderen moeten te jong aan het werk. De regering heeft beloofd de wetgeving aan te passen. Maar de commissie wil duidelijk meer garanties en wil een kalender met opvolgbare engagementen.

De miserie en hoop van de wereld in 25 gevallen (deel 1)

2009-06-21T16:27:00.008+02:00

Aan het einde van de Internationale Arbeidsconferentie bracht ik verslag uit over de werkzaamheden van de Commissie van de Normen. Het verslag werd goedgekeurd.

25 regeringen verschenen de vorige weken voor onze commissie. Het is opvallend hoe je doorheen deze gevallen de "state of the world" kan evalueren. Van specifieke landenproblemen tot de wereldwijde crisis. In deze bijdrage heb ik het over de vrijheid van vereniging en de schande van Japan

DE SCHANDE VAN JAPAN

Eén geval konden we niet bespreken, het is een "oud geval." Het Japanse leger had de gewoonte meisjes en jonge vrouwen als "comfort women" op te eisen in de landen die zij bezetten tijdens de tweede wereldoorlog. Zo konden de soldaten hun angst en frustraties sexueel afreageren. Dit is gedwongen arbeid en dat kan niet volgens de internationale verdragen. Toch is dit is van alle tijden en van alle oorlogen. Denk maar aan de recente Congolese oorlogen.

Alle landen die zich respecteren hebben zich openbaar verontschuldigd voor de oorlog (Duitsland), voor Rwanda (België), voor sexuele misbruiken door priesters (het Vatikaan). Japan heeft dat nog steeds niet gedaan. De Japanse werkgevers willen ook niet dat dit in onze commissie besproken wordt. Er blijven nog slechts enkele tientallen vrouwen over die nog in leven zijn. Japan en Japanners, treed uit de schande en vergoed deze mensen behoorlijk en vooral geef ze het respect dat ze verdienen.

DE VRIJHEID VAN VERENIGING

Sociale rechtvaardigheid, waardig werk staan of vallen met het recht vrije vakbonden op te richten en vrije onderhandelingen te kunnen voeren. Dit recht wordt in vele landen tegengewerkt. Twaalf regeringen moesten zich komen verantwoorden voor schendingen van dit recht en dit gaat soms heel ver.

In Colombië is dat al twintig jaar een probleem. Ook al is de wetgeving wat verbeterd, toch werden vorig jaar 40 en nu al twintig vakbondsleiders vermoord. Tijdens deze conferentie alleen al werden in Colombië drie mensen vermoord die opkomen voor anderen. Het land wordt door de Internationale Arbeisorganisatie van dichtbij opgevolgd. De regering Uribe moet nog veel sterker optreden en echte vakbondsvrijheid geven. Ze moet ook stoppen zogenaamde coöperatieven te ondersteunen. Daar worden werknemers uitgekozen om mee deel uit te maken van de leiding, maar vakbonden zijn er verboden.

In Turkije werden vorige weken tientallen vakbondsleiders aangehouden. Telkens wordt verbetering beloofd, maar de realiteit is anders. In de openbare sector worden vakbondsleden gewoon ontslagen. Betogingen worden met geweld neergeslagen. Een land dat kandidaat is om toe te treden tot de Europese Unie zou best de mensen- en werknemersrechten respecteren. Er moet een duidelijk plan en een kalender worden uitgewerkt. Een "High-level mission" zal het land bezoeken om ter plaatse de evolutie vast te stellen. De leiding van de ILO heeft gevraagd dat ik deze missie zou leiden samen met mijn werkgeverscollega de heer Ed Potter.

Buiten het gedwongen werken in Birma/Myanmar bezondigt het land zich ook aan het onderdrukken van de vrije vakbond. Leden van de FTUB worden gearresteerd, gefolterd en vermoord door de militaire junta. Of het nu gaat over de Boeddistische monniken of sociale werkers, zij worden altijd besptempeld als terroristen. Vakbondsleider Maung Maung die in de Conferentie aanwezig was werd door de regering als terrorist en bandiet bestempeld. De speciale gezant van de IAO Steve Marshall zal versterking krijgen om niet alleen de situatie van dwangarbeid aan te pakken, maar ook de vrijheid van vereniging.

Witrusland is geen democratisch land, zoveel is al lang duidelijk. Vrije vakbonden zijn er uit den boze. Maar het werk van de IAO brengt stilaan op. Er werden al een paar seminaries georganiseerd door de regering, begeleid door de IAO, met de vrije vakbonden. Er moet nog veel meer gebeuren, maar de vakbondleiders zijn onze commissie al erg dankbaar voor de eerste resultaten van het volgehouden werk.

In Costa Rica worden de vakbonden tegengewerkt door te onderhandelen met door de werkgever aangeduide werknemers. Dat heet "solidarisme." De vakbonden worden gewoon uitgesloten. De resultaten voor de werknemers zijn navenant. Costa Rica is het laboratorium voor het solidarisme. De regering wordt verzocht de aanbevelingen van onze commissie ernstig te nemen.

In Guatemala was ik dit jaar zelf op missie voor de IAO. Vakbondsleiders worden vermoord en de schuldigen worden maar niet gevonden. Omdat het rechtssysteem voor een deel corrupt is. Er komt een speciale opvolging om er voor te zorgen dat de acht nieuwe speciale rechtbanken echt hun werk zullen doen en de schuldigen worden veroordeeld. Maar ook in de vrije exportzones moet vakbondswerk toegelaten worden, nu worden vakbondsleden gewoon ontslagen. Na vakbondsacties worden bedrijven gesloten, de dag nadien start hetzelfde bedrijf terug op onder een andere naam met andere werknemers.

Pakistan zal begeleiding krijgen, want vakbondsvrijheid bestaat er niet. Er is een nieuwe wet op komst, maar ook die volgt de internationale rechtsregels niet.

In de Filippijnen worden vakbondsleiders vermoord. De twee grote organisaties zijn compleet verzwakt, gezien de zware tegenwerking van de regering. De wetgeving gaat vakbondsvrijheid tegen en leiders worden zwaar vervolgd. De regering heeft een missie van de Internationale Arbeidsorganisatie aanvaard. De minister was het erover eens dat het zo niet verder kon en dat er nu politieke wil is om de situatie te veranderen. De IAO volgt deze ernstige situatie van dichtbij op.

In Panama hebben zelfs de werkgeversorganisaties het moeilijk. Ook voor vakbonden is er geen echte vakbondsvrijheid. De regering moet wet en praktijk aanpassen aan de conventies van de IAO

Het zijn de onderwijsvakbonden die de situatie in Ethiopië hebben aangeklaagd. Leerkrachten die zich organiseren worden vervolgd en gefolterd. De regering heeft beloofd deze situatie actief aan te pakken.

In Venezuela zijn er problemen voor werkgeversorganisaties en vakbonden. De regering Chavez verkiest zelf het lot van de werknemers in handen te nemen. Er is wel al wat gebeurd, zoals de verhoging van de minimumlonen, maar de sterke inflatie heeft die verhoging al geneutraliseerd. In de bedrijven nemen arbeiderscomité's de leiding, vakbonden die niet in de pas van Chavez lopen, hebben het zeer moeilijk. De bespreking van het geval Venezuela verliep zoals gewoonlijk zeer lawaaierig. In de werknemersgroep heb je immers zowel de Chavez-aanhangers als de tegenstanders die tegelijkertijd hun gelijk uitschreeuwen. De regering werd door de commissie opgeroepen het recht van vereniging in ere te herstellen. De voorstanders van het Chavez-regime beweerden dat alleen Cuba en Venezuela de juiste remedie hebben tegen de crisis. Voor mij is duidelijk dat dergelijke regimes steeds meer geweld (moeten) gebruiken om hun systeem te kunnen handhaven. De eenvoudige mensen zullen eens te meer het slachoffer zijn.

In het Afrikaanse Swaziland is de koning alleenheerser en hij houdt niet van vakbonden, hoe braaf zijn ambtenaren in de IAO ook beloven hun best te doen. Het geval werd als zeer ernstig beschouwd wegens de vervolging van vakbondsleiders. De besluiten werden ingechreven in een speciale paragraaf van de conferentie. Dat is een zware vernedering. Jan Sitholé, die hier de commissie HIV/Aids heeft voorgezeten, en hiernaast op een foto, wordt bedreigd. Ik heb Juan Somavia, directeur-generaal van de IAO om speciale bescherming gevraagd. Hij heeft reeds in niet mis te verstane bewoordingen contact opgenomen met de regering van Swaziland.

Lula en Sarko vangen aandacht

2009-06-17T12:05:00.001+02:00

Dankzij onze blog krijgen we veel reacties. Dat doet deugd. Dat betekent dat velen het ACV-werk hier opvolgen en appreciëren. Gisteren kregen we vragen i.v.m. de toespraken van de verschillende staatshoofden. Vooral de speeches van presidenten Lula en Sarkozy wekten belangstelling. Je kan de teksten hier vinden op
http://www.ilo.org/global/About_the_ILO/Media_and_public_information/events/ILC98/statements/lang--en/index.htm

Global Jobs Pact : mogelijks, bijna, misschien, ... afgewerkt

2009-06-17T12:03:00.001+02:00

Dinsdagavond om 20u45 legden we in het draftingcomitee van de COW onze pennen neer. Alle ingediende amendementen waren dan behandeld. Sommige werden aanvaard, andere niet. Maar iedereen hield er een goed gevoel aan over. We konden de tekst zelfs nog verbeteren met een nieuwe paragraaf: het Global Jobs Pact uitvoeren vergt financiële middelen. Ontwikkelingslanden hebben die middelen niet. Zij moeten daarom specifieke hulp krijgen. Donorlanden en multilaterale instellingen moeten daartoe financiële fondsen samenbrengen.

De tekst ligt er dus. Maar een aantal formele stadia moeten nog doorlopen worden. Woensdagnamiddag hebben we een plenaire zitting van de COW. De niet-weerhouden amendementen kunnen dan alsnog ingebracht worden. Maar veel kans maken die niet. Wellicht zal de tekst dan plenair aanvaard worden. De officiële bekrachtiging gebeurt donderdag in de plenaire van de ILO-Conferentie. Als daar de hamer is neergekomen heeft de ILO zijn Global Jobs Pact.

Lula & Sarko: même combat ?

2009-06-16T20:03:00.012+02:00

>

Maandag kwamen er maar liefst 7 staatshoofden spreken op de Global Jobs Summit. De presidenten van Polen, Finland, Mozambique, Brazilië, Frankrijk, Argentinië, en Togo stonden opeenvolgend achter het spreekgestoelte met ILO-logo.

2 van deze toespraken oogstten gemeende staande ovaties. Zeker verwacht, die van de Braziliaanse president Lula. Eerder onverwacht, die van onze zuiderbuur, president Sarkozy.

Luc Cortebeeck: "Voor de officiële toespraak hadden wij samen met enkele vakbondsleiders een privé-contact met president Lula. Hij zei ondermeer dat ons werk in Londen (G-20) toch heel wat opgeleverd heeft; ondermeer het belang van werkgelegenheid werd in de officiële tekst in de verf gezet samen met de betrokkenheid van de IAO bij volgende besprekingen G-20. 'De druk van de internationale vakbeweging moeten jullie nog versterken voor de volgende vergadering van de G-20 in september. Overigens, die G-20 moet een G-40 en meer worden. Het is duidelijk dat het IMF en de Wereldbank hun rol niet spelen en zeker niet in staat zijn de verantwoordelijkheid van de global governance op te nemen.'"

Hij zou ook nog een vergadering hebben met andere groeilanden, zoals China, Rusland en India. Hij hoopt dat ook president Obama voldoende de sociale dimensie van de maatregelen tegen de crisis zou ondersteunen.

Lula begon zijn formele toespraak met de vaststelling dat Brazilië gelukkig klaar stond om de crisiseffecten op te vangen. Hij had in de jaren voordien zwaar geïnvesteerd in het opbouwen van een sociaal vangnet. De laatste 5 jaar creëerde Brazilië liefst 10 miljoen formele jobs erbij. Werknemers die daardoor ook beroep kunnen doen op ziekteverzekering, werkloosheidsgeld, enz.

Lula vatte het zo samen : “Solidarity is the road for social development”. Hij analyseerde zeer scherp . Wereldbank en IMF hebben vandaag geen enkel voorstel van oplossing om uit de crisis te raken. Het zullen de regeringen en sociale partners zijn die het heft in eigen handen moeten nemen. “Not only complaining, but proposing”, “We need new commitments”. Na zijn formele toespraak ging hij nog ruim 10 minuten door met persoonlijke commentaren. Met wat leedvermaak zei hij dat de grote rating agencies, die tot voor kort veel ontwikkelingslanden een slechte rating gaven, nu plots hun eigen land moesten raten; en wel negatief.

Lula stelde dat landen die niet investeren in social welfare hun eigen economie kapot maakten. En investeren vergt voldoende middelen. Landen die zich organiseren op basis van een laag belastingsniveau kunnen niet overleven. Ze hebben geen middelen om een sociale zekerheid uit te bouwen, om openbare investeringen te doen,... “In Latin and Central-America we have countries with only a taxation of 9%. They simply can not survive”. Juist nu in deze crisisperiode is immers een sterke overheid méér dan nodig. Hij deed een warme oproep om sociale dialoog in nog meer landen toe te passen. Om sociaal welfare wereldwijd uit te bouwen te respecteren. Als uitsmijter zei hij dat hij nog kon doorgaan maar moest stoppen. Omdat hij een middaglunch had met president Sarkozy.

En dat dit een vruchtbare lunch was hebben we gemerkt toen Sarkozy net na de middag het woord nam. Ook hij maakte een scherpe veroordeling van het ongebreidelde kapitalisme. “Face à un capitalisme devenu fou, faut-il attendre encore?” De afwezigheid van regulering veroordeelt ons economisch, sociaal en moreel. In de wereld van morgen moet er meer “raison”, redelijkheid, zijn. “Nous aurons la raison, ou la révolte. Nous aurons la justice, ou la violence. Nous aurons la protection, ou le protectionnisme.”

We moeten werk maken van gelijke rechten: recht op gezondheid, op werk, op leefmilieu én op handel. Die moeten op gelijke voet staan. Het kan niet langer dat de toekenning van financiële steun (van Wereldbank of IMF), landen verplicht tot een desastreus sociaal beleid. Die toekenning van de financiële steun moet juist anders geconditioneerd worden. Als een land niet voldoende doet voor leefmilieu, voor volksgezondheid, inzake sociaal beleid,..., zou het juist geen steun mogen krijgen.

Sarkozy pleitte ervoor om een systeem van prejudiciële vragen te creëren om problemen en geschillen aan te pakken. Waarbij Wereldbank, IMF, WHO en IAO mekaar bevragen en bevruchten. Geen puur financiële beslissing zonder sociale dimensie. We moeten ons volledige systeem van samenwerking binnen de UNO herdenken.

Van Lula had ik zo’n toespraak verwacht, van Sarkozy evenwel niet. Beiden pleitten voor een echt sociaal beleid. Waarbij men vandaag radicaal andere keuzes moet maken. Omdat het verleden, “le capitalisme dérégulé” bewees dat het zijn limieten voorbijgeschoten is. Als beiden die uitspraken echt ter harte nemen en waar proberen te maken, dan kan de crisis misschien toch tot meer gelijkheid leiden. Lula & Sarko, même combat? We kunnen het alleen maar hopen.

Maandag: weer Brusseldag

2009-06-16T00:07:00.003+02:00

Het werk in de aids-commissie zit er voor mij op. Vrijdag werden in de commissie de laatste punten afgehandeld. Zaterdag was er nog een beperkt redactiecomité om de eindtekst van de aanbeveling in zijn definitieve plooi te gieten. Met bijvoorbeeld discussies over vragen hoe je “empowerment” van vrouwen in het Frans vertaalt. (Dat werd “autonomisation”.) Het ontwerpverslag van het commissiewerk werd vandaag maandag in de commissie behandeld en staat inmiddels op de ILO website. De freaks vinden het hier: http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---relconf/documents/meetingdocument/wcms_108124.pdf

Na de goedkeuring van dit verslag en de ontwerptekst in de plenaire vergadering zit het werk er helemaal op. Althans voor dit jaar. Want volgend jaar wacht de tweede lezing en hopelijk de goedkeuring van de aanbeveling. Dan pas hebben we een officiële ILO-aanbeveling rond AIDS. Die aanbeveling moet dan binnen het jaar in elk van de 183 landen worden voorgelegd aan de wetgevende macht die bevoegd is voor die materie. En elk land moet binnen het jaar, of uiterlijk 18 maand, verslag uitbrengen bij de ILO verslag daarover uitbrengen, en over welk gevolg ze eraan gegeven hebben. En nadien ook nog, elke keer als hen dat gevraagd wordt door de Governing Body.

De ontwerptekst van de aanbeveling heeft ongetwijfeld sterke punten. Inzake het verbod op testen van werknemers en sollicitanten op hun HIV-status, en de bescherming van hun privacy is het een sterke tekst. Uitzonderingen zijn slechts mogelijk in zeer uitzonderlijke en zeer specifieke gevallen, ingegeven door reden van arbeidsveiligheid, indien bepaald in nationale wetgeving en in akkoord met de sociale partners. Voor verplegers in een operatiekwartier bijvoorbeeld. Onze amendementen met al die beschermende en beperkende clausules zijn integraal in de eindtekst opgenomen. Het lobbyen bij de Belgische regeringsvertegenwoordigers bij de Europese unie en de Franse woordvoerder van de industrielanden (Imec) leidde ertoe dat de Europese Unie overstag ging, en al onze beperkende amendementen van mijn handgeschreven papiertje op hun initiële vage en kamerbrede uitzondering op het testverbod (testen mag niet, “except in specific cases” ) werden goedgekeurd. Ondanks de hardnekkige oppositie van de Britse regering. De twee Belgische dokters in de EU-delegatie hebben dat met succes mee laten kantelen.

We maakten goede afspraken in de werknemersgroep voor volgend jaar. Een bijeenkomst in oktober om nieuwe amendementen tijdig voor te bereiden. Om die al meteen in de nationale consultaties in te brengen. Wordt vervolgd.

Na de besprekingen van vrijdagavond in de AIDS-commissie zat voor mij het werk erop. Nog in de commissie van de normen de bespreking gevolgd over Swaziland. Met Jan Sithole, de voorzitter van onze werknemersgroep in de Aidscommissie, in een heel andere rol. Met goed gestoffeerde klachten hoe het regime daar vakbondslui als terroristen behandelt, en willekeurig arresteert. Zijn minister van Arbeid die drie kwartier lang in een slijmerige toespraak alle klachten poogde te ontkennen, minimaliseerde en betere wetgeving beloofde. En de woordvoerder van de werkgevers die hem nadien in messcherpe bewoording met zoveel woorden liet weten dat hij hem niet geloofde. De commissie van de normen ging de nacht in met nog twee andere gevallen op het lijstje. Die absoluut die avond of nacht nog moesten afgewerkt: het was de laatste commissie bijeenkomst.

Licht nachtelijk gestommel verraadde vele uren later de thuiskomst van mijn ACV-collega’s in het hotel in Divonne. Of is het rond vier uur al vroegochtendlijk gestommel ? Het belette Luc Cortebeeck niet om enkele uren later alweer paraat te zijn om de ACV-fietsers van Geneve tot de Ventoux te verwelkomen bij hun bezoek aan de ILO. Hun relaas met messcherpe foto's vind je op http://vangenevetotventoux.skynetblogs.be/post/7067769/zaterdag-13-juni#comments

s’Avonds laat parkeer ik mijn auto weer thuis voor de deur. Een rustdag. En deze maandagmorgen weer een diensthoofdenvergadering. Discussies over kostenregelingen voor gsm’s. Van de problemen in de wereld naar die van de micro-cosmos van het nationaal ACV-secretariaat. Het is nog wat wennen.